ODSŁANIAJĄCA PAUZA W LONDYNIE WILKINSON

Następny dzień był dniem całkowitej wolności.

Żadnych spotkań.

Żadnego harmonogramu.

Żadnego kierowcy.

Żadnej ceremonii.

Spacerowałem po Piccadilly Circus, a mój wzrok wciąż uciekał w tę samą stronę.

Soho.

Kiedy byłem młodszy, przyjmowano mnie w tamtych miejscach.

Nie tylko jako klienta.

Także jako obserwatora.

Mile widzianego gościa.

Otwarcie mile widzianego.

Z biegiem lat nauczyłem się, że słabości nie należy ukrywać.

Należy je rozumieć.

A jeśli nikomu nie szkodzą, można je nawet karmić tym, co sprawia nam przyjemność.

Szedłem bez pośpiechu.

Londyn wydawał się cichszy niż zwykle.

Może zmieniło się miasto.

Może to ja się zmieniłem.

A może był to po prostu wpływ Maggy.

Odkąd ją poznałem, każda ulica zdawała się opowiadać jakąś historię.

Każdy budynek zdawał się strzec jakiegoś wspomnienia.

Każdy zakątek miasta zdawał się należeć do kogoś, kogo już nie było.

Po raz pierwszy nie zwiedzałem Londynu.

Słuchałem go.

I kiedy przechodziłem przez Piccadilly Circus, wśród świateł, turystów i dawnych duchów mojej młodości, wiedziałem, że to nie jest dzień odpoczynku.

To była tylko przerwa między jedną lekcją a następną.

Bo następnego dnia miałem znów zobaczyć ciocię.

A wraz z nią, najpewniej, kolejny fragment historii, której nikt nie skończył jeszcze opowiadać.