WANAWAKE WANAOMILIKI BIC

Nilikuwa nimefika mlangoni mwa mkahawa ambamo mkutano ulipangwa kufanyika.

Nilikuwa nikitetemeka, lakini si kwa hofu. Ulikuwa mtetemeko ule unaouliza swali rahisi: Je, ninafanya jambo sahihi, au hatimaye nimejisukuma kupita mpaka?

Kulikuwa na swali jingine pia: Ninapata nini katika operesheni hii? Ni malengo gani niliyoyaficha nafsi yangu kwa kina kiasi kwamba hata mimi mwenyewe siwezi tena kuyatambua?

Nikanyoosha mkono kwenye waridi lililowekwa kama pambo, nikanyofoa petali tatu, nikazitumia kujitia manukato usoni. Losheni ya baada ya kunyoa haikuwemo katika bajeti ya safari, lakini sikutaka kufika nikiwa na harufu ya mwanamume peke yake.

Nilikuwa katika nchi ya Georges, mwana wa L’Oréal, na kampuni ile ilikuwa imenifundisha mengi.

Nikawasha muziki wa tovuti yangu uwe sauti ya usuli. Kwa bahati, wimbo ulioanza kucheza ulikuwa uleule ambao baba yangu na babu yangu walizoea kuupiga pamoja: mandolini na gitaa. Walikuwa pamoja nami. Tukaingia sote watatu.

Chanel aliniona kwa mbali, akanijia na kunikumbatia kwa uchangamfu, kana kwamba tulikuwa marafiki wa zamani tunaokutana tena baada ya miaka mingi. Mrefu. Nywele za dhahabu. Macho ya buluu. Nywele zimefungwa kwa unadhifu. Haiba ya kumkata mtu pumzi, imefungwa ndani ya gauni la buluu iliyokolea. Kwa muda nilikaribia kutaka kumuuliza ni wapi ningepata kanisa nimwoe papo hapo.

Akaniongoza kuelekea mezani. Wanawake sita walikuwa wakisubiri. Mkutano ulikuwa karibu kuanza, nami nilishajua kwamba hakungekuwa na mvutano kamwe. Nilikuwa na kasoro ya kuzaliwa: nilijua kushindwa huku nikishinda.

Nikajitambulisha kwa kila mwanamke, bila kujaribu kumtambua aliye muhimu zaidi mezani. Hilo lilijitokeza lenyewe kama sekunde kumi baadaye.

Mwanamke wa kwanza akataja jina lake na la ukoo, nami, kwa mtindo kamili wa Mwanamume wa Gillette, nikambusu mkono. Kisha nikafanya vivyo hivyo kwa kila mwanamke mwingine mezani, nikimpa kila mmoja tabasamu na: “Enchanté.” Made in Calabria.

Ni baada ya hapo tu ndipo nilipotaja jina langu mwenyewe, bila shaka yoyote kwamba kila mmoja wao alishajua mimi ni nani.

Wakaniuliza ningependa kunywa nini, kama nilitaka kifungua kinywa, labda kitafunwa kidogo kitamu. Nikaeleza kwamba wafanyakazi wa hoteli yangu ya kawaida hawangeniruhusu kamwe kuondoka asubuhi bila kwanza kushuhudia kifungua kinywa cha maana. Wote wakaangua kicheko.

Kisha wakauliza kama hii ilikuwa mara yangu ya kwanza kufika Paris. Nikawaambia kwamba miaka kadhaa nyuma nilifanya kazi kandokando ya mto Seine, katika bustani zilizo kando ya mto, nikichuma maua na kuyapeleka yakiwa mabichi kila asubuhi kwenye Kanisa Kuu la Notre-Dame. Nilifanya hivyo huku nikisubiri Bikira Maria anifadhili na kunipangia mkutano huu huu nao wote sita. Sikuwahi kulitilia shaka. Maana ilikuwa ahadi ya mwanamke.

Wakatabasamu. Hali ikalainika. Hisia za kuelewana zikaingia katika mazungumzo.

Kisha mmoja wao akauliza: “Bwana Frega, ni nini unachokipenda zaidi Ufaransa?”

“Ni swali gani hilo?” nikajibu. “Jibu liko wazi.”

BIC.

Mazungumzo yakachukua mkondo wa kupendeza mara moja.

Baadaye kidogo tukaamua kuendelea wakati wa chakula cha mchana, tukatembea kama mita mia moja kwenye Champs-Élysées. Hata hivyo, katika matembezi yote hayo niliendelea kuwaona wanaume walewale watatu au watano wakituangalia kwa mbali. Nilikuwa nimewaona tangu dakika ya kwanza kabisa. Nao walikuwa wameniona. Walikuwa walinzi. Kamwe si karibu mno. Kamwe si mbali mno.

Tukaingia katika mgahawa wa Kifaransa. Ule mgahawa halisi wa Kifaransa ambamo huli karibu chochote na unalipa kitita cha pesa.

Nikamwita Chanel. Akanijia mara moja.

“Kuna nini?”

“Tunaondoka.”

“Tunaondoka?”

“Ndiyo. Ninawapeleka nyote mahali pa kula.”

Kwa dakika nzima walisimama wameganda. Mgeni kuongoza ngoma halikuwa jambo walilozoea kuliona. Lakini pendekezo langu lilishawishi kiasi kwamba wote wakafuata. Kama kuku wakimfuata jogoo. Isitoshe, tulikuwa katika nchi ya jogoo.

Tukafika kwenye duka la kwanza la piza na sandwichi tulilolikuta. Kabla ya kuingia, nikamwendea mwenye duka.

“Ningependa sandwichi saba, euro tano kila moja, vinywaji vikiwemo.”

“Na ninalipa mimi.”

Makubaliano yakafikiwa. Na taswira nzuri vilevile.

Tukaingia ndani. Walionekana wameduwaa kabisa, kana kwamba wamepanda mabawa ya farasi wanaoruka, wasiweze kuelewa ni nini hasa kilichokuwa kikitendeka.

Walikuwa ndani ya GILLETTENARRATIVE. Na hakuna hata mmoja wao aliyelijua bado.