GILLETTE రోగులు

(ఎదురుచూసేవారి దృష్టిలో)

“ఒక క్లినిక్ రోగులను నయం చేస్తుంది. సంరక్షించే సమాజం మనుషులకు అండగా నిలుస్తుంది.”

I. రోగులు

ఒక రోగి మొదటిసారి పునరావాస కేంద్రంలోకి అడుగుపెట్టినప్పుడు, ఆ క్షణాన్ని ఎంచుకున్నది అతను కావడం అరుదు. తరచుగా అతను వచ్చేది అందరికంటే కష్టమైన నిర్ణయం తీసుకున్న ఎవరో ఒకరి తోడుతో: ఇంకా ఒక దారి ఉందని నమ్ముతూనే ఉండాలనే నిర్ణయం.

అతని పక్కన జీవించే వ్యక్తి ఎప్పుడూ తన లోపల ఒకే ప్రశ్నను మోస్తుంటాడు. ఈ పరీక్ష ఎప్పుడు ముగుస్తుంది? దాని వెంటనే మరొకటి వస్తుంది, మొండిగా, మౌనంగా:

అతనికే ఎందుకు? మాకే ఎందుకు?

అయితే ఈ చోట్లలో, రోగులంటే కేవలం ఒక రోగనిర్ధారణను మోసేవారు మాత్రమే కాదు. అది వైద్యానికి, వర్గీకరణలకు, ప్రోటోకాల్స్‌కు చెందిన విషయం.

వాస్తవం వేరు.

ఎదురుచూసేవారూ, తోడుగా ఉండేవారూ, అండగా నిలిచేవారూ రోగులే. బాధకు పక్కనే ప్రతి రోజూ జీవిస్తూ, ఏ వైద్య రికార్డూ ఎప్పటికీ నమోదు చేయని భయాలను, త్యాగాలను, ఆశలను, అలసటలను పంచుకునేవారూ రోగులే.

పునరావాస కేంద్రంలోకి ప్రవేశించగానే, మీరు ఇతర మనుషులను, ఇతర కథలను, గాలిలో వేలాడుతున్న ఇతర విధిరాతలను కలుస్తారు. చికిత్స పొందుతున్నవాడు తరచుగా తన రోజువారీ పోరాటంలోనే మునిగిపోయి ఉంటే, తోడుగా ఉన్నవాడు గమనిస్తాడు, పోల్చి చూస్తాడు, ఆలోచిస్తాడు.

అతను మరింత కష్టమైన కేసులను, మరింత తీవ్రమైన పరిస్థితులను, మరింత పొడవైన దారులను చూస్తాడు.

దాదాపు ఒక అపరాధ భావనతో, ఇలా అనుకుంటాడు:

“అన్నీ ఆలోచిస్తే, ఇంతకంటే ఘోరంగా ఉండేదేమో.”

కానీ వచ్చే ప్రతి వ్యక్తీ ఒక వేరే కథను తెస్తాడు, అయినా లోలోతుల్లో అదే ప్రశ్నను దాచుకుంటాడు, అనిశ్చితి ప్రతిబింబించి రూపమిచ్చిన ప్రశ్న:

రేపు ఏది సాధ్యమవుతుంది?

ఎదురుచూసే, అక్కడే నిలిచి ఉండే క్షణాల్లో, సంభాషణల స్వభావమే మారిపోతుంది. మనుషులు వ్యాధి గురించి తక్కువ తక్కువగా, జీవితం గురించి ఎక్కువ ఎక్కువగా మాట్లాడతారు.

తాము ఇంతకుముందు ఎవరో చెప్పుకుంటారు.

అంతా ఎలా మొదలైందో గుర్తుచేసుకుంటారు.

ఇతరులకు అల్పంగా అనిపించే, కానీ ఎవరికో ఒకరికి అపారమైన మైలురాయి అయిన చిన్న చిన్న విజయాలను పంచుకుంటారు.

కంటికి కనిపించని ప్రగతి గురించి, పట్టుదలతో పాటే జీవించే నిరాశల గురించి, ఎదురుచూపు లోపలే బతికి ఉండే ఆశ గురించి మాట్లాడతారు.

అన్నిటికంటే ఎక్కువగా, దగ్గరగా ఉండేవారి గురించి మాట్లాడతారు.

ప్రతి రోజూ చేయి అందిస్తూనే ఉండేవారు ఎన్ని త్యాగాలు చేస్తారో దాని గురించి.

తరచుగా ఎవరూ ఊహించని ఒక ఆలోచన బయటికి వస్తుంది:

“నేను ఏమయ్యానో దాన్ని అంగీకరిస్తాను. నన్ను బాధించేది అది కాదు. నేను ఇతరుల మీద మోపుతున్న భారమే నన్ను బాధిస్తోంది.”

అది ప్రతి రోజూ కావలసిన ధైర్యం.

ఒక మౌన ధైర్యం.

వదిలేసే అవకాశమే లేని చోటు, ప్రతి అడుగూ సంకల్పాన్ని కోరే చోటు, మనల్ని ప్రేమించేవారిని కాపాడడం కోసం దుఃఖాన్ని కూడా దాచుకునే చోటు.

ఎందుకంటే మన పక్కన నిలిచేవారు ఇంతకుముందు మనం ఎప్పుడూ ఎరుగని శ్రద్ధతో మనల్ని గమనిస్తారు.

ప్రతి కదలికనూ గమనిస్తారు.

ప్రతి మెరుగుదలనూ పండుగ చేసుకుంటారు.

ప్రతి వెనుకడుగునూ పంచుకుంటారు.

మనమే రోగులం.

తిరిగి వెళ్ళే దారి కోసం వెతుకుతున్నవాళ్ళం.

కొందరికి, ఒక అడుగు ఒక సాధారణ విషయం.

మరికొందరికి, అది ఒక విజయం.

అయినా, అంతా దానికి వ్యతిరేకంగా సూచిస్తున్నట్టు అనిపించినప్పుడు కూడా, ఆశ మొండిగా అక్కడే నిలబడి ఉంటుంది.

ఇతరుల కథలను గమనించడం, మనకు ఇంకా మిగిలి ఉన్నదాని విలువను గుర్తించడం నేర్పిస్తుంది.

నిజంగా బాధ గుండా వెళ్ళినవాడు, సాధారణ జీవితం గడిపేవారికి తరచుగా తప్పిపోయే ఒక సత్యాన్ని అర్థం చేసుకుంటాడు:

జీవితాన్ని నిలబెట్టేవి గొప్ప విషయాలు కావు.

కొన్నిసార్లు కొంచెం చాలు.

కొన్నిసార్లు దాదాపు ఏమీ లేకపోయినా చాలు.

ఆ దాదాపు ఏమీ లేనిదే అంతా కాగలదు.

II. ఉపసంహారం

రోగి ఒక వ్యక్తి.

బాధను పంచుకునే సమాజం అంతకంటే చాలా ఎక్కువ.

ఎవరూ నిజంగా ఇలా అనలేరు: నాకు ఇది ఎప్పటికీ జరగదు.

వ్యాధికి ఆదాయం తెలియదు, అది ప్రతిష్ఠను కొలవదు, సామాజిక భేదాలు చూడదు. అది అనుమతి అడగకుండా వచ్చి, తాను కలిసే వ్యక్తి జీవితాన్నీ, అతని పక్కన జీవించేవారి జీవితాన్నీ మార్చేస్తుంది.

అందుకే మనం ప్రతి రోజునూ మరింత కృతజ్ఞతతో చూడటం నేర్చుకోవాలి.

తరచుగా జీవితం విలువను అందరికంటే లోతుగా అర్థం చేసుకునేది రోగులే, ఎందుకంటే వారు దాని సున్నితత్వాన్ని ఎరిగినవారు. ఒక చిన్న చేష్ట, అందించిన ఒక చేయి, ఇతరులకు అల్పంగా అనిపించే ఒక చిన్న మెరుగుదల ఎంత విలువైనదో వారికి తెలుసు.

బహుశా అందుకేనేమో, తీర్పు చెప్పే హక్కు తనకు ఉందని ఎవరూ అనుకోకూడదు.

మన ముందున్న వ్యక్తి ఏ యుద్ధం చేస్తున్నాడో మనకు ఎప్పటికీ తెలియదు.

మూసిన తలుపు వెనుక, ఒక మౌనం వెనుక, ఎప్పుడూ చెప్పని అలసట వెనుక ఏం దాగి ఉందో మనకు ఎప్పటికీ తెలియదు.

జీవితం కేవలం మనకు ఉన్నదానితోనే కాదు, మన నుంచి చాలా లాక్కున్నప్పుడు కూడా మనం నిలుపుకోగలిగినదానితో తయారవుతుందని బాధ నేర్పిస్తుంది.

అప్పుడే మనం ఒక సాధారణ సత్యాన్ని కనుగొంటాం.

కొందరికి, ఒక అడుగు ఒక సాధారణ విషయం.

మరికొందరికి, అది ఒక విజయం.

ప్రతి విజయమూ గౌరవానికి అర్హమైనదే.

III. రచయిత పేజీ

ఈ రచనను ఎవరూ పురమాయించలేదు.

దీన్ని అమ్మలేదు.

దీన్ని వ్యాపార ప్రయోజనాల కోసం చేయలేదు.

పునరావాసం విలువకు, మానవ గౌరవానికి, మనుషుల మధ్య అనుబంధానికి సాక్ష్యంగా నిలవడానికే దీన్ని రాశాను.

కోరిన ఏకైక రుసుము ఒక ప్రతీకాత్మక డాలర్ — రచనకు చెల్లింపుగా కాదు, సంరక్షణ, ఆశ, బాధ్యతల సంస్కృతి పట్ల ఉన్న ఉమ్మడి నిబద్ధతకు సాక్ష్యంగా.