నవ్వడం నేర్చుకున్న అబ్బాయి

నా మొదటి ముసుగు ఒక అబద్ధంలా రాలేదు.

అది ఒక చిరునవ్వులా వచ్చింది.

ఎవరూ నన్ను కూర్చోబెట్టి “నువ్వు ఎవరో దాచుకో.” అని చెప్పలేదు.

పిల్లలకు అంత సూటిగా సూచనలు అందడం అరుదు. పాఠాలు ఆమోదం అనే మారువేషంలో వస్తాయి. ఒక చూపు. ఒక తల ఊపు. మీరు సరిగ్గా ప్రవర్తించగానే మాయమయ్యే ఒక మౌనం.

నేను నవ్వినప్పుడు మనుషులు తేలికపడతారని చిన్నప్పుడే నేర్చుకున్నాను.

పెద్దవాళ్ళు తక్కువ ఆందోళనగా కనిపించారు.

గదులు ప్రశాంతమయ్యాయి.

ఉద్రిక్తత సడలింది.

నేను ఒక వింతైన శక్తిని కనుగొన్నాను. బలపు శక్తి కాదు. అధికారపు శక్తి కాదు. ఇతరుల జీవితాన్ని సులభం చేసే శక్తి.

మొదట్లో అది అమాయకంగా అనిపించింది.

మొక్క సూర్యరశ్మిని కోరుకున్నట్టే పిల్లవాడు సామరస్యాన్ని కోరుకుంటాడు.

కానీ ప్రతి వరానికీ ఒక దాగిన మూల్యం ఉంటుంది.

నా చుట్టూ ఉన్న భావోద్వేగాల వాతావరణాన్ని చదవడం నేను ఎంత ఎక్కువగా నేర్చుకున్నానో, నా సొంత శీతోష్ణస్థితి మీద అంత తక్కువ దృష్టి పెట్టాను.

ఇతరులు ఎప్పుడు నిరాశ చెందారో నాకు తెలిసేది.

వారు ఎప్పుడు కోపంగా ఉన్నారో నాకు తెలిసేది.

వారికి ఎప్పుడు భరోసా అవసరమో నాకు తెలిసేది.

కానీ నాకు ఏమి అవసరమో అడగడానికి నేను ఆగింది అరుదు.

సర్దుకుపోవడంలో నేను నిపుణుడినయ్యాను.

ఆ నైపుణ్యం ముందు ముందు నాకు ఎంతో ఉపయోగపడింది.

ఏళ్ళ తర్వాత అది సంస్కృతులు, దేశాలు, భాషలు, ఖండాలు దాటి పని చేయడానికి నాకు సహాయపడింది.

కానీ అది వృత్తిపరమైన ఆస్తి కాకముందు, కేవలం బతికి బయటపడే వ్యూహం మాత్రమే.

శాంతిని కాపాడాలని ప్రయత్నిస్తున్న ఒక అబ్బాయి.

ముసుగులతో సమస్య అవి ఇతరులను మోసం చేస్తాయని కాదు.

సమస్య ఏమిటంటే అవి పనిచేస్తాయి.

అవి ఎంత బాగా పనిచేస్తాయంటే, చివరికి మనుషులు ఆ నటనకు బహుమతులు ఇవ్వడం మొదలుపెడతారు.

ఒకసారి ఒక నటన ఆప్యాయతను, ఆమోదాన్ని, ఒకచోటికి చెందిన భావాన్ని తెచ్చిపెట్టడం మొదలుపెట్టాక, దాన్ని తీసేయడం ప్రమాదకరమవుతుంది.

ప్రేక్షకులను కోల్పోయే ప్రమాదం ఉంటుంది.

అందుకే నేను నవ్వుతూనే ఉన్నాను.

నేను సంతోషంగా ఉన్నానని కాదు.

అందరూ అదే ఆశించారు కాబట్టి.

ఆ నవ్వుతున్న పిల్లవాడి లోపల ఎక్కడో, దశాబ్దాల పాటు నన్ను వెంటాడబోయే ఒక ప్రశ్న జీవించింది:

అందరూ ముసుగును ప్రేమిస్తే, దాని కింద ఉన్న ముఖానికి ఏమవుతుంది?