ชีวิตคือโปรเจกต์ของ GILLETTE

ในงานสถาปัตยกรรมและวิศวกรรมสังคมมีกฎอยู่ข้อหนึ่ง: ไม่ว่าคุณอยากสร้างอะไร ถ้าคุณไม่มีรากฐานให้เริ่มต้น คุณจะไม่มีวันกำหนดโปรเจกต์ได้

ชีวิตคือสถาปัตยกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเรา และเราคือโปรเจกต์ — อยู่ภายในวิศวกรรมที่ไล่ตามความไม่สมบูรณ์แบบในฐานะมาตรวัดสูงสุดของสิ่งที่มนุษย์คนหนึ่งจะบรรลุได้

วันนี้ผมพบว่าตัวเองอยู่ในคลินิกฟื้นฟูสมรรถภาพ ผู้ป่วยมากมาย ที่ถูกโรคภัยพรากการเคลื่อนไหวตามธรรมชาติไป และผมก็เข้าใจทันทีว่าทำไมผมจึงอยู่ที่นั่น

ผมถูกเลือกให้มาเข้าใจความยากลำบากของมนุษย์และเขียนมันลงไป — เพราะถ้ามีสิ่งหนึ่งที่ผู้ป่วยทำไม่ได้ ก็คือการบอกได้อย่างแม่นยำว่าพวกเขาทุกข์ทรมานแค่ไหนและเพราะอะไร

ความทุกข์คือการถูกพรากการกระทำธรรมดา ๆ ไป วันหนึ่งมันก็ถูกเพิกถอนไปเฉย ๆ ไม่มีคำอธิบาย ชีวิตของคุณซึมซับสภาวะหนึ่งเข้าไป แต่ราคาของมันไม่เคยถูกเปิดเผยล่วงหน้า

ผมพบผู้ป่วยที่ผมรู้จัก หนึ่ง สอง สาม สี่ และผมเข้าใจว่าผมอยู่ในบทเรียนบทหนึ่ง แต่บทไหนล่ะ?

ผมยังคงหนุ่มอยู่ในจิตใจและเฝ้ามองคนอื่น ๆ เตรียมตัวข้ามไปอีกฝั่ง ทำไม? ผมควรจะเข้าใจอะไร?

การขับรถกลับบ้านนั้นปั่นป่วน — ซ้อนทับด้วยความทรงจำของช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกัน และทุกคนจำ Nando ได้จากฉายาของเขา: ชายผู้ประกาศเป้าก่อนยิง — แล้วเอาไปแขวนไว้บนผนัง ชายผู้พูดเรื่องอุกอาจแล้วก็ทำมันจริง ทุกครั้ง ไม่มีอะไรเคยหยุดอยู่แค่ความเพ้อฝัน

ลูกสาวบอกผมว่าเมื่อเห็นผมแก่ตัวลง เธอจะจับผมขังไว้ในคลินิกจิตเวช คำตอบของผมเรียบง่าย: ผมขอให้เธอหาที่ที่เต็มไปด้วยผู้หญิง นั่นคือที่เดียวที่ผมจะรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน

พวกเราผู้ชายเกิดมาจากผู้หญิง และพวกเราส่วนใหญ่ก็คงอยากกลับไปถ้าทำได้ มันเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ไม่มีทางผิดเพี้ยน และความเจ็บป่วยก็เป็นเพียงทางผ่านเพื่อบอกว่า: ผมเคยอยู่ที่นี่

ท้ายที่สุดเหลือเพียงการตีความเดียว:

ใช่ ผมรู้จักเขาจริง ๆ เขาไม่ใช่ผู้ชายอย่างที่คุณคาดไว้ เขาคือ Nando — คนนั้นจาก Gillette