บันไซแบบ GILLETTE เพื่อเธอ

Rosa เป็นเพื่อนร่วมงานชาว Naples เป็นผู้จัดการเหมือนผม เธอเดินด้วยความมั่นใจแบบที่ไม่ต้องแปล — แผนการทั้งหมดของเธอเขียนอยู่บนใบหน้า และใครที่อ่านเป็นก็อ่านออก

แทบเลี่ยงไม่ได้เลยที่ Vincenzo — ความทะเยอทะยานและความเปราะบางสูงหนึ่งเมตรห้าสิบแปด — ทิ้งภรรยาและลูก ๆ ไปหาเธอ ผู้ชายบางคนไม่ได้เลือก พวกเขายอมจำนน

ทุกครั้งที่ผมเจอเธอตามทางเดิน มันรู้สึกเหมือนก้าวเข้าไปในคลับญี่ปุ่นที่ทุกอย่างเป็นพิธีกรรม ทุกอย่างเป็นรหัส ทุกอย่างเป็นระยะห่าง ท่าทีแรกคือรอยยิ้ม จากนั้นก็ประโยคในภาษาที่คุณไม่เข้าใจ แต่คุณรู้ว่าสารที่แท้จริงซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งข้างใต้

ด้วยภาษาอังกฤษกระท่อนกระแท่น Rosa ถามผมเรื่องเดิมเสมอ: ทำไมคุณไม่มีเพื่อน? ทำไมคุณรักษาความสัมพันธ์ไว้ไม่ได้? อะไรหยุดคุณไว้? อะไรรั้งคุณไว้?

ผมไม่เคยตอบ ไม่ใช่เพราะไม่อยากตอบ แต่เพราะผมยังไม่มีคำตอบที่ถูกต้อง — หรือบางทีผมอาจไม่อยากให้ข้อสอบที่เธอรอคอยอยู่

เย็นวันหนึ่งผมเจอเธอที่ทางเข้าโรงแรม รอใครสักคนมารับไปส่ง เธอถามผมว่าจะไปไหน คำตอบมาง่าย ๆ:

“ที่ไหนก็ได้ในโลก ขอแค่ได้อยู่ในอ้อมแขนของคุณ”

เธอหัวเราะลั่น เราจบลงด้วยการคุยเรื่องลูกค้า ตัวเลข และกลยุทธ์ ตอนนั้นเองที่เธอสารภาพว่าผู้จัดการเขตใช้งบประมาณรายเดือนทั้งหมดไปกับเธอ และผลงานของพวกเราเป็นเพียงผลจากความสามารถของเราเอง

ไอ้ลูกหมาเอ๊ย ผมคิด แล้วผมก็ยิ้ม

เพราะคืนนั้นผมเข้าใจไปแล้วเรื่องหนึ่ง: ผมได้งบประมาณของผู้จัดการเขตไปแล้ว — และเขายังไม่รู้ตัว

บันไซ