สถานที่ที่แออัดที่สุดของ GILLETTE

(ในสายตาของผู้ที่ยังคงรอ)

“คลินิกรักษาผู้ป่วย ชุมชนที่ใส่ใจโอบอุ้มผู้คน”

I. สถานที่ที่แออัดที่สุด

สถานที่ที่แออัดที่สุดในสถานพยาบาลคือที่ไหน?

ไม่ใช่โถงทางเข้า

ไม่ใช่ห้องตรวจ

ไม่ใช่ห้องรอ

และไม่ใช่ทางเดิน

สถานที่ที่แออัดที่สุดคือสถานที่ที่ไม่ปรากฏบนแผนผังชั้นใดเลย

มันคืออนาคต

ทุกคนที่ก้าวเข้ามาล้วนพกคำถามติดตัวมาด้วย

ผู้ป่วย

ครอบครัว

แพทย์

พยาบาล

ผู้บริหาร

แม้แต่คนที่ถูพื้น

ไม่มีใครรู้จริง ๆ ว่ามันจะจบลงอย่างไร — หรือบางทีพวกเขาก็แค่แสร้งทำเป็นรู้ เพราะความกลัว

ถึงกระนั้น ทุกคนก็ยังคงวางแผนสำหรับวันพรุ่งนี้

ไม่มีที่ไหนอีกแล้วที่ผมได้เห็นผู้คนมากมายขนาดนี้ใช้ชีวิตอยู่ในปัจจุบันเดียวกันพร้อมกัน และยึดครองอนาคตเดียวกันอย่างดื้อรั้น

นี่คือเหตุผลที่ผมเชื่อว่าสุสานคือสถานที่ที่แออัดที่สุดเท่าที่ผมเคยรู้จัก

II. ปัจฉิมบท

หลายคนคิดว่าสิ่งที่ตรงข้ามกับชีวิตคือความตาย

ผมไม่แน่ใจนัก

หลังจากใช้เวลาอยู่ในสถานฟื้นฟู โรงพยาบาล บ้านพักคนชรา และสุสาน ผมได้ข้อสรุปที่ต่างออกไป

สิ่งที่ตรงข้ามกับชีวิตไม่ใช่ความตาย

แต่คือการถูกลืม

และอาจเป็นเพราะเหตุนี้เองที่สุสานเป็นหนึ่งในสถานที่ที่แออัดที่สุดที่ผมรู้จัก

ไม่ใช่แออัดด้วยผู้คน

แต่แออัดด้วยความทรงจำ

ตลอดชีวิตเรากลัวสุสาน

ตอนเป็นเด็ก เราถูกสอนว่ามันคือสถานที่แห่งจุดจบ

พอเป็นผู้ใหญ่ เราเรียนรู้ที่จะหลีกเลี่ยงมัน

เราไปที่นั่นเพราะหน้าที่ ในวันครบรอบ ด้วยความเคารพ

เราเดินเข้าไปอย่างเงียบงันและออกมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ถึงกระนั้น เมื่อมองให้ดี ผมกลับค้นพบว่าสุสานไม่ใช่สถานที่ของคนตาย คนตายไม่ได้อยู่ที่นั่น

พวกเขาอยู่ในบ้านที่พวกเขาเคยอาศัย

ในถ้อยคำที่พวกเขาทิ้งไว้

ในท่าทางที่เราเรียนรู้มาจากพวกเขา

ในข้อบกพร่องที่เรารับสืบทอดมา

ในความว่างเปล่าที่ยังคงพูดกับเราอยู่

สุสานคือสถานที่ของคนเป็น

ของผู้ที่กลับมา

ของผู้ที่ยังจดจำ

ของผู้ที่ยังมีบางสิ่งจะบอกกับใครสักคนที่ไม่อาจตอบได้อีกแล้ว และขอบอกคุณไว้เลย จากคนที่เคยไปที่นั่นมาแล้ว แต่หาที่ทางให้ตัวเองไม่พบ

III. หน้าผู้เขียน

ผลงานนี้ไม่ได้มีใครว่าจ้าง

ไม่ได้ถูกขาย

ไม่ได้ทำขึ้นเพื่อการค้า

มันถูกเขียนขึ้นเพื่อเป็นประจักษ์พยานถึงคุณค่าของการฟื้นฟู ของศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ และของความสัมพันธ์ระหว่างผู้คน

ค่าตอบแทนเดียวที่ขอคือเงินหนึ่งดอลลาร์เชิงสัญลักษณ์ — ไม่ใช่ค่าตอบแทนของผลงาน แต่เป็นประจักษ์พยานของความมุ่งมั่นร่วมกันต่อวัฒนธรรมแห่งการดูแล ความหวัง และความรับผิดชอบ