การเดินทางสู่ BIC ที่ปารีส

ผมวางแผนการเดินทางไว้แล้ว และแจ้ง Chanel ว่าผมจะไปถึงปารีสในอีกสามสัปดาห์

นอกจากการรับรู้ข้อมูลชิ้นเดียวนั้น เธอยังคงสุขุมและสงวนท่าที แบบผู้หญิงฝรั่งเศสโดยแท้ เธอไม่ได้ถามอะไรอีก

จังหวะเวลาการออกเดินทางของผมเป็นไปตามตรรกะที่แม่นยำมาก

ผมมีกำหนดจะได้รับเงินบำนาญรายเดือน 351 ยูโร และด้วยเงินนั้นผมจะสามารถออกเดินทางได้ คำถามที่แท้จริงไม่ใช่ว่าผมจะไปได้หรือไม่ แต่คือจะไปอย่างไร

ผมโทรหาเพื่อนคนหนึ่งที่ขับรถบรรทุกระหว่างประเทศเป็นประจำ และเราตกลงกันว่าเขาจะให้ผมติดรถไปด้วย

แต่ก่อนจะตอบตกลง ผมต้องรู้ก่อนว่าเขาขนอะไร ถ้าบังเอิญรถพ่วงบรรทุกปศุสัตว์ ผมก็ต้องทนกับกลิ่น

แม่ Gillette ไม่เคยยืดหยุ่นกับลูก ๆ ในเรื่องหนึ่ง: ปัญหาไม่เคยอยู่ในความคิด มันมีอยู่เฉพาะในการกระทำที่สร้างทางออกเท่านั้น

สำหรับที่พัก ผมหาห้องพักรวมได้ห้องหนึ่งแถบชานเมือง ราคาวันละสิบสองยูโร

ที่นั่นอยู่ใกล้สถานีปลายทางของรถไฟใต้ดิน และค่าเดินทางเข้าเมืองจะตกเพียงวันละสามยูโร

ผมจะพักอยู่ไม่เกินสามวัน ไม่ใช่เพราะเลือก แต่เพราะวางแผนไว้

เมื่อเพื่อนคนขับรถบรรทุกของผมส่งของที่บรัสเซลส์เสร็จ ผมก็จะพร้อมสำหรับการเดินทางกลับแล้ว และครั้งนี้ผมจะไม่ต้องกังวลว่าเขาบังเอิญขนอะไรมา

ในที่สุดวันออกเดินทางก็มาถึง

ตีสอง ภรรยาของผมถามว่าผมจะไปไหน

เธอเห็นผมยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกระเป๋าเดินทางล้อลาก ในชุดธรรมดา ๆ

ผมบอกเธอว่าผมได้รับโอกาสให้ไปร่วมประชุมเกี่ยวกับงาน แม้ว่าผมจะไม่รู้เลยว่าจะได้รับตำแหน่งอะไร

ผมคาดว่าด้วยคุณสมบัติของผม ตำแหน่งสูงสุดที่มีอยู่ก็คงเป็นพนักงานคลังสินค้า

ผมจะไม่เลือกอะไรทั้งนั้น ผมจะแค่รับมันถ้าผมชอบ

Eugenio จอดรถบรรทุกไว้ที่ปากทางถนนที่เข้าบ้านผม

ทันทีที่ไปถึงตัวเขา เรื่องแรกที่ผมกังวลคือการรู้ว่าเขาขนอะไรมา

คุณไม่เชื่อแน่ รถพ่วงบรรทุกพลาสติกที่จะส่งไปยัง BIC Belgium ซึ่งจะถูกนำไปใช้ผลิตปากกา

ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ

ตลอดการเดินทางสามสิบสองชั่วโมงจาก Reggio Calabria ถึงปารีส เราแวะเฉพาะที่จุดพักรถบนทางหลวง เพื่อเติมน้ำมัน หาอาหาร และเข้าห้องน้ำ

ในระหว่างนั้น Eugenio คอยเปลี่ยนเอกสารเครื่องบันทึกการขับขี่ ทุกครั้งที่เขาเปลี่ยน ชื่อคนขับคนใหม่ก็ปรากฏบนเอกสาร คนที่อยู่หลังพวงมาลัยคือ Eugenio เสมอ แต่ระบบกลับบันทึกคนขับไว้หกคน

แค่นั้นก็พอให้เข้าใจว่าผมอยู่ในระบบที่ทำงานไม่ถูกต้อง และนี่คือทางออกเดียวที่ผู้คนหาได้เพื่อลดต้นทุน

ในที่สุดเราก็มาถึงชานกรุงปารีส

Eugenio ส่งผมลงใกล้สถานีรถไฟใต้ดินแห่งหนึ่ง สถานีเดียวกับที่ผมจะต้องหาให้เจออีกครั้งเมื่อถึงเวลากลับบ้าน

เขาถามผมว่าจะไปไหน

ผมตอบ: “ผมจะไปพบผู้หญิงบางคน”

เขามองผมแล้วพูดว่า: “พลังของเซ็กซ์”