ANG MGA TAGAPAG-ALAGA NG GILLETTE

(sa paningin ng mga inalagaan)

“Ang klinika ay gumagamot ng mga pasyente. Ang isang mapag-arugang pamayanan ay umaalalay sa mga tao.”

I. Ang mga Kawani sa Loob

Bago ang teknolohiya, may mga tao.

Maaaring ikuwento ang mga karanasan, ngunit hindi maipamamana.

Maaari nating pakinggan ang isang kuwento nang sandaang beses, pag-aralan ito, suriin ito, matutuhan pa nga ang bawat detalye nito. Ngunit ang karanasan ay laging nananatiling isang personal na bagay. Walang sinumang makapag-aabot nito sa iba gaya ng pag-aabot ng isang manwal.

Iba ang kaalaman.

Ang kaalaman ay maaaring ibahagi, ilipat, ituro.

At gayunman, hindi ito laging nangyayari.

May mga taong nagbabantay sa sarili nilang kaalaman na parang pribadong pag-aari, sa takot na ang pagpapasa nito ay mangangahulugan ng pagkawala ng halagang propesyonal o ng kalamangang pang-ekonomiya. Ang iba naman ay nakauunawa na ang tunay na halaga ng kakayahan ay hindi lumiliit kapag ibinabahagi, kundi lumalaki.

Umuunlad ang mga teknolohiya sa pamamagitan ng mga update at ng mga pamumuhunan.

Marami ang nakakikita lamang ng gastos.

Iba ang nakikita ng mga tunay na namumuhunan.

Hindi sila namumuhunan para bumili ng isang makina, ng isang software, o ng isang kasangkapan.

Namumuhunan sila para pagbutihin ang kayang gawin ng mga tao sa pamamagitan ng mga ito.

Ang balik na pang-ekonomiya ay kadalasang bunga lamang.

Ang tiwala, ang kredibilidad, at ang propesyonalismong nadarama ng iba ang tunay na patutunguhan ng paglalakbay.

Ito ang dahilan kung bakit ang isang pasilidad ay hindi kailanman katumbas ng bilang ng mga makina nito.

Ang isang pasilidad ay katumbas ng mga taong nagtatrabaho rito.

Ng kanilang paghahanda.

Ng kanilang kakayahang makinig.

Ng kanilang kahandaang ibahagi ang kanilang nalalaman.

Nagiging tayo kung sino tayo dahil sa mga taong ating nakikilala.

Bawat resulta ay may di-nakikitang lagda ng isang taong nagturo sa atin ng isang bagay, nagtuwid ng isang pagkakamali, nagpakita sa atin ng isang daan, o nagbigay lamang sa atin ng kanyang oras.

Alam na alam ng matatanda ang katotohanang ito.

Kabilang sa kanilang pinakamahahalagang katangian ang pasensiya.

Hindi ito nakukuha sa isang diploma.

Hindi ito natututuhan sa isang training course.

Isinisilang ito mula sa karanasan, mula sa mga pagkakamali, mula sa paghihintay, at mula sa mga pagsubok na tinawid sa paglipas ng panahon.

Isa itong tahimik na kakayahan.

Isa sa mga bihirang lumitaw sa isang résumé, ngunit kadalasang siyang nagpapasya sa pagkakaiba ng isang propesyonal at ng isang taong may kakayahang mag-aruga sa iba.

Dahil bago ang mga teknolohiya, ang mga pamamaraan, at ang mga espesyalisadong kasanayan, laging may mga tao.

At sila ang nagbibigay ng kahulugan sa lahat ng iba pa.

Ang mga taong gumagalaw sa loob ng isang pasilidad pangkalusugan ay kadalasang pare-pareho.

Mga physiotherapist.

Mga occupational therapist.

Mga nars.

Mga tagapag-alaga.

Mga kawaning administratibo.

Hindi bilang mga gawain.

Hindi bilang mga tungkulin.

Bilang isang palagiang presensiyang pantao.

Sila ang mga tumatanggap, nakikinig, umaalalay, nag-aayos, nagpapalakas ng loob, at sumasama, araw-araw, sa landas ng mga nagsisikap na makabalik sa sarili nilang buhay.

Nananatiling isang kapalaran ang makilala sila, ang makausap sila, ang marinig ang kanilang mga kuwento at ang maikuwento ang sa atin.

Dahil ang rehabilitasyon ay hindi kailanman isang landas na pang-isahan.

Ito ang bunga ng maraming kakayahang nagtutulungan tungo sa iisang layunin.

Ang kakayahan ang nagpapagaling sa katawan.

Ang presensiya ang tumutulong na maalalayan ang landas.

II. Epilogo

Ang mga tao bago ang lahat ng iba pa: ang natitira ay makapaghihintay.

III. Pahina ng May-akda

Ang akdang ito ay hindi ipinagawa ng sinuman.

Hindi ito ipinagbili.

Hindi ito ginawa para sa layuning pangkomersiyo.

Isinulat ito upang magpatotoo sa halaga ng rehabilitasyon, ng dignidad ng tao, at ng ugnayan ng mga tao.

Ang tanging bayad na hinihingi ay isang simbolikong dolyar — hindi bilang kabayaran sa akda, kundi bilang patotoo sa isang pinagsasaluhang paninindigan sa isang kultura ng pag-aaruga, pag-asa, at pananagutan.