MGA HIRAM NA MUKHA

Bago tayo maging ang ating sarili, nagiging lahat muna tayo ng iba.

Mga magulang.

Mga guro.

Mga kaibigan.

Mga amo.

Mga kapareha.

Mapagbigay ang mundo sa mga pagkakakilanlan.

Nag-aalok ito ng libu-libong handa nang bersiyon ng kung sino ang dapat nating maging.

Isang mabuting anak.

Isang kagalang-galang na lalaki.

Isang matagumpay na propesyonal.

Isang maaasahang asawa.

Halata ang mga gantimpala.

Pagsang-ayon.

Pagkilala.

Pagkakabilang.

Hindi gaanong nakikita ang kapalit.

Layo.

Ang layo sa pagitan ng kung sino ka at ng kung sino ang ginagampanan mo.

Noong mas bata ako, kahawig na kahawig ng tagumpay ang pagganap.

Natuto akong umangkop.

Kung paano bumagay.

Kung paano magsalita sa wikang inaasahan sa bawat silid.

Isa itong kakayahang nagbukas ng mga pinto sa buong buhay ko.

Ngunit bawat hiram na mukha ay may kasamang maliit na utang.

Isang utang na binabayaran ng pagiging tunay.

Pira-piraso.

Walang madrama.

Walang sakuna.

Tahimik na naganap ang pagguho.

Gaya ng paghubog ng tubig sa bato.

Gaya ng paghubog ng mga taon sa katiyakan.

Sa paglingon ko, napagtanto ko na karamihan sa mga tao ay hindi nakakulong sa kabiguan.

Nakakulong sila sa tagumpay.

Pinahihirap ng tagumpay ang pag-iwan sa maling daan.

Nagiging ebidensiya ang palakpak.

Nagiging patunay ang mga nakamit.

Nagiging pagkakakilanlan ang papel.

At kalaunan, mas inaalagaan ang maskara kaysa sa taong nagsusuot nito.

Hindi biglang dumating ang pagkatantong iyon.

Dumating ito nang pira-piraso.

Sa paglipas ng mga taon.

Sa iba’t ibang bansa.

Sa iba’t ibang relasyon.

Sa mahahabang panahon ng katahimikan.

Ngunit mas maaga pa naitayo ang pundasyon.

Naitayo ito sa mga unang taong iyon nang matutuhan kong makakamit ang pagtanggap sa pamamagitan ng pagiging anumang kailangan ng iba.

Pumalakpak ang mundo.

Umunlad ang maskara.

Naghintay ang mukha.

Nang matiyaga.

Sa pagkakataon nitong magsalita.