Revlon’daki Görüşme

Ronald Perelman’ın Gillette’i zorla devralmayı birkaç kez denediğini okumuştum, ama Warren Amca her seferinde önünü kesmiş, Perelman da iyice köpürüp ortalığı velveleye vermiş, yine de hep yaptığı şeyi yapmayı sürdürmüştü — herkesin başının etini yemeyi.

Revlon Italia genel müdürlüğünden bir telefon aldım — satış direktörleri benimle Catania’da görüşmek istiyordu. Babama söyledim, o da dedi ki: “Kesinlikle, gitmen lazım. Pazarın sana değer verip vermediğini, ne önerip ne sunduklarını öğrenmek için bir fırsat — ama sakın duyguyla karar verme hatasına düşme. Teklifi eve getir, üstünde düşün, cevabı ancak ondan sonra ver.”

O cuma sabahı tam vaktinde oradaydım: 10.30, Hotel Jolly, Catania. Lobiye girerken — kime rastlasam beğenirsin? Gillette’teki Bölge Müdürüme; beni görünce afallıyor ve diyor ki: “Ne halt ediyorsun sen burada — bölgende, sahada olman gerekmiyor mu?”

“Bir gün izin aldım. Size dört hafta önce gönderdiğim aylık raporda görürsünüz, tam bu gün işaretli.”

“Peki o zaman burada ne işin var?”

“Valla, sadece biriyle görüşmeye geldim. Beni tanımak istiyormuş — bari kadın çıksa diyorum, şaka sürsün diye” — ve istemeden de olsa içgüdüm doğru çıktı, çünkü görüşmede karşıma bir erkek çıktı, ama çok kadınsı bir erkek, fazlasıyla.

Görüşme yedi dakika sürdü. Kalkıp yanıma oturmaya geldiği an niyetin ticari olmadığını sezdim — ama ben düşmana hiçbir zaman alan bırakmamıştım, ne meslekte ne özel hayatta.

Eve döndüm ve babamı dondurma yemeye götürdüm, İtalya’nın en güzel kilometresine — en azından Reggio Calabria’daki sahil yolumuz için öyle derler. Nasıl geçtiğini sordu; ben de teklifin kayda değer olmadığını, teşekkür ettikten sonra geri çevirip çıktığımı söyledim.

Ayrıntıları da teferruatı da hiç anlatmadım — bunu bana annem öğretti, Gillette. Ve o hiç yanılmadı.