ROZMOWA KWALIFIKACYJNA W REVLON

Czytałem, że Ronald Perelman nie raz próbował przejąć siłą Gillette, ale wujek Warren zawsze go blokował, a Perelman, wściekły jak nigdy, robił wokół tego hałas, ale dalej robił to, co zawsze – zawracał głowę wszystkim innym.

Zadzwoniła do mnie dyrekcja generalna Revlon Italia – ich dyrektor sprzedaży chciał się ze mną spotkać w Katanii. Powiedziałem o tym ojcu, a on powiedział: „Koniecznie musisz jechać. To okazja, żeby sprawdzić, czy rynek cię docenia i co ci proponują i oferują – ale nie popełnij błędu i nie decyduj pod wpływem emocji. Zabierz to do domu, przemyśl i dopiero wtedy daj odpowiedź”.

Przyjechałem punktualnie w ten piątkowy ranek, o 10:30, Hotel Jolly, Katania. I wchodząc do holu – na kogo wpadam? Na mojego area managera z Gillette, który na mój widok osłupiał i mówi: „Co ty, do diabła, tu robisz – nie powinieneś być na swoim terenie?”

„Wziąłem dzień wolny. Zobaczysz to w raporcie miesięcznym, który wysłałem ci cztery tygodnie temu, z zaznaczonym właśnie tym dniem”.

„To co ty tu w takim razie robisz?”

„No cóż, przyjechałem tylko się z kimś spotkać. Chce mnie poznać – mam nadzieję, że to przynajmniej kobieta, żeby podtrzymać żart” – i, choć wcale tego nie zamierzałem, instynkt mnie nie zawiódł, bo na spotkaniu zastałem mężczyznę, ale bardzo kobiecego, aż za bardzo.

Rozmowa trwała siedem minut. W chwili, gdy wstał, żeby usiąść obok mnie, wyczułem, że jego zamiary nie są handlowe – ale nigdy nie dawałem przestrzeni wrogowi, ani zawodowemu, ani osobistemu.

Wróciłem do domu i zabrałem ojca na lody, na najpiękniejszy kilometr Włoch – przynajmniej tak mówią o naszym nadmorskim bulwarze w Reggio Calabria. Zapytał, jak poszło, a ja powiedziałem, że oferta nie była warta żadnej uwagi i że po podziękowaniu odmówiłem i wyszedłem.

Nigdy nie opowiadałem szczegółów ani konkretów – tego nauczyła mnie moja matka, Gillette. A ona nigdy się nie myliła.