ANG MERCHANDISER NG L’ORÉAL AT ANG MERCHANDISING

Dumating ako nang gabing iyon, sa tamang oras, sa ibinigay na address, at nakakita ako ng mga dalawampung taong dumaraan sa parehong gawain tulad ko — naroon para matuto, at para umalis, sa dulo, na may sertipiko ng pagdalo na para sa marami ay mangangahulugan ng mga titulo at puntos.

Ang unang araw ay isang ikot ng pagpapakilala — sino kami, saan kami galing — at kabilang sa mga naroon ay may taga-Standa, may taga-Upim, may taga-pambansang riles, isang lokal na istasyon ng TV, isang optiko, isang tindero ng prutas, isang business consultant, isang ahente sa pagbebenta ng keso, at ako.

Napaisip ako kung ano ba ang pinasok ko, ngunit nakabayad na ako, at gaya ng isang tanga, inakala kong naka-own goal ako — kahit sa simula man lang, bago maghintay at tingnan kung paano uunlad ang mga bagay.

Tatlo ang instruktor, dalawang babae at isang lalaki, mga tatlumpu’t lima ang karaniwang edad, na may klase ng karanasang magandang basahin sa résumé ngunit hindi nangangahulugang tunay na kakayahan.

Nakuha sila mula sa Amazon at LinkedIn, at para sa kanila ay malaking pinagmumulan ng pagmamalaki at katayuan ang maging bahagi ng kapaligiran ng isang multinasyonal na kompanya at masabing: dito kami nagtuturo.

Sa ikalawang araw, nagsimula silang magpakita ng mga slide ng PowerPoint — pakiramdam ko ay bumalik ako sa isa sa mga pulong ko sa Gillette — ngunit nanatili akong kalmado, nagpasyang unawain muna at humusga pagkatapos.

Sa ikatlong araw, dumating ang isang direktor ng paaralan, at inakala niyang magandang ideya na ihiwalay ako at tanungin sa harap ng lahat, halos parang sinusubukan akong ipitin — bagaman hindi ko maunawaan kung bakit.

Naging manager siya sa BIC FRANCE, at kinamumuhian niya ang Gillette at ang lahat ng konektado rito, direkta man o hindi.

Sa ikaapat na araw, bumalik siya kasama ang isang babae, ang CEO ng multinasyonal na nagpapatakbo ng paaralan at ng mga kurso nito. Lumapit siya sa aking desk, humila ng isang bangkito, at umupo sa tabi ko. Wala siyang sinabi, pinanood lang niya ang mga talang isinusulat ko sa aking kuwaderno — puro tatsulok, walang tunay na tala.

Dalawang araw pa ang natitira para tapusin ang kurso. Masaya at motibado ang lahat, at nang umabot sa akin ang talakayang paikot sa mesa, tinanong nila kung ano ang palagay ko.

Wala, sagot ko, at natahimik ang buong silid.

Sa huling araw, kailangan naming pumirma para tapusin ang lahat at kunin ang aming mga sertipiko ng pagdalo — darating sa koreo ang tunay na diploma — at pagkapirma ko, nagpaalam ako at umalis.

Huminto ako sa harap ng isang simbahan at pumasok. Puno ito, may misa, at may itinuro sa akin ang kurso na hindi ko alam: ang tunay na mga maestro ng merchandising ay ang mga pari. Nagbebenta sila nang walang sinumang nakapapansin, at magaling sila rito dahil mismo hindi nila kailanman idinidispley ang paninda.

Gumastos ako ng malaking pera, gayong sapat na sanang basahin ang kasaysayan, gaya ng iminungkahi ng aking ama. Anong pagkakamali, ang hindi makinig sa kanya.