KILE TUNACHOKIACHA KISICHOONEKANA

Kuna swali linalowasili kwa kuchelewa.

Baadaye sana kuliko tunavyofikiri.

Tukiwa vijana tunayauliza maisha ni nini tutakachoweza kupata.

Tukiwa watu wazima tunauliza ni nini tutakachoweza kuhifadhi.

Ni baada ya miaka mingi tu ndipo tunaanza kujiuliza jambo tofauti.

Ni nini kitakachobaki tusipokuwapo tena hapa?

Ni swali ambalo mara chache hutamkwa kwa sauti kubwa.

Labda kwa sababu linatufanya tusiwe na raha.

Labda kwa sababu linatulazimisha kutazama zaidi ya sasa.

Labda kwa sababu hakuna anayependa kukabiliana na kutokuwapo kwake mwenyewe.

Hata hivyo linawasili.

Daima.

Mapema au baadaye linawasili.

Kwa muda mrefu nilifikiri kwamba urithi ni kitu kinachoonekana.

Kazi ya sanaa.

Kampuni.

Nyumba.

Kitabu.

Matokeo.

Kitu kinachoweza kuonyeshwa na kutambuliwa.

Kisha wakati ulinionyesha ukweli wa ndani zaidi.

Vitu muhimu zaidi tunavyoviacha havionekani.

Havitokei katika orodha za mali.

Haviingii katika hesabu za fedha.

Haviishii katika takwimu.

Hata hivyo vinaendelea kuishi.

Nimekutana na watu ambao hawajawahi kuandika kitabu na waliobadilisha maisha ya watu kadhaa wa kadhaa.

Watu ambao hawajawahi kuongoza mashirika makubwa na walioacha alama isiyofutika katika familia nzima nzima.

Watu ambao hawatatokea katika ensaiklopidia yoyote na ambao, hata hivyo, wanaendelea kuwapo kupitia matokeo ya matendo yao.

Ugunduzi huu ulibadilisha jinsi ninavyoyatazama mafanikio.

Kwa sababu mafanikio yanapenda kuonekana.

Urithi wa kweli, kinyume chake, mara nyingi hufanya kazi gizani.

Tuwafikirie wazazi wetu.

Walimu wetu.

Watu fulani tuliokutana nao kwa miezi michache na walioweza kutuathiri kwa miongo mingi.

Wengi wao hawajui kabisa athari waliyokuwa nayo kwetu.

Wamesema.

Wametenda.

Wameishi.

Na kitu kimebaki.

Kitu kinachoendelea hadi leo.

Hii ndiyo sehemu isiyoonekana ya historia ya binadamu.

Kubwa zaidi.

Isiyosimuliwa zaidi.

Yenye nguvu zaidi.

Kadiri miaka ilivyopita nilianza kuzitazama chaguzi zangu mwenyewe kwa namna tofauti.

Sikujiuliza tena tu:

“Ninajenga nini?”

Nilijiuliza:

“Ninarithisha nini?”

Tofauti ni ndogo sana.

Lakini inabadilisha kila kitu.

Kujenga kunahusu sasa.

Kurithisha kunahusu wakati ujao.

Na wakati ujao daima unakaliwa na watu ambao hatuwezi kuwajua.

Watoto.

Wajukuu.

Wasomaji.

Marafiki.

Wageni.

Watu ambao siku moja watagusana na kitu tulichokiacha nyuma yetu.

Hawatajua tulikuwa nani.

Hawatajua maelezo yote.

Lakini watapokea tokeo.

Na tokeo hilo litazungumza badala yetu.

Katika maisha yangu ya kikazi nimeona miradi ikizaliwa na kutoweka.

Kampuni zikikua na kubadilika.

Masoko yakigeuka.

Teknolojia zikipitwa na wakati.

Kila kilichoonekana cha kudumu kilijidhihirisha kuwa cha muda.

Mwanzoni ukweli huu ulinitia wasiwasi.

Kisha nilianza kuuona kuwa unaniweka huru.

Kwa sababu ulinilazimisha kutafuta mahali pengine kile kinachodumu kweli.

Na kinachodumu karibu kamwe hakilingani na kile tunachomiliki.

Kinalingana na kile tunachorithisha.

Sentensi moja.

Kanuni moja.

Mfano mmoja.

Kitendo kimoja.

Aina fulani ya uwepo.

Kile tunachorithisha kinaendelea kusafiri hata wakati hatupo tena kukisindikiza.

Mara nyingi imenitokea kukuta tena, katika maneno au tabia za wengine, vipande vya watu ambao hawakuwapo tena.

Namna ya kufikiri.

Namna fulani ya kuhisi.

Aina fulani ya kinaya.

Somo fulani.

Katika nyakati hizo nilielewa jambo moja.

Watu hawatoweki kabisa.

Sehemu yao inaendelea kutembea duniani.

Si kama kumbukumbu.

Kama ushawishi.

Na labda hii ndiyo aina ya kweli zaidi ya kudumu.

Kadiri umri unavyoongezeka tunaacha taratibu kuvutiwa na mwonekano wa urithi wetu.

Tunazidi kuzingatia ubora wake.

Haijalishi ni mkubwa kiasi gani.

Inajalisha ni wa kweli kiasi gani.

Ukweli mdogo uliorithishwa kwa unyofu unaweza kudumu muda mrefu zaidi kuliko jengo kubwa lililojengwa kwa majivuno.

Historia imejaa mifano yake.

Kazi kubwa mno zinabomoka.

Kanuni zinaendelea kusafiri.

Miundo inabadilika.

Maadili yanadumu.

Kwa hiyo leo ninaona kila uhusiano kama aina ya kupanda mbegu.

Hatujui kamwe ni nini kitakachokua kweli.

Hatujui kamwe ni neno lipi litakalobaki.

Ni kitendo kipi kitakachokumbukwa.

Ni mfano upi utakaoigwa.

Tunaweza tu kutenda kwa ukweli.

Na kuuachia wakati ufanye yaliyosalia.

Mwishoni mwa maisha, naamini ni wachache wanaokumbuka idadi kamili ya ushindi.

Wachache wanakumbuka matokeo kwa undani.

Wachache wanakumbuka vyeo.

Wengi badala yake wanakumbuka jinsi walivyotendewa.

Jinsi walivyopokelewa.

Jinsi walivyoheshimiwa.

Jinsi walivyopendwa.

Huu ndio urithi usioonekana.

Ule usiotokea katika picha.

Ule usiozalisha makofi.

Ule usiotafuta umakini.

Hata hivyo ndiyo sehemu inayodumu muda mrefu zaidi.

Nikitazama nyuma leo, ninaelewa kwamba maisha hayapimwi tu kwa yale yanayoyatimiza.

Yanapimwa pia kwa kile kinachoendelea kuishi ndani ya wengine.

Katika mawazo tuliyoyarithisha.

Katika watu tuliowasaidia.

Katika hadhi tuliyoitetea.

Katika imani tuliyoizalisha.

Katika ujasiri tuliouamsha.

Vitu vyote visivyoonekana.

Vitu vyote vya kweli.

Labda vya kweli zaidi kuliko vyote.

Kwa sababu wakati utakapokuwa umechukua karibu kila kitu, kitabaki kile kisichoonekana.

Kile tulichokiacha kisichoonekana.