ΕΞΑΓΟΡΑ OPA BIC – ΜΕΤΟΧΕΣ

Είχα πληρώσει τον λογαριασμό του γεύματος. Τριάντα πέντε ευρώ. Χωρίς δισταγμό.

Και με ένα άμεσο αποτέλεσμα: καμία από τις γυναίκες που ήταν εκεί δεν το περίμενε, αλλά ήταν μόνο η αρχή του τέλους μιας συνάντησης.

Καθώς περπατούσαμε κατά μήκος του Σηκουάνα, συνέχιζαν να κάνουν διερευνητικές ερωτήσεις, μία εδώ, μία εκεί. Ήξερα ακριβώς πού ήθελαν να φτάσουν. Και τις πήγα εκεί μία μία, κρατώντας τες από το χέρι, χωρίς να το καταλάβει καμία.

Τις ρώτησα αν ήξεραν την ιστορία του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, που στεκόταν με το άλογό του στον ψηλότερο λόφο, βλέποντας πώς θα κέρδιζε και παρακολουθώντας τους αντιπάλους του να συντρίβονται. Καμία δεν μπόρεσε να απαντήσει. Κι όμως, εγώ ήμουν απλώς ο Ιταλός παρείσακτος που μιλούσε για γαλλική ιστορία. Αχαχαχαχ.

Ύστερα ήρθε η στιγμή. Καθόμασταν μπροστά σε ένα καφέ και τρώγαμε όλοι παγωτό, όταν η πιο έμπειρη από τις γυναίκες πήρε επιτέλους τον λόγο και έκανε την πρώτη πραγματική ερώτηση.

Το παιχνίδι με τη σβούρα είχε τελειώσει. Όλοι είχαν πια πατήσει ξανά στη γη. Είχε έρθει η ώρα να ακούσουμε χωρίς μάσκες και να καταλάβουμε πώς θα τελείωνε αυτό το παιχνίδι.

Εκ μέρους όλων, μου ανανέωσε την ευγνωμοσύνη τους που είχα δεχτεί την πρόσκληση, αλλά εξήγησε ότι κάποια στιγμή θα έπρεπε να αναφέρουν στους συζύγους τους την έκβαση της συνάντησής μας. Στο κάτω κάτω, είχα δανειστεί την καρδιά που χτυπά της BIC COMPANY WORLDWIDE, και το είχα κάνει μόνο για τριάντα πέντε ευρώ.

Η Chanel στεκόταν παράμερα και με κοίταζε. Έδειχνε αληθινά έκπληκτη και έμοιαζε να αναρωτιέται ποιος ήμουν στ’ αλήθεια. Αργότερα θα μου εξομολογούνταν ότι δεν είχε γνωρίσει ποτέ κανέναν σαν εμένα.

«Πιστεύω», είπε η κυρία, «ότι, με τις ικανότητές σας, όλοι οι άντρες μας μαζί δεν έχουν ούτε το ένα τέταρτο των δυνατοτήτων σας. Και πιστεύω πραγματικά ότι είστε ικανός να κάνετε ακριβώς αυτό που γράψατε — να ξεκινήσετε δημόσια πρόταση εξαγοράς για τη BIC. Η ερώτησή μου όμως είναι η εξής: Πόσο θέλετε για να πουλήσετε το GILLETTENARRATIVE.COM; Και σας υπόσχομαι ότι μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες θα υπογράψουμε το συμβόλαιο και θα σας καταθέσω τα χρήματα — ή τις μετοχές — όπου επιθυμείτε».

Την κοίταξα και απάντησα: «Γιατί θέλετε τον ιστότοπό μου;»

Η απάντησή της ήρθε αμέσως. «Θέλουμε να βάλουμε διαφημίσεις της NOKIA μέσα στον ιστότοπο της APPLE. Είναι αρκετά σαφές; Κύριε Frega, δεν έχετε ιδέα πόσο μακριά είμαστε διατεθειμένοι να φτάσουμε για να αποκτήσουμε τον ιστότοπό σας. Για εμάς έχει γίνει θεμελιώδης. Είναι απαραίτητος, αν θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε χωρίς να χάσουμε τίποτα. Είναι αλήθεια ότι έχουμε έσοδα τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων τον χρόνο, αλλά η λειτουργική μας κερδοφορία ήταν πάντα διψήφια. Δεν σηκώνουμε το κόστος διανομής μάρκας των εταιρειών που είναι αναγκασμένες να μετακινούν τεράστιες ποσότητες προϊόντων σε όλο τον κόσμο. Η δυναμική ζημιών και κερδών μας κινείται σε τριψήφιο έδαφος».

Ύστερα σταμάτησε και είπε: «Χωρίς να χάνουμε χρόνο σε ατελείωτες κουβέντες, επιτρέψτε μου να σας κάνω μια προσφορά».

Και την έκανε. Έκανε το είδος της προσφοράς που κανένας λογικός ή συνετός άνθρωπος δεν θα αρνιόταν ποτέ.

Η απάντησή μου όμως ήταν αυτή. «Μπορείτε να διαβάζετε τα βιβλία μου δωρεάν, χωρίς να πληρώσετε ούτε ένα δολάριο. Δεν μπορείτε όμως να πάρετε πενήντα οκτώ χρόνια οικογενειακής αξιοπρέπειας μέσα στη GILLETTE απλώς με χρήματα. Ό,τι βλέπετε. Ό,τι έχω χτίσει. Τα πάντα. Αξίζουν μόνο ένα δολάριο ΗΠΑ. Και αυτό το δολάριο θα το δώσω μόνο στη μητέρα μου, όπως πρέπει. Ένας γιος δεν απαρνιέται ποτέ τη μητέρα του. Μένει γιος της για πάντα. Και δεν θα επέτρεπε ποτέ σε κανέναν να κάνει απερίσκεπτες ή ατιμωτικές πράξεις εναντίον της. Είναι μόνο ο γιος της».

Ρώτησαν αν μπορούσαν να με συνοδεύσουν πίσω στο ξενοδοχείο. Τις ευχαρίστησα και είπα όχι. Τις χαιρέτησα και απομακρύνθηκα.

Η μέρα όμως δεν είχε τελειώσει. Έπρεπε ακόμη να ξεφύγω από την ομάδα ασφαλείας τους. Δεν μπορούσαν πια να καταλάβουν πού πήγαινα. Ύστερα από τρεις ώρες μέσα στο μετρό του Παρισιού, με έχασαν. Κουράστηκαν. Τα παράτησαν.

Και γύρισα στο κοινό δωμάτιο ανάμεσα σε Ινδούς και Βραζιλιάνους, γιος ενός μεγαλύτερου Θεού, στον οποίο μια μέρα θα έπρεπε να παραχωρήσω ακρόαση, όπως ένας πατέρας κάποτε παραχωρεί ακρόαση στον χειρότερο γιο που έχει.