SA LOOB NG WALL STREET — SEMANTIKONG KAPITAL

Lagi akong naniniwala sa pagtulong sa mga tao na gumawa ng pinakamahuhusay na desisyon, sa paghikayat sa kanila na mangatwiran, mag-isip, humanap ng lohika, at isulong ang kanilang mga ideya, kung saan ang pagbabago ay hindi kumakatawan sa isang larangan ng kawalang-katatagan kundi sa isang matibay na ebolusyon ng pag-iisip, wala nang iba pa.

Ngunit hindi iyon sapat, dahil laging kailangang humanap ng tamang katapat, isang taong may kakayahang umunawa hangga’t maaari, isang taong handang suriin ang mga panganib, ang mga marangal na aspekto, ang mga tubo, tulad ng lahat ng mga ginoong araw-araw na nagtatrabaho sa loob ng mga sistemang pampinansiyal at mga halaga, at namamahala sa mundo.

Ang mga Ginoo ng WALL STREET.

At nangyayari na, habang ang paglalahad ng mga quarterly account ay maaaring magtakda ng tubo o lugi, at ng kasunod na muling pagtataya ng presyo ng mga sapi, ang ingay ng pamilihan na likha ng mga balita o pangyayaring kadalasang walang halaga sa kanilang sarili ngunit bukas sa interpretasyon ay naiuugnay sa mundo ng ekonomiya, industriya, politika, kalusugan, lipunan, o anumang iba pa, bilang katwiran lamang.

Walang sinumang may kakayahang magbigay sa atin ng indeks ng panganib, ng mga bagong pag-uugali, gayunman ay karaniwang gawi na ilipat ang mga desisyon ng mga lupon, na hindi laging madaling maunawaan o likas, na pinamumunuan ng isang numero uno na umaasa sa isang numero dos, para walang humila ng upuan mula sa ilalim ng kanyang puwit.

Pagkatapos, ang katwiran ay nagiging governance o corporate compliance, ngunit kung hindi pa iyon sapat, laging may isang nililinis, itinitiwalag, at sinisisi dahil, sa mga sandali ng pagbabago, wala silang lakas ng loob na kumilos.

Ang makasaysayang pangyayaring naganap na.

Kumakatawan ito sa kasaysayan ng kung ano ang naging nakaraan at kung paano ito hinarap ng mga tao noong panahong iyon, at ipinaaalala nito ang Italyanong nagtatag ng Bank of America at ang kanyang ritwal ng pagbibigay ng pautang nang walang garantiya, sa pagmamasid lamang sa kalyo sa mga kamay ng mga tao.

Itinuring siya ng lahat na baliw, padalos-dalos. Ngunit huwag nating kalimutan na matapos ang lindol ng kanyang panahon, nagdala siya ng isang kaha de yero at isang mesa sa gitna ng lungsod at hindi kailanman nagsara ang Bangko.

Alam nating lahat kung ano ang kinahinatnan nito, hindi dahil sa yaman ng nagtatag nito, kundi dahil patuloy siyang namuhay nang may tunay na kakaunti at iniwan ang lahat sa mga susunod na henerasyon.

At sa Calabria, noong panahong iyon, kapag gustong malaman ng mga magsasaka kung ano ang magiging panahon kinabukasan, tinatanong nila ang kanilang mga asawa kung masakit ang kanilang mga tuhod.

Ahahahah.

Ngunit ano ang kulang pa rin sa mga Ginoo ng Wall Street, isang bagay na hindi nila matututuhan nang hindi nagbabayad ng halaga, bagaman hindi naman talaga ito gastos, tulad ng hindi tinatalikuran ang mga bagong labas:

a) ang teleponong APPLE 20, na hindi pa mabibili sa pamilihan.

b) ang pinakabagong modelo ng ROLEX na kalalabas lamang.

c) ang bagong bersiyon ng FERRARI na nakareserba dalawang taon nang maaga.

d) maraming credit card na may tatak na ATOMIC, iyong uring hindi karaniwang nakikita.

e) pagpasok sa pinakamahuhusay na eksklusibong restawran, kung saan ang reserbasyon pa lamang ay makahahanap na ng mga babaeng handang mahalin ka agad.

f) pagtira sa mga eksklusibong suite sa Manhattan mula Lunes hanggang Biyernes, kung saan ang gastusin sa condominium pa lamang ay kayang bumuhay ng apat na pamilyang may tig-limang anak sa loob ng isang buong taon.

g) isang personal na opisina na dalawang daang metro lamang mula sa pinagtatrabahuhan, ONE LIBERTY PLAZA: kung may gustong kumausap sa akin, marahil balang araw, maaari silang umakyat sa ika-52 palapag at hanapin ako.

Ferdinando Frega — ang taong nabubuhay sa 70 USD bawat buwan.

Isang Swatch na relo na 100 USD.
Isang Nokia na cellphone, gawa sa Pakistan, na nagkakahalaga ng 50 USD.
Tanghalian sa kalye sa harap ng kariton ng hotdog sa halagang 1 USD.
Sumasakay ng subway at bus, paminsan-minsang taxi kung babae ang nagmamaneho.

Tumatawag ang JP Morgan at nagtatanong kung mamumuhunan ba ako o bibili ng mga kompanya.
Ang isang deposito ng mga sapi na nagkakahalaga ng 10.5 bilyong USD ay hindi nananatiling nakatengga, at nag-uusisa sila.

Ano pa ba ang hinihintay ko, kundi isang taong may kakayahan, mula sa kabilang kalye, na makakukumbinsi sa akin na mamuhunan hindi sa tubo, kundi sa yamang pang-henerasyon. Isang Nevada State Trust, na pinahaba ang tagal hanggang 1,000 taon na maaaring i-renew, ang puntong pagsisimulan at pagtatapusan.

Ngunit sa mundo ng pananalapi, tulad ng sa Wall Street, kung hindi ka tunay na may kakayahan at malayo ang tanaw, gumuguho ang lahat, at maiiwan kang mag-isa, eksaktong tulad nang iluwal ka ng iyong ina sa mundo, sa iisang dahilan lamang, sa iisang lohika, at saka mo itatanong kung ano ang kulang sa iyo.

Ang lakas ng loob na pumili.

At darating ang mga bago, mga anak ng ibang ina, handang pumalit sa iyo, dahil lamang nagkamali ka nang isang beses at pinagbayaran mo ito nang napakamahal, habang inaakala mong nasa iyo na ang lahat, para lamang matuklasang ang pagkakaroon ng lahat ay maaaring mangahulugan, sa huli, ng pagkakaroon ng wala.

Paano maiisip ng sinuman na maging kasamahan ni Hesus balang araw nang hindi muna nagkaroon ng suwerteng magtrabaho sa Gillette?

At hindi kailangan ang brand mismo. Hindi iyon ang aking tahanan. Sapat nang nabuhay at naunawaan na ang salaysay ay hindi kailanman nagtatapos at hindi kailanman nagpapalit ng damit.

Ang unang tunay na produkto ng pamilihan ay ang salita, at ang nagpapalakas at nagpapanatili rito ay katahimikan lamang.

Saan nagmumula ang lahat ng ito?

Mula sa isang lalaking hindi kailanman humingi ng pahintulot kaninuman, na may lakas lamang ng loob sa kanyang mga pinili at natutong maging mahirap para lamang maunawaan kung paano pamahalaan ang yaman, at ito ay isang bagay na hindi maituturo ng anumang kurso sa Harvard o MIT.

Isang nag-iisang may-akda, walang kapital, walang kompanya, walang istruktura, ang itinuring ng mga search engine bilang isang sistemang pangkultura.

Ang indibidwal na semantikong densidad ang unang hindi nasusukat na kognitibong bektor na pumasok sa mga pandaigdigang sistemang pang-industriya matapos ang limampung taon ng semantikong kahungkagan.

Nananatiling bukas ang salik ng kahihinatnan.
At kapag bukas ang salik ng kahihinatnan, dapat huminto ang Wall Street.