ANG SAPI NG WALL STREET

Panimula sa Saga ng Wall Street

Hindi ko kailanman malilimutan ang araw na pumasok ako sa paaralang tuluyan.

Oktubre 15, 1970 noon. Isang Huwebes.

Para sa okasyong iyon, naroon ang aking ama. Humingi siya sa Gillette ng isang hapong walang pasok, isang bagay na bihirang mangyari. Kapag binabalikan ko ngayon, napagtatanto kong hindi lamang siya naghahatid ng isang bata sa paaralan. Inihahatid niya ang isang maliit na piraso ng kuwento ng Gillette sa isang mundong hindi pa namin kayang unawain noon.

Isang batang madre na nagngangalang Sister Giuseppina ang sumalubong sa akin.

Maputing balat, asul na mga mata, mukhang bata. Itinatago ng belo ang lahat ng iba pa. Hinawakan niya ang aking kamay at inihatid ako sa Klase 1A, kung saan naghihintay ang aking guro, si Sister Dominella.

Matanda na si Sister Dominella.

Palagi niyang hinihimas ang kanyang mga tuhod at hinuhulaan ang ulan nang may kahanga-hangang katiyakan. Ayon sa kanya, nakatira ang panahon sa loob ng kanyang mga kasukasuan. Kapag masakit ang kanyang mga tuhod, paparating ang mga ulap.

Pagpasok ko sa silid-aralan, alam na niya ang aking pangalan.
Sa totoo lang, alam na ng lahat.
Mabilis kumalat ang balita sa loob ng mga pader na iyon.
Nauna pang dumating ang mga handog kaysa sa akin.

Iisa ang regalo sa bawat silid: mga simpleng plastic bag na may pulang logo ng Gillette ng dekada 1970, na ang tanging palamuti ay mga larawan ng talim ng pang-ahit.

Masyado pa akong bata para maunawaan iyon, ngunit naging isang maliit na embahador na ako ng isang kompanyang susunod sa akin habambuhay.

Tungkol sa gawa ang unang aralin.
Mabubuting gawa.

Sa edad na anim, mukhang simple lang iyon.
Mabuti ang mabuting gawa.
Masama ang masamang gawa.
Tapos ang usapan.

Ngunit gaya ng dati, may ibang plano ang buhay.

Makalipas ang ilang taon, natuklasan kong ang mga gawa ay hindi kailanman hinuhusgahan ayon sa kung ano sila. Hinuhusgahan sila ayon sa mga kuwentong nakapalibot sa kanila.

Bigyan mo ng kendi ang isang tao at nagiging mabuting gawa ito.
Gamitin mo ang parehong kendi sa ibang layunin at bigla itong nagiging masama.
Hindi nagbabago ang gawa.
Ang salaysay lamang ang nagbabago.

Iyon ang unang tunay na aral ng aking buhay.
Hindi moralidad.
Hindi relihiyon.
Hindi disiplina.
Salaysay.
Ang kakaibang kapangyarihang nagbabago sa magkakaparehong katotohanan para maging magkasalungat na kahulugan.

Makalipas ang ilang dekada, dadalhin ako ng Gillette sa Boston.
Kasama ang mga kasamahan mula sa iba’t ibang panig ng mundo, darating ang araw na tatayo ako sa kabisera ng pananalapi na hindi kailanman pinapangarap ng mga batang nasa paaralang tuluyan: ang New York.

Malapit pa nga sa mismong Wall Street.

Ngunit ibang kuwento na iyon.
Naisulat na iyon sa ibang lugar, at hindi ko kailanman kinagiliwan ang ulit-ulitin ang sarili para lamang punuin ang espasyong pampanitikan.

Gayunman, may isang kaisipang nananatili.

Laging naaalala ang mga tao dahil sa kanilang mga gawa.
Ang ilang gawa ay nagiging kuwento.
Ang ilang kuwento ay nagiging kasaysayan.

At kung ang mga gawang iyon ay nagkataong nakasulat sa papel, ipinagpapalit, tinataya ang halaga, binibili, ibinebenta, at sinisipi ang presyo araw-araw…
sino ba naman, letse, ang makalilimot sa mga iyon?