ANG DRESS CODE NG WALL STREET

Saga ng Wall Street

Naniniwala ang Wall Street na may dress code ang bawat silid.

Ang amerikana. Ang kurbata. Ang makikinang na sapatos.

Ang aprobadong wika. Ang aprobadong ambisyon. Ang aprobadong mga pangarap.

Ang hindi ipinaliliwanag ninuman ay hindi kailanman nilikha ang dress code para kilalanin ang kapangyarihan.

Nilikha ito para kilalanin ang pagkakabilang.

Sinasabi sa silid ng isang lalaking naka-amerikana: “Alam ko ang mga patakaran.”

Ang lalaking pumapasok nang walang suot nito ay nagtatanong ng mas mapanganib na tanong: “Sino ang sumulat ng mga iyon?”

Karamihan sa mga karera ay itinatayo sa pamamagitan ng pag-aangkop.

Pag-aralan ang wika. Pag-aralan ang mga ritwal. Pag-aralan ang herarkiya.

Pag-aralan kung kailan magsasalita. Pag-aralan kung kailan mananahimik.

Pagkatapos, gugulin ang tatlumpung taon sa pagtawag doon na kalayaan.

Ngunit sa bandang huli, bawat pamilihan ay nakatatagpo ng isang natatanging uri.

Isang taong may taglay nang isang bagay na hindi kayang ilabas ng pamilihan.

Pagkakakilanlan.

Nagiging mahirap pamahalaan ang taong iyon. Mahirap iuri. Mahirap bilhin.

Dahil nakikipagnegosasyon ang mga institusyon sa mga interes.

Nahihirapan sila sa mga paninindigan.

Ang nakagugulat ay hindi ang pagbibigay-gantimpala ng Wall Street sa pagsunod.

Ang nakagugulat ay kung gaano kadalas napagkakamalan ng pagsunod na lakas ang sarili nito.

Lumilitaw ang tunay na kapangyarihan kapag hindi na kailangan ng isang tao ang kasuotan.

Sa sandaling iyon, nagbabago ang silid.

Hindi dahil naglaho ang mga patakaran.

Kundi dahil may isang taong sa wakas ay pumasok nang hindi humihingi ng pahintulot.