Pretty Woman, Frega at Wall Street

GILLETTE FROM WALL STREET

PRETTY WOMAN, FREGA AT WALL STREET

WALL STREET · 15

Ang Saga ng Wall Street

May mga pelikulang nagiging klasiko. Ang iba ay nagiging salamin.

Nagawa ng Pretty Woman ang dalawa.

Milyun-milyong tao ang nanood nito at nakakita ng isang kuwento ng pag-ibig.

Pinanood ko itong muli at may iba akong nakita.

Nakita ko ang isang pelikula tungkol sa kalungkutan na nagbabalatkayong kayamanan.

Isang pelikulang ginawa para sa mga mapangarapin, lalo na sa mga hindi kailanman nakarating sa gusto nilang puntahan at nakahanap ng kanlungan sa pantasya sa halip na sa realidad.

Sa paglipas ng mga taon, natutunan kong hindi kailanman ibinubunyag ng mga pelikula ang kanilang mga lihim sa banghay. Nakatago sa mga detalye ang mga kawili-wiling bahagi.

Si Edward Lewis ay isang higante ng pananalapi.

Kaya niyang bumili ng mga kompanya.

Kaya niyang bumili ng mga hotel.

Kaya niyang bilhin ang isang buong palapag ng gusali nang hindi tinitingnan ang presyo.

Pero hindi siya makahanap ng babae.

Kaya nauwi siya sa pakikipagkita sa isa sa isang kalye ng Hollywood.

Hindi dahil sex ang hanap niya.

Kundi dahil koneksiyon ang hanap niya.

Halos masakit ang ironiya.

Habang lalo siyang yumayaman, lalo siyang tila napapalayo sa iisang bagay na hindi niya mabibili.

Madalas sabihin ng mga tao na mayayamang lalaki ang hinahanap ng mga babae.

Hindi iyon kailanman ang naranasan ko.

Hindi kayamanan ang hinahanap ng karamihan sa mga babae.

Katatagan ang hinahanap nila.

Ang pera mismo ay kadalasang kasangkapan lamang.

Pagkain sa mesa.

Seguridad para sa mga anak.

Proteksiyon para sa mga taong mahal nila.

Ang babae ay nag-iisip sa wika ng mga tao.

Ang lalaki ay madalas mag-isip sa wika ng mga ari-arian.

Mas maraming ipinapaliwanag ang pagkakaibang iyan tungkol sa kasaysayan ng tao kaysa sa karamihan ng mga aklat ng ekonomiks.

Pagkatapos ay naroon ang penthouse suite.

Ang pinakamagandang kuwarto.

Ang pinakamataas na palapag.

Ang uri ng tanawing dapat sanang tinatamasa ng mga matagumpay na tao.

Maliban na hindi ito matamasa ni Edward.

Takot siya sa matataas na lugar.

Pag-aari niya ang pinakamataas na bahagi ng gusali pero hindi siya kailanman talagang tumitingin sa labas.

Marami akong kilalang ganyan.

Ginugugol nila ang buong buhay nila sa pag-akyat.

Pagkatapos ay nararating nila ang tuktok at natutuklasang takot sila sa tanawin.

Kalaunan ay inamin niyang ang pagbili sa kompanya ng kanyang ama ay nagpagaan sa kanyang pakiramdam.

Pag-isipan mo ang pangungusap na iyan.

Isang bilyonaryong bumibili ng emosyonal na kapanatagan.

Isang pagbili ng korporasyon ang ginagamit bilang terapiya.

Hindi kailanman ang kompanya ang layunin.

Ang pakiramdam ang layunin.

Ang balance sheet ay paraan lamang ng paghahatid.

Pagkatapos ay dumating ang paborito kong sandali.

Ang damuhan.

Hiniling niya sa kanya na maglakad nang nakayapak.

Walang boardroom.

Walang abogado.

Walang negosasyon.

Isang lalaki lamang na nararamdaman ang lupa sa ilalim ng kanyang mga paa.

Sa loob ng ilang segundo, muling nakakonekta ang punong pari ng Wall Street sa isang bagay na mas matanda pa kaysa sa pera.

Realidad.

Hindi kailanman nagpapadala ng invoice ang kalikasan.

Kaya maraming matagumpay na tao ang nangungulila rito pagdating ng panahon.

Mas maganda pa ang sumunod na kontradiksiyon.

Ipinagtanggol niya ang dignidad ng isang babaeng inupahan niya sa simula.

Hinamon niya ang isa sa sarili niyang mga kasosyo dahil sa dangal nito.

Ang negosyanteng pumasok sa ugnayan na naniniwalang may presyo ang lahat ay biglang natuklasang may mga bagay na wala.

Paggalang.

Dignidad.

Pagmamahal.

Tiwala.

Mahusay ang mga merkado sa paglalagay ng presyo sa mga bagay.

Napakasama nila sa pagpapahalaga sa mga ito.

Maaari sanang natapos doon ang pelikula.

Kumpleto na ang aral.

Pero mas nauunawaan ng Hollywood ang kahinaan ng tao kaysa sa karamihan ng mga pilosopo.

Bihirang maging blockbuster ang realidad.

Ang pantasya, oo.

Kaya bumalik si Edward na may pulang rosas.

Dumating ang limousine.

Tumaas ang musika.

Naihatid ang kuwentong-engkanto nang eksakto sa takdang oras.

At umalis ang mga manonood na naniniwalang nanaig ang pag-ibig sa pera.

Hindi ako ganoon kasigurado.

Sa tingin ko, nabubuhay pa ang pelikula dahil iba ang kuwentong isinasalaysay nito.

Hindi ang kuwento ng isang babaeng iniligtas ng isang mayamang lalaki.

Ang kuwento ng isang mayamang lalaking iniligtas mula sa kanyang sarili.

May dahilan kung bakit mahal ng mga lalaking naka-mamahaling amerikana ang pelikulang ito sa loob ng maraming dekada.

Hindi dahil pinapangarap nilang yumaman.

Marami sa kanila ang mayaman na.

Pinanonood nila ito dahil hinihinala nilang may dapat na umiiral na higit pa sa susunod na deal, sa susunod na pagbili, sa susunod na bonus, sa susunod na tagumpay.

Patuloy silang naghahanap ng katibayan.

Para sa marami sa kanila, katibayan ang Pretty Woman.

Isang dalawang-oras na pantasyang nagpapahiwatig na maaaring may tao pa sa ilalim ng amerikanang sukat sa katawan.

Kaya, ano ang natitira pagkatapos ng credits?

Hindi ang mga rosas.

Hindi ang penthouse.

Hindi ang pera.

Hindi kahit ang kuwento ng pag-ibig.

Ang natitira ay isang simpleng obserbasyon.

Lahat ng itinatayo ng isang lalaki ay nagsisimula sa isang babae na nasa likuran, saanman.

Isang ina.

Isang kapatid na babae.