HADITHI YA KAWAIDA YA P&G

Hadithi ileile ya kawaida. Wanaume. Wasiojiandaa. Wasio na mpangilio. Wakiamini kwamba “anakuja mwanamke” maana yake ni hiyo hasa — na si zaidi.

Telegramu ilikuwa wazi: mwanamke. Si malaika. Si Juliana. Si Gillette.

Walikuwa wameandaa kila kitu. Chakula. Vinywaji. Hata mpishi Mfilipino. Lakini hakuna aliyekuwa amejiandaa mwenyewe. Hakuna aliyefikiria kuhusu jambo pekee lenye maana mwanamke anapoingia: kustahili chumba.

Anaingia. Tabasamu tulivu. Hatua thabiti.

“Habari zenu nyote. Mimi ni Juliana. Mreno. Kuanzia tarehe 1 Julai, ninahamia hapa. Nilitaka kukutana na wenzangu wa kazi kabla ya kuanza — na kuelewa kinachonisubiri.”

Kimya. Wanaume wanamtazama kama mtu anavyotazama kupatwa kwa jua — wakijua hawapaswi, wasiweze kuacha.

“Samahani — unatoka idara gani?”

“Sisi tunaratibu mashirika ya matangazo. Tunalipia kauli mbiu. Tunaleta mawazo.”

“Kutoka kampuni zipi?”

Kimya. Hakuna anayejibu.
Mwenye sauti kubwa zaidi chumbani — daima yule mwenye sauti kubwa zaidi — anainama mbele.

“Na wewe? Ulipangiwa idara gani?”

Anatabasamu.

“Yangu iko juu kabisa. Karibu kabisa na Babu Kamp. Karibu na Bwana J.”

“Uko katika… kitengo cha kiroho cha kampuni?”

“Kwa namna fulani. Lakini mimi si mtawa. Ninahubiri kama wao — ila mimi ninafanya hivyo kwa mabilioni.”

Wanaume wanatazamana. Mtu ananong’ona:

“Wewe ni nani, kwa jina la shetani?”

Anasogea karibu na moto. Anautazama kama mtu anavyotazama kitu halisi. Kisha anageuka.

“Mimi ni mkurugenzi mtendaji mpya wa Gillette. Baada ya miaka 130. Na kesho asubuhi nitawaomba mje ofisini mkiwa mmenyoa ndevu, kama hamtajali. Sura ni sehemu ya biashara. Na leo… Gillette ni mwanamke.”