HINDI KAILANMAN NAGHAHAMUNAN ANG MGA MANAGER NG P&G

Pagkatapos ng pagsubok na iyon sa Catania, naging matalik kaming magkaibigan. Ipinabinyag ko pa sa kanya ang isa sa mga anak ko — si Vincenzo, na nagdala ng pangalan ng aking ama — at nanatiling maganda, malusog, totoo ang aming ugnayan.

Pero nanatili siyang taong P&G hanggang buto, at tuwing dumadalaw siya sa isang kliyente ay nagpapasikat siya ng kapangyarihan na para bang siya pa rin ang namamahala sa unang hanay. Minsan, muntik na siyang palayasin sa mga opisina ng isang distribution center, dahil itinaas niya ang boses hanggang sa pagsigaw, at ang pakikialam ko lamang ang nakapagpakalma sa sitwasyon.

Hindi niya pinalampas ang anumang pagkakataon para pintasan ako, pero naunawaan ko agad kung bakit: hinihila niya ang pingga ng emosyon — ang tamang uri ng malikhaing panunukso — para makita kung paano ako tutugon. Pero anak ako ng aking ama, at laging kasama ko ang kanyang presensiya, nagmamasid.

Walang tunay na tunggalian sa pagitan namin — kung sino ang mas magaling, sino ang mas may kakayahan — kung mayroon man, dahil pareho kaming nagtatrabaho para sa iisang pinakahuling layunin, hindi para sa dalawang magkaibang kompanya.

Isang araw, nagkaroon siya ng napakatalinong ideya: pumunta sa monasteryo ng mga Kartuho sa Serra San Bruno, sa lalawigan ng Vibo Valentia, at magbenta ng mga pang-ahit sa mga prayleng mahahaba ang balbas. Iyon ang paraan niya para ipakita kung sino siya.

Inihatid ko siya roon pero nanatili ako sa labas ng tarangkahan ng monasteryo. Lumabas siya makalipas ang dalawang oras na may order ng mga talim at pang-ahit na nagkakahalaga ng 300 euro. Pangalan ng kompanya: Simbahang Katoliko Romano. Bansang dayuhan: Lungsod ng Vatican. Ibang address ng padala: Kumbento ng mga Prayleng Kapusino.

Tuwang-tuwa siya, lubos na nasiyahan, at kinailangan niyang tumawag sa Milan para manu-manong ipasok ang order, dahil walang paraan ang aming sistema para iproseso ang order ng benta sa isang dayuhang estado. Higit sa lahat, napamangha niya ang buong kompanya.

Pero hindi siya kailanman nagyabang — wala iyon sa kanyang propesyonal na pagkatao. Nagawa niya ang imposible, at umingay ito: inianunsiyo ito ng punong-tanggapan sa Milan sa buong puwersa ng benta sa Italya. Wala akong sinabi. Itinala ko ang pangyayari at nanatiling tahimik.

Pagkalipas ng walong araw, naglabas ang logistics ng abiso ng pagbabalik ng stock: tinanggihan ng kumbento ang order, at galit na galit siya.

Nang bumalik siya para alamin kung bakit, sinabi sa kanya na ang sekretarya ay naging salesman noon, sa kanyang kabataan, ng isang kompanyang Italyano — laging kumbinsido sa “bumili sa 100 at magbenta sa 300.” Sinabi raw niyang naglagay siya ng 3% na patong, at sapat na iyon para malaman nila ang lahat: hindi siya ang tamang tao para sa trabaho. Humingi sila ng paumanhin.

Wala nang muling nagsalita tungkol dito, walang opisyal na komento. Ang nanatili sa mga pasilyo ng opisina ay isang linya: ang biro tungkol sa 3% na margin.