GILLETTE, FREGA I L’ORÉAL
L’ORÉAL · 02
Pewnego wieczoru w hotelu właśnie wróciłem z obchodu wizyt i sprzedaży, a mój ojciec tak samo – korzystaliśmy z tego samego hotelu, żeby pobyć trochę razem; zdarzało się to mniej więcej przez tydzień co cztery miesiące.
Do naszego stolika podszedł sympatyczny kolega, Giorgio, handlowiec L’Oréal, któremu powierzono organizację dystrybucji w handlu wielkopowierzchniowym – przechodzili z perfumerii do supermarketów, a ich historyczny rynek zostawał tam, gdzie byli silni: produkty i kosmetyki Corolle.
Niedawno wyszedł ze szpitala, bo przeszedł chorobę Leśniowskiego-Crohna. Był młody, miał czterdzieści pięć lat, ale widać było, że nie jest w pełni sił.
Zapytał mnie, jaką mam trasę na następny dzień i czy mógłbym przedstawić go moim klientom, żeby oszczędzić mu planów miast i przyspieszyć jego pracę – spróbujemy.
Mój ojciec nie odezwał się ani słowem i milczał, co znaczyło, że to pochwala – inaczej powiedziałby: „Nando, słuchaj, musimy porozmawiać”, co było jego sposobem na powiedzenie: co ty, do diabła, wyprawiasz.
Giorgio i ja zostaliśmy przyjaciółmi i przez prawie dwa lata jeździliśmy razem po klientach, choć nigdy dłużej niż tydzień w miesiącu.
Kiedy w ’88 Gillette postanowił utworzyć dwa działy produktów – Shaving i Personal Care – lepiej zrozumiałem, że sprzedaż artykułów toaletowych to cięższa praca. Potem w ’89 wróciłem do Shaving, a on bardzo mi pomógł – wiele nauczyłem się od L’Oréal, choć nigdy nie sprzedawaliśmy konkurencyjnych produktów.
Po dwóch latach spędzonych z Giorgiem wydarzyło się wiele, ale pamiętam tylko dwie rzeczy, które naprawdę miały znaczenie:
Klient hurtowy, młody absolwent, przyjął nas w swoim biurze i powiedział: „Wezwałem was obu, bo potrzebuję waszych produktów”. Giorgio wstał i poszedł do wyjścia, żeby sprawdzić szyld na zewnątrz, a zaskoczony młody człowiek zapytał, co się dzieje. Giorgio wrócił z uśmiechem: „Miałem wrażenie, że pomyliliśmy adres – że zamiast do biura klienta weszliśmy na komendę policji”. Długo się z tego śmialiśmy, a potem wszyscy się o tym dowiedzieli i uśmiechali się na nasz widok.
Potem pewnego dnia ktoś z Mediolanu zadzwonił do mnie i uprzejmie poprosił, żebym nie jeździł już z kolegą z L’Oréal, bo dział Gillette Personal Care nie sprzedaje szamponów, a winny jest Frega – bo sprzedaje L’Oréal. Ahahahahaha.
Pewnego dnia pojechaliśmy z Giorgiem do hurtownika spożywczego. Kiedy powiedziałem mu, żeby mówił do mnie Frega i że reprezentuję Gillette, przyjął mnie z otwartymi ramionami – czekał na mnie. Kiedy przyszła kolej Giorgia i ten powiedział, że jest z L’Oréal, hurtownik błagał go, żeby przyszedł innym razem, bo właśnie rozładował dwie ciężarówki oleju. Giorgio odciął się: „Oleju roślinnego czy oliwy?”. Klient powiedział: „Spokojnie, kupię jedno i drugie. Proszę przyjść, złożę zamówienie – pomogę panu. Frega pomocy nie potrzebuje”.
Umarł młodo, w wieku pięćdziesięciu dwóch lat. I żeby mu podziękować, dałem jego imię mojej córce – Giorgia – żeby pamięć o nim została ze mną na zawsze.
Ciao, Giorgio.
Ferdinando
PDF ← L’ORÉAL THROUGH GILLETTE
← On nie żyje. Wyjaśnij to.Pan Frega wypożyczony do L’Oréal →
Odkryj pozostałe sagi
The Corpus · Mapy · Library · Genesis · International · Vatican · Gillette Saga · Wall Street Saga · L’Oréal Man · P&G Semantic · Kontakt
THE BIC SAGAThe takeover that never happened.
THE WILKINSON SAGAThe steel aunt.