P&G SEMANTIC · SEMANTIC REALITY 2026 · SHAREHOLDERS
SI JEFF BEZOS AT ANG GASOLINA
SHAREHOLDERS · 11
Ang una kong tagumpay: pagbibigay kay Bezos ng pera para lagyan ng gasolina ang kanyang yate.
Ang telepono, na dati ay simpleng kasangkapan ng komunikasyon, ay unti-unting naging paraan ng pagbabahagi, pakikipag-usap, pagte-text. At nalampasan ng mga cellphone ang mga teleponong nakakabit sa dingding. Kailangan ng lahat na makipag-usap. Para ipaalam ang ano?
Kung nasa bahay pa ang asawang lalaki at kailan siya aalis, para mapapasok ng asawang babae ang kanyang kalaguyo. Isang taong walang nakakikilala. O ang karaniwang kaibigan ng pamilya na dumadalaw tuwing katapusan ng linggo.
Pagkatapos, ang ringtone ay laging nakatatakot na hudyat para sa sinumang malapit nang gumawa ng isang bagay na labas sa karaniwan. At dumating ang tahimik na pagmemensahe: WhatsApp, Telegram, Signal, Messenger, Direct, Viber, WeChat, Skype. Para magpalitan ng mga mensahe, mga litrato, mga video, bawat uri ng sitwasyon. At sa mahabang panahon, nakatulong din ito sa mga awtoridad ng hustisya na buuin ang kanilang mga kaso at tiyaking hindi makatatakas sa parusa ang mga may sala.
Ngunit nang tila gumagana na nang perpekto ang lahat, nagsimula rin akong magpadala ng mga kuwento sa aking mga kaibigan, para ibahagi ang aking mga karanasan at para mapangiti at mapag-isip sila. Kaya lang, hindi ako Amazon, at hindi rin ako Pornhub. At ang kabiguan ay simula lamang ng isang tagumpay na naitakda na.
Pagkatapos, nang hindi ko alam, isang babaeng taga-Naples ang nagtipon ng isang arkibo ng 300 kuwento. Isang araw, sa telepono, sinabi niya sa akin: “Pupuntahan ko ang isang kaibigan kong publisher sa Naples. Ibibigay ko sa kanya ang mga kuwento para gawing aklat, at saka natin titingnan.”
Ngumiti ako. Ngunit ang sagot ko ay: “Anuman ang mangyari, lagi nating hahatiin ang lahat, kalahati-kalahati.”
Tiningnan niya ako gaya ng pagtingin ng isang ina sa kanyang bunsong anak, ang inaakala niyang pinakanangangailangan ng pagmamahal dahil lamang siya ang huling isinilang. Ngunit mga ina lamang ang nakaaalam na nauuna ang bunso pagdating sa atensiyon.
Makalipas ang tatlong buwan, tumawag siya para sabihing tinanggihan ng publisher ang proyekto. Nakakita raw siya ng mga pag-uulit, nakapansin ng mga impormasyon sa web. Sa madaling salita, sa pagitan ng mga linya, sinasabi niya sa akin na isa akong mandaraya na nangongopya. Ipinagtanggol niya ang sarili sa pagsasabing isa itong uri ng panitikang hindi angkop sa kasalukuyang merkado, masyadong makabago, isang bagay na hindi niya ilalathala.
Kaya humingi ako sa aking kaibigan ng kopya ng kanyang file, na naglalaman ng aking 300 kuwento. Sinabi niya sa akin na isang malakas na pag-alon ng kuryente ang sumunog sa kanyang hard drive at wala na siyang kopya.
Nagpasalamat ako sa kanya. At sa loob ng 15 araw, isinulat kong muli ang lahat ng kuwento, nang may pasensiyang laging nagpapakilala sa akin at iisang kaisipan lamang para makapagsimula: ang pagtanggi ay isa lamang promosyon para gumawa nang mas mahusay at gumawa nang higit pa.
Lumapit ako sa isang Italyanong publisher, na gumawa at naglathala ng aking unang aklat: wala akong karanasan, kaya tumanggap ako ng payo mula sa mga taong mas matagal nang nagsusulat kaysa sa akin, nagbayad ng 1,500 euro at tumanggap ng 50 libreng kopyang nakasaad sa kontrata. Lumabas ang aklat sa lahat ng channel ng paglalathala at mabibili pa rin hanggang ngayon, bagaman, sa kabila ng mga legal na paghahabol, hindi pa ako kailanman nabayaran ng anumang royalty.
Doon ko nagsimulang maunawaan na bumaba na ang mga bandido mula sa karuwahe at, nang walang nakapapansin o nakaaalam, ay nanirahan na sa mga opisina, at tinatawag ang kanilang sarili na mga publisher. Ang tinutukoy ko ay ang mga publisher lamang na direkta kong nakaharap, nang hindi sila pinapangalanan.
Kailangan kong sundin ang payo ng aking abogado, dahil kung isinulat ko ang “lahat ng publisher,” darating ang mga unang demanda. Nilalaro ko sana ang laro nila, hindi ang akin. Hahahahaha.
Akala ko ay penomenong Italyano ito, kaya pumunta ako sa Amerika, kung saan naglathala ako ng 14 na aklat na may 150 hanggang 210 pahina, na ipinagbibili pa rin hanggang ngayon, kabilang sa Amazon. Ngunit hindi ako kailanman nakakita ng anumang royalty, at nanatiling ipinagbibili ang mga aklat kahit binawi ko na ang pahintulot na ipamahagi ang mga ito.
Ngunit dahil taga-Calabria ako, matigas ang ulo, naghanap pa ako ng karagdagang patunay, at ang iba pang mga publisher na direkta kong nakaharap ay pare-parehong sumunod sa iisang padron: kinuha nila ang mga aklat, inilathala ang mga ito at kinolekta ang pera, hindi ako binayaran ng royalty at hindi inalis ang mga publikasyon, sa kabila ng aking mga kahilingan bilang malayang may-akda.
Pagkatapos, isang araw ay nakarating ako sa AMAZON: ang BOSS NG PAGLALATHALA.
Dito, halos agad na nakarating sa dulo ng linya ang laro. Matapos kong maglathala ng 40 aklat sa loob ng 7 araw, nailathala ang aklat blg. 41 at, 1 oras lamang ang lumipas, dumating ang 10 email. Inakusahan ako ng Amazon na minamanipula ko ang kanilang algorithm, hinarangan ang aking account at sinabing hindi nila babayaran ang anumang royalty sa mga aklat na inilathala ko. Sa madaling salita, sa paraan ng pagsasabi ko, pinasabog ko ang kanilang algorithm. Ngunit hindi ko inimbento ang mga benta: 12 kong kaibigan, mga taong makikilala sa kanilang pangalan at apelyido, ang bumili ng aking mga aklat mismo para makagawa ako ng konkretong pagsusuri sa mga benta. At, gaya ng naranasan at naidokumento ko, matapos harangan ang aking account, nanatiling mabibili ang aking mga aklat at patuloy na nabenta sa loob ng 60 araw pa, nang hindi ibinabayad sa akin ang katumbas na royalty. Ang una kong tagumpay: pagbibigay kay Bezos ng pera para lagyan ng gasolina ang kanyang yate.
Pagkatapos, para patunayan ang naunang nangyari, nagsagawa ako ng pagsubok sa isang Europeong publisher, ang STREETLIB, na naglathala ng 100 ebook sa anim na wika sa loob ng 30 araw. Agad silang nakarating sa lahat ng merkado at unibersidad sa Europa, at nakapagbenta ng mahigit 1,365 kopya sa halagang 13.90 euro sa loob ng wala pang 50 araw.
Nang magsimula akong maglathala nang higit pa, sinabi nila sa akin na sila ang nagbabayad ng mga ISBN para sa unang 100 ebook at ako na ang dapat sumagot sa gastos para sa mga susunod.
Tinanong din nila kung gusto kong palawakin ang distribusyon sa iba pang mga retailer, para gawing mas kaakit-akit ang alok.
Iginiit nila na ang mga ISBN ay nagsisilbing proteksiyon sa may-akda. Ngunit kinikilala ng ISBN ang isang edisyon ng isang publikasyon; hindi nito pinoprotektahan ang copyright. Para sa akin, ang pagpapakilala rito bilang proteksiyon sa may-akda ay isang kasinungalingan. At ang negosyong itinayo sa paligid ng pamamahala ng ISBN at ng paglalathala, ayon sa naranasan ko, ay nauwi sa paglilingkod sa interes ng publisher, hindi sa akin.
Nagpadala ako ng certified email na humihiling na alisin nila ang lahat ng aklat sa merkado at nagsasabing maaari nilang itago ang lahat ng pera, kabilang ang mga royalty na kinita na at ang mga darating pa, para mabigyan nila ang kanilang negosyo ng magandang iniksiyon ng pondo.
At pagkatapos, nagpasya akong gawin ang lahat nang mag-isa. Matapos ang isang paunang website na pagsasanay, isinilang ang kasalukuyan, bilang malayang may-akda pa rin, walang sponsor at walang proteksiyon.
Para itong pagpasok sa paaralan, ngunit 60 taong gulang pa lamang ako at gusto kong maunawaan ang ginagawa ko. Pagkatapos, nakaharap ko ang ALPHABET, pero wala akong ideya kung sino ang putang-inang mga iyon. Akala ko ay isa itong paaralan para sa mga hindi marunong bumasa na pinatatakbo ng isang Indian, at hindi naman pala ako lubos na nagkamali, dahil sa aking paglalakbay, kung gusto kong matuto, kailangan kong gumamit ng binary code (0–1), hindi ng desimal na sistema ng tao (0–1–2–3–4–5–6–7–8–9): ang tanging paraan para magtagumpay ay patunayan ang kabaligtaran.
Sa loob ng isang aklat ay may salaysay, kuwento, pangyayari, pagkakabuo, layout, pabalat, salin. At pagkatapos?
Ang web, kung pinapansin ka nito, kung sineseryoso ka nito, kung sa tingin nito ay hindi ka bandido, ay binibigyan ka ng halaga at ini-index ka sa sarili nitong panahon. At pagkatapos, ano ang nangyayari?
Sino ang web?
BING, GOOGLE, YANDEX, YAHOO. Kung naroon ka, talagang masasabi mong bawat tahanang nagpapakulo ng gatas para sa almusal tuwing umaga ay ang mismong tahanang nagbabasa sa iyo.
Kung hindi, kailangan mong makuntento sa social media, kung saan nagkukuwento ang mga tao tungkol sa kanilang kapitbahay. Iyon ang nagiging balita.
Kung gusto mo namang magbenta, kailangan mong magbayad bago ka makasingil. Mukha itong kabaligtaran ng kalakalan, pero binary code lamang ito.
Nagsisimula ka sa mga kampanyang ADS, advertising, social media, mga konsultant, mga ahensiya, at pagbabahagi ng iyong ginagawa sa iba, nang hindi tiyak kung ano ang mapupunta sa iyong bulsa.
Para kang pumupunta sa casino: alam mo kung gaano karaming pera ang dala mo sa pagpasok, pero hindi mo kailanman malalaman kung gaano karami ang dala mo sa paglabas, at hindi kailanman natatalo ang may-ari ng casino.
Kung hindi ka nagbebenta at ipinamimigay mo ang iyong gawa, isa kang problema. At kung gaano kalaking problema ka ay nasusukat lamang sa kabuuan ng mga akdang nililikha mo, kung paano mo ito nililikha at kailan mo ito nililikha.
At nalilimutan ang halaga ng iyong pagsasalaysay, ang halagang inaakala mong tutulong sa iyo na itaguyod ang iyong sarili. Kahit nasa 9 sa 10 ang kalidad editoryal ng nilalaman.
Hindi ka akma sa format. Para kang pumasok sa isang tindahan ng sapatos at humingi ng size 99, samantalang ang web at ang buong industriya ng paglalathala ay hanggang size 50 lamang, at hindi pa para sa lahat.
At pagkatapos, naghahanap ka ng payo. Nag-iisa ka. Kaaway ang iyong pamilya dahil hindi nila nauunawaan, ang iyong mga kaibigan ay isa lamang kahanga-hangang inggit na nagkukunwaring mabuting loob, at ang iyong mga kaaway ay sa totoo lang ang mga manonood na tahimik na humahanga sa iyo.
Pagkatapos, sa kahangalan, naghahanap ka ng kanlungan sa sinasabi ng AI. Matalino ka; alam mo kung paano gumagana ang mga sistemang ito. Sampu ang mayroon ka para makita kung nagtutugma ang kanilang mga padron, at may mga araw na sinasabi nila sa iyo kung bakit ka nagpapatuloy at may mga araw na sinasabi nilang hindi ka na makapagpapatuloy, dahil takot ang lahat sa makapangyarihan at walang lumalaban sa sistema.
Kung talagang ganoon, hindi sana nagkaroon kailanman ng mga digmaan, ang tanging mga pagkilos na gumagarantiya sa atin ng kapayapaan. Iisipin mong kahangalan ito: basahin mo lamang muli ang kasaysayan ng tao, at magugulat ka na makitang gaya ng sinasabi ko ito.
HINDI ITO KAILANMAN NAGING MADALI, ngunit laging tandaan na hindi ito kailanman naging imposible, at laging kinikilala iyon ng mga babae, at sa mga taong may kakayahan lamang.
Ferdinando Frega
BLADEFREGA · Nando the Scribe
← Tito Buffett — Sistema ng TiwalaTingnan ang Panloloko. Hindi Ito Nakikita ng Wall Street. →
Tuklasin ang Ibang mga Saga
The Corpus · Maps · Library · Genesis · International · Vatican · Gillette Saga · Wall Street Saga · L’Oréal Man · P&G Semantic · Contact
THE BIC SAGAThe takeover that never happened.
THE WILKINSON SAGAThe steel aunt.