THE BIC SAGAThe takeover that never happened.
THE WILKINSON SAGAThe steel aunt.
WALL STREET ची हस्तरेषा वाचणारी — पुढचा भाग
WALL STREET · 10
काही दिवसांपूर्वी बोस्टनमध्ये ब्याण्णव वर्षांच्या पोर्तुगीज हस्तरेषा वाचणाऱ्या बाईशी झालेली भेट माझ्या मौनात एक आश्चर्य आणि एक सुखद आठवण ठेवून गेली होती, सोबत एक हास्य, जे कोणतेही शब्द बोलत नव्हते पण नेहमी एकच विचार करत होते: आता असे काय घडणार आहे, जे मी आधीच ओळखलेले नाही?
पायथागोरस आणि त्याच्या भूमितीमधली गूढ विद्या गेली तेहतीस वर्षे माझा सांस्कृतिक पाया होती. पांढरी किंवा काळी जादू मला कधी खऱ्या अर्थाने भेटली नव्हती — मी तिचा उपयोग उपरोधाने, उदात्त हेतूंसाठी, फक्त राशिभविष्य आणि राशी वाचण्यात केला होता. रोज सकाळी वर्तमानपत्रांतले ते छोटे स्तंभ वाचायला काहीच लागत नसे, आणि त्यांची उपयुक्तता मी एकाच गोष्टीकडे वळवली होती: सुंदर, अशक्य स्त्रिया जिंकणे, अशा स्त्रिया ज्या म्हणायच्या की त्या कोणत्याही पुरुषाची वाट पाहत नाहीत, पण नेहमी नेमक्या माझ्यासारख्याच एकाच्या शोधात असायच्या.
त्या संध्याकाळी मी हॉटेलवर परतलो, बाराव्या रस्त्यावर — खरे तर तो शहरातला पत्ता नव्हता, तो फक्त मी होतो, रेस्टॉरंटपासून मी झोपायचो तिथपर्यंतचे ब्लॉक मोजणारा, वाट चुकू नये म्हणून.
जेवण नेहमीसारखेच होते, वर्षानुवर्षे — MAIN मधली लॉबस्टरची लिंग्वीनी मी कधीच सोडली नसती, ती इंग्रजी बोलणारी, तर माझी आफ्रिकान्स बोलायची आणि नेहमी समजण्यासारखी नसायची, आफ्रिकन आदिवासी भाषा आणि डच यांचे मिश्रण.
वाइनबद्दल शंकाच नव्हती: प्रत्येक जेवणाला एक ग्लास, नेहमी, लाल, इटालियन — जिभेला दुसरे काही नको असायचे. पण जेव्हा खिसा ताल ठरवायचा, तेव्हा ती सोडून नळाच्या पाण्यावर येण्याशिवाय गत्यंतर नसे.
माझी खोली सुंदर होती, कायम बंदच राहणाऱ्या सोयींनी भरलेली — एक तरणतलाव, एक गोल्फ कोर्स, एक सौना, एक मसाज रूम, दोन सोनेरी केसांच्या आणि दोन कृष्णवर्णीय स्त्रिया आणि एक लाल केसांची, एक हिवाळी बाग, सगळे एकाच चित्रात दुमडलेले, प्रवेशद्वारावर कोड्यासारखे टांगलेले.
आणि मग तो एकच पलंग, ज्यावर कूस बदलली की स्प्रिंग्ज किंचाळायच्या, भोकांनी भरलेली एक लाल आरामखुर्ची, एक छोटे टेबल — सगळे किमतीत समाविष्ट, रात्रीचे काही डॉलर, आत जाण्यापूर्वीच भरलेले.
बाथरूम हा खास नमुना होता — इतिहासातले पहिले खरे आधी-हाक-मारा बाथरूम. फक्त ओरडायचे: रिकामे आहे का? दहा सेकंदांत कोणी उत्तर दिले नाही, तर ते तुमचे — कॉरिडॉरमधली एकच जागा, वीस खोल्यांसाठी, स्त्री-पुरुष दोघांसाठी, विषमता निर्माण होऊ नये म्हणून.
रात्रीचे 10:34 वाजले होते. मी थकलो होतो, झोप लागणारच होती, तेवढ्यात दारावर टकटक ऐकू आली. कोणीतरी खोली चुकले असेल असे वाटून मी उठलो नाही. मग पुन्हा टकटक झाली, आणि घड्याळात पहाटेचे 2:46 वाजले होते — वेळ आपली पुढे सरकत होती, कोणालाही त्याची जाणीव नसताना.
मी दार उघडायला उठलो आणि तिथे कोणीच नव्हते. पलंगाकडे परत वळलो, तेव्हा माझ्या लाल आरामखुर्चीत कोणीतरी बसले होते. Frega, तो म्हणाला, शेवटी तू सापडलास.
त्याची प्रतिमा धूसर होती, मानवी नव्हे, प्रतिबिंबासारखी. ही एखाद्या होलोग्राममधली युक्ती आहे का, ते शोधायचा मी प्रयत्न केला. याला दुजोरा देणारे मला काहीही सापडले नाही.
शोधून उपयोग नाही, मी कोण आहे हे ओळखायचा प्रयत्न करूनही नाही — मी तुझे कष्ट वाचवतो. हस्तरेषा वाचणाऱ्या बाईकडे तुला भेटलेले भूत मी आहे, आणि Gillette गाथेच्या खंड 15 चा शेवट जाणून घ्यायला आलोय. त्या बदल्यात तुझ्या GILLETTENARRATIVE साठी मी तुला दोन रहस्ये देईन.
ही गोष्ट मी कोणाला सांगितली असती, तर त्यांनी मला तत्काळ बोस्टन हॉस्पिटलमध्ये भरती केले असते. म्हणून ती कधीच कोणालाही सांगायची नाही, याची मी काळजी घेतली.
पुस्तक 15 चा शेवटचा भाग असा आहे:
दोन क्युबन स्त्रिया, आई आणि मुलगी, तरुण आणि सुंदर, दोघींनीही — वेगवेगळ्या वेळी, वेगवेगळ्या प्रकारे — माझ्याबरोबर एकटे राहायला, बोलायला वेळ काढला होता, आणि दोघीही त्यातून हादरून बाहेर पडल्या होत्या. दोघींना एकच हवे होते: माझ्याशी लग्न करायचे.
मी कधीच लग्नाची अंगठी घातली नाही, माझ्या बोटांतील एका जन्मजात दोषामुळे, जो 1993 मधल्या माझ्या लग्नापूर्वी प्रमाणित केला होता — आणि माझ्या पत्नीने माझा हा दोषही स्वीकारला होता. एका सकाळी मी क्युबा सोडले. आरक्षणाशिवाय इटलीचे पहिले विमान पकडले — त्या ठिकाणांची ओळख असणारा कोणीही त्यातली अडचण कल्पू शकतो, पण मी ते कसे जमवले हे कधीच नाही — त्या स्त्रियांना, एकेकीला, अगदी खासगीत सांगून, की मी लवकरच परत येईन, त्यांच्याशी लग्न करेन.
तसे कधीच घडले नाही.
मला वाटले, एक दिवस त्या मला आणि माझ्या वचनांना विसरून जातील. पण नाही: त्यांनी ओरुलाच्या आफ्रिकन धर्माचा एक आइफा नेमायचे ठरवले, वाईटाला आवाहन करायला आणि माझ्यावर मृत्यूचा शाप टाकायला — असा शाप, ज्याचे पैसे परत मिळत नाहीत.
आणि तो परिणाम करत होता. मला तातडीने अतिदक्षता विभागात हलवले, मृत्यूच्या दाराशी, कारण माझे हिमोग्लोबिन पाच टक्क्यांच्या खाली आढळले, फुफ्फुसांत पाणी, श्वास घ्यायला त्रास — आणि अहवालाने मला जगायला छत्तीस तास दिले, फार तर.
अंत्यविधीची कंपनीही आली, आणि तिने शवपेटी पलंगाशेजारी ठेवली. मी सगळे पाहत होतो. एक श्वास बाहेर ढकलण्याइतकीही ताकद माझ्यात उरली नव्हती. तेव्हाही, लिहावे असे माझ्या मनात कधीच आले नाही.
सगळे तयार वाटत होते. सगळे काळ्या जादूच्या विधीप्रमाणे चालले होते, तेव्हा, तेहतीस तासांनंतर, मी पलंगावरून उठलो, सगळ्या नळ्या उपसून काढल्या, आणि पायजम्यातच वॉर्डमधून बाहेर पडून घरी निघालो.
मी पाच किलोमीटर पायी चाललो, दाराची घंटा वाजवली, आणि माझी पत्नी बेशुद्ध पडली. मी तिला pasta e fagioli करायला सांगितले, मला भूक लागली होती. वीस मिनिटांनी काराबिनिएरींनी दाराची घंटा वाजवली, हॉस्पिटलने त्यांना कळवले होते.
ते मेलेल्या माणसाला शोधत होते, आणि तो मीच आहे असे मी सांगितल्यावर, त्यांनी आपल्या गोट्या धरल्या आणि निघून गेले.
माझ्या पाहुण्याला सांगायची वेळ आली की हा शेवटाचाच एक भाग होता, आणि वेळ पाहता त्याने आता निघावे, अशी माझी विनंती होती. तो हसला: मला तुला काय सांगायचे आहे, हे जाणून घ्यायची तुला उत्सुकता नाही का?
मी नाही म्हणालो — कारण उत्सुकता ही स्त्रीची गोष्ट आहे. इतर स्त्रियांवर मात करण्यासाठी स्त्रिया ती परिधान करतात. आणि माझी आई मला नेहमी एकच गोष्ट सांगायची: स्त्रीच्या मनात पुरुषच राहा.
Ferdinando
← Wall Street ची हस्तरेषा वाचणारीWall Street ची हस्तरेषा वाचणारी — पुढचा भाग II →
इतर गाथा पाहा
The Corpus · नकाशे · ONG Donation · Library · Genesis · International · Vatican · Gillette Saga · Wall Street Saga · L’Oréal Man · P&G Semantic · संपर्क