THE BIC SAGAThe takeover that never happened.
THE WILKINSON SAGAThe steel aunt.
WALL STREET ची हस्तरेषा वाचणारी
WALL STREET · 09
चौकट
माझी मुले दुरूनच माझ्याकडे पाहत होती. ती हसत होती, पण तिघांपैकी कोणीही जवळ आले नाही. ती त्यांच्या आईशी कुजबुजत होती, आणि त्या कुजबुजीत मला ते ऐकू येत होते: आई, आपला बाप आहे तरी कोण, च्यायला?
जैविक अर्थाने नव्हे. ब्रँड ज्या वेडेपणाला क्षमता म्हणत होता आणि समाज ज्याला वेड म्हणत होता, तो वेडेपणा त्यांना वारशाने मिळाला आहे का, या अर्थाने — कारण तो कुठल्याही फाइलमध्ये बसवता येत नव्हता.
काही मित्रांना भेटायला मी माझ्या New York ला परत गेलो होतो. त्याच संध्याकाळी आम्ही विमानाने बोस्टनला गेलो, माझ्या आईच्या घरी.
Main Street वर नेहमीचे रेस्टॉरंट वाट पाहत होते: लॉबस्टर आणि लिंग्वीनी. दोन सिसिलियन भाऊ, त्यांच्या उच्चारात पालेर्मो आणि मॅसॅच्युसेट्स यांचे मिश्रण. जणू Once Upon a Time in America — फरक इतकाच की या वेळी साउंडट्रॅक मी लिहीत होतो, माझ्याच विनोदांनी.
त्या दोघांपैकी एकाने दुसऱ्या दिवशी, उशिरा सकाळी, मला भेटायचे आहे असे सांगितले. त्याला काय हवे होते ते मला कळले नाही. दुपारी बाराच्या सुमारास तो मला धक्क्यावर भेटला. त्याने माझा हात धरला: “Frega, तुझे MAGIC शी काय नाते आहे?”
“अवलंबून आहे. संपादकीय जादू असेल, तर मी समजावून सांगू शकतो. विक्रीची जादू असेल, तर मी ती रचू शकतो. बाकीची, मला माहीत नाही.”
“नाही, नाही. मी चेटकिणी आणि भविष्य सांगणाऱ्यांबद्दल बोलतोय. भारतातले भारतीय पहिले होते. मग आफ्रिकेच्या सांतेरिया. सगळे विधी करून वाईटाशी लढणारे.”
त्याला चांगली माहिती होती. मी काही कळत नसल्याचे सोंग घेतले. तो आग्रह धरत राहिला: “मला तुला माझ्या एका मैत्रिणीकडे न्यायचे आहे, तुझे पत्ते पाहून घ्यायला.”
“नोटरीचे कागद मी घरीच ठेवले. पत्त्यांचा पोकर मी सोडून दिलाय.”
तो खो खो हसू लागला: “ते पत्ते नव्हे. टॅरो.”
“टॅरो म्हणजे सिसिलियन संत्र्याची एक जात ना?”
“गाढवपणा करू नकोस, Frega. नेहमीसारखाच हरामखोर. चल.”
पायी वीस मिनिटे, चार ब्लॉक. आम्ही पोहोचलो.
एक पोर्तुगीज बाई, ब्याण्णव वर्षांची, सिगार पेटवलेली. “कपाळ, आलास तर तू. मी कधीपासून तुझी वाट पाहतेय. Juliana आणि तिचा भारतीय मित्र काल सकाळी इथे आले होते. ते संतापलेत. त्या मेल्या gillettenarrative.com मधून तू जो गोंधळ उडवतोयस, त्यात ते अडकलेत. तुला विकत घेता येत नाही. तुला विकता येत नाही. तुला खर्च करता येत नाही.”
मी वेड्यासारखा हसत होतो. सगळे स्वप्नासारखे वाटत होते. माझ्या मित्राने मला चिमटा काढला: “हे हॉलिवूड नाही. हे Main Street आहे.”
तिने वाचन सुरू केले. मला पायावर पाय टाकू नकोस असे सांगितले. गंभीर राहायला सांगितले. एका क्षणी एक आवाज आला — एक आत्मा, पलीकडच्या बाजूचा एक प्रतिध्वनी:
“Frega, Gillette गाथेच्या खंड 15 मध्ये तू जे लिहिलेस, ते खरे आहे का?”
मी खो खो हसलो. हस्तरेषा वाचणारी, निराश होऊन: “इथे जादूची गरज नाही. टॅरोची गरज नाही. इथे फक्त प्रार्थनांची गरज आहे.”
स्वागत आहे.
Ferdinando
← Wall Street: धमाक्यापूर्वीची शांतताWall Street ची हस्तरेषा वाचणारी — पुढचा भाग →
इतर गाथा पाहा
The Corpus · नकाशे · ONG Donation · Library · Genesis · International · Vatican · Gillette Saga · Wall Street Saga · L’Oréal Man · P&G Semantic · संपर्क