ΚΑΛΑΒΡΙΑ (ΝΟΤΙΑ ΙΤΑΛΙΑ)

Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες πληροφορίες που κυκλοφορούν στον ιστό, αυτό το κομμάτι γης ήταν κάποτε ενωμένο με τη σημερινή Σαρδηνία, πριν από εκατομμύρια χρόνια, όταν η Ιταλία δεν είχε ακόμη αποκτήσει το διάσημο σχήμα της μπότας.

Ύστερα ήρθαν η τεκτονική έλξη προς την Αφρική, οι σεισμοί, οι μεταναστεύσεις, οι άνθρωποι, οι φιλοδοξίες, οι πίστεις και όλες οι απαραίτητες πνευματικότητες. Τελικά έγινε ο χωρισμός, και η Καλαβρία έγινε η άκρη της Ιταλίας, κολλημένη σε μια χερσόνησο σε σχήμα μπότας. Μυτερή μπότα, θα μπορούσε να προσθέσει κανείς: το είδος του παπουτσιού που χρησιμοποιείς όταν κάποιος χρειάζεται μια κλοτσιά στα οπίσθια, αν και πολλοί επιμένουν να το λένε γυναικεία κομψότητα.

Ποιοι είναι όμως αυτοί οι άνθρωποι;

Ας τους εξετάσουμε προσεκτικά, γιατί αυτό που λείπει δεν είναι μια ιστορία της Καλαβρίας αλλά μια αντίληψη για τον πληθυσμό της Καλαβρίας και την καταγωγή του.

Η δομική μου ανάλυση βασίζεται αποκλειστικά στην εμπειρία. Δεν έχω κανέναν ακαδημαϊκό τίτλο, καμία θεσμική εξουσία και καμία επιστημονική πιστοποίηση για όσα πρόκειται να πω. Δεν είμαι ούτε καθηγητής ούτε ερευνητής.

Απλώς καταγράφω τα γεγονότα όπως τα παρατήρησα και τη γνώση όπως την απέκτησα.

Τα δύο πράγματα που δεν χρειάζονται ούτε επικύρωση ούτε κριτικές.

Και μόνο την αλήθεια.

Αχαχαχαχ.

Οι τρεις επαρχίες που όριζαν αρχικά την Καλαβρία, η Κοσέντσα στον βορρά, το Κατανζάρο στο κέντρο και το Reggio Calabria στον νότο, φανέρωσαν αμέσως βαθιές διαφορές χαρακτήρα, κουλτούρας και κοινωνικής συμπεριφοράς.

Στον βορρά, γύρω από την Κοσέντσα, ζει ένας λαός χωριών και βουνών. Ένας λαός που έκανε την πεποίθηση και την τοπική πίστη λεπίδα. Ένας πληθυσμός που ανέπτυξε μια αξιοσημείωτη ικανότητα να επιδεικνύει, να πείθει και να προβάλλει σπουδαιότητα.

Από εδώ αναδείχθηκαν πολλοί από τους άντρες που διαμόρφωσαν την πολιτική της Καλαβρίας τα τελευταία εβδομήντα χρόνια.

Μάζευαν ψήφους από κάθε γωνιά της Καλαβρίας. Ήξεραν να πουλάνε τον εαυτό τους ακόμη κι όταν είχαν πολύ λίγα να πουλήσουν.

Λίγο όπως εγώ.

Αχαχαχαχ.

Στο κέντρο βρίσκεται το Κατανζάρο, ένας λαός λόφων, εμπορίου και κινητικότητας.

Ο θρύλος λέει ότι αρχικά υπήρχαν δύο οικισμοί, η CATA και η ZARO, που τους χώριζε μια γέφυρα. Ύστερα τα παιδιά των δύο αρχηγών παντρεύτηκαν, και γεννήθηκε μια πόλη.

Αν είναι αλήθεια ή όχι, δεν έχει σημασία.

Το εμπόριο έγινε ο φυσικός τους πόρος.

Η επιχειρηματικότητα έγινε ένστικτο.

Μέχρι σήμερα έχει μείνει στο DNA τους μια ικανότητα να εντοπίζουν ευκαιρίες, να διαπραγματεύονται τις περιστάσεις και να μετατρέπουν τις καταστάσεις σε οικονομική αξία.

Η ευκαιρία και ο καιροσκοπισμός είναι ξαδέρφια. Ανήκουν και τα δύο στην ίδια οικονομική οικογένεια.

Αυτοί είναι οι αληθινοί επιχειρηματίες της Καλαβρίας.

Ύστερα έρχεται ο νότος.

Το Reggio Calabria.

Ένας λαός της θάλασσας.

Επί αιώνες αποβιβάστηκε εκεί κάθε δυνατός πολιτισμός. Φοίνικες, Ιταλοί, Σικελοί, έμποροι, στρατοί, ονειροπόλοι, τυχοδιώκτες, κατακτητές και πραματευτές.

Πολλοί έφτασαν περιμένοντας κατάκτηση.

Πολλοί ανακάλυψαν ότι οι άνθρωποι που ζούσαν ήδη εκεί τους είχαν ετοιμάσει την κατάλληλη υποδοχή.

Ο κάτοικος του Reggio ανέπτυξε ένα μοναδικό ταλέντο: την ικανότητα να συνδυάζει πολιτική, επιχειρήσεις, οικογενειακά δίκτυα, προσωπική επιρροή και έλεγχο της περιοχής σε ενιαία συστήματα εξουσίας.

Άλλοτε αυτή η ικανότητα γεννούσε θεσμούς, επιχειρήσεις και εμπορική επιτυχία.

Άλλοτε γεννούσε εναλλακτικές δομές εξουσίας που λειτουργούσαν σύμφωνα με τη δική τους λογική και τους δικούς τους κανόνες.

Είτε τους αγαπάς είτε τους μισείς, έγιναν μέρος της ιστορίας της περιοχής.

Αυτή όμως η ίδια γη είναι και η γη των ιδιοφυιών.

Υπήρξε ο Raffaele Piria, ένα από τα μεγαλύτερα επιστημονικά μυαλά της Καλαβρίας, που η συμβολή του στη χημεία άφησε μόνιμο σημάδι στη σύγχρονη επιστήμη. Κι όμως, η αναγνώριση ήρθε μέσα από μηχανισμούς νομιμοποίησης που ελέγχονταν αλλού.

Υπήρξε ο Corrado Alvaro, συγγραφέας, διανοούμενος και αφηγητής, που έκανε ολόκληρες γενιές να ερωτευτούν τα λόγια του.

Και υπήρξαν αμέτρητοι άλλοι.

Επιστήμονες.

Καλλιτέχνες.

Στελέχη.

Επιχειρηματίες.

Επαγγελματίες.

Άνθρωποι που πέτυχαν μόνο αφού έφυγαν από την Καλαβρία.

Γιατί αυτό είναι ένα από τα πιο παράξενα χαρακτηριστικά αυτής της γης.

Αν πετύχεις, συνήθως είναι επειδή κάποιος έξω από την Καλαβρία αναγνώρισε πρώτος την αξία σου.

Αν σε θεωρούν σημαντικό μόνο μέσα στην Καλαβρία, ο πανηγυρισμός συνήθως κρατά λίγο.

Η πραγματικότητα έχει τη συνήθεια να παρεμβαίνει.

Πολύ γρήγορα.

Αχαχαχαχ.

Ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο παράδοξο της Καλαβρίας.

Μια γη πλούσια σε ταλέντο, αλλά επιφυλακτική στο να το αναγνωρίσει.

Μια γη ικανή να βγάζει αριστεία, που όμως συχνά δεν θέλει να την πιστοποιήσει η ίδια.

Μια γη που εξάγει τους καλύτερους ανθρώπους της και εισάγει πίσω στο σπίτι τη φήμη τους.

Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι μένουν δεμένοι μαζί της.

Φεύγουν.

Την κριτικάρουν.

Παραπονιούνται.

Ορκίζονται ότι δεν θα γυρίσουν ποτέ.

Κι ύστερα περνούν την υπόλοιπη ζωή τους μιλώντας για την Καλαβρία.

Και σε αυτό το σημείο υποψιάζεσαι ότι η Καλαβρία δεν είναι τόπος.

Είναι μια κατάσταση.

Μια μόνιμη κατάσταση του νου.