ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΣΠΙΤΙ

Μόλις παντρεύτηκαν, αποφάσισαν να ζήσουν στην Κοσέντσα.

Εκεί είχε την επίσημη έδρα του ο πατέρας μου, και η Gillette έστελνε εκεί όλη την αλληλογραφία και το υλικό της εταιρείας.

Η μητέρα μου περίμενε το πρώτο της παιδί.

Τη δεκαετία του 1960 κανείς δεν ήξερε από πριν το φύλο του μωρού.

Οι εξετάσεις που υπήρχαν ήταν επεμβατικές, επικίνδυνες, και κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να ρισκάρει με ένα παιδί που δεν είχε καν γεννηθεί ακόμη.

Αχαχαχαχ.

Ήρθαν τα Χριστούγεννα του 1963.

Η Gillette ενέκρινε τη μετάθεση του πατέρα μου στο Reggio Calabria.

Η μητέρα μου ήταν ευτυχισμένη.

Το μωρό της θα γεννιόταν στον τόπο που ήξερε καλύτερα.

Στην πόλη της.

Υπήρχε ένα αστείο που κυκλοφορούσε συνέχεια στους διαδρόμους του σπιτιού:

«Τι τραγωδία, αν κοίταζαν την ταυτότητα του παιδιού μου και ανακάλυπταν ότι γεννήθηκε στην Κοσέντσα. Τι θα έλεγαν οι συγγενείς μου;»

Αχαχαχαχ.

Βρήκαν ένα διαμέρισμα μόλις διακόσια μέτρα από το σπίτι του παππού και της γιαγιάς μου.

Το αυτονόητο σκεπτικό ήταν ότι η μητέρα μου, μόλις δεκαεπτά χρονών, θα είχε κοντά της τη στήριξη της οικογένειας.

Ίσως κάποιος να βοηθούσε με το μωρό όταν χρειαζόταν.

Η ζωή όμως αποφάσισε να παίξει ένα άλλο παιχνίδι.

Η σχέση μάνας και κόρης είχε ήδη χαλάσει.

Ο πατέρας της πίστευε ότι η ανατροφή λύνεται με το ξύλο.

Αυτό δεν έπιασε ποτέ.

Ούτε μία φορά.

Ακόμη κι όταν η μητέρα μου προσπάθησε αργότερα να εφαρμόσει την ίδια μέθοδο στα δικά της παιδιά, το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το ίδιο.

Αποτυχία.

Νέα.

Όμορφη.

Εντυπωσιακή.

Κι ένας σκέτος διάβολος.

Μπορούσε να σκεφτεί εκατό ιδέες πριν από το πρωινό και να πραγματοποιήσει άλλες εκατό πριν από το βραδινό.

Αλλά ήταν η μητέρα μου.

Η Teresa, η αδελφή μου, γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1964.

Κορίτσι.

Κανένας συγγενής δεν έτρεξε να την επισκεφτεί.

Οι περισσότεροι ήρθαν εβδομάδες αργότερα.

Σχεδόν σαν να είχε γίνει κηδεία.

Τέτοια ήταν η κουλτούρα μιας πόλης της Νότιας Ιταλίας, όπου πίστευαν ότι οι αληθινοί πόροι της κοινωνίας ήταν οι άντρες.

Τα αρσενικά.

Η ίδια κοινωνία θα χρειαζόταν άλλα εξήντα χρόνια για να ανακαλύψει ότι η πραγματικότητα λειτουργούσε αλλιώς.

Ίσως η λογοτεχνία μου να έθεσε το θέμα.

Το να το καταλάβουν είναι άλλη υπόθεση.

Λοιπόν, δεκατρείς μήνες αργότερα ήρθα εγώ.

Φεβρουάριος 1965.

Και ξαφνικά εμφανίστηκαν οι Τρεις Μάγοι από την Κοσέντσα και από κάθε γύρω χωριό.

Γιορτή.

Είχε έρθει ο αρσενικός κληρονόμος.

Η γενιά θα συνεχιζόταν.

Ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος με πολλή ενέργεια.

Τα επόμενα οκτώ χρόνια θα μπορούσαν άνετα να είχαν έρθει άλλα δέκα παιδιά.

Αντί γι’ αυτό, έγιναν αμβλώσεις, η μία μετά την άλλη.

Ο πατέρας μου δεν συμπαθούσε τα προφυλακτικά, γιατί ισχυριζόταν ότι τον αποσταθεροποιούσαν.

Η μητέρα μου προτιμούσε μια άλλη μέθοδο.

Χρησιμοποιούσε την πιστωτική κάρτα.

Ο γιατρός έλυνε το πρόβλημα.

Ένα απόγευμα η μητέρα μου πήγε στο κομμωτήριο.

Όπως γίνεται πάντα σε τέτοια μέρη, ανταλλάχτηκαν εκμυστηρεύσεις.

Κάποια ανέφερε ότι ο γιος της σπιτονοικοκυράς ετοιμαζόταν να παντρευτεί και ότι έψαχναν άλλον ενοικιαστή για να μας αντικαταστήσει.

Η μητέρα μου ήταν πολύ καλή στα μαθηματικά.

Γύρισε σπίτι, φώναξε τον πατέρα μου και του παρουσίασε μια απλή εξίσωση.

«Μέσα σε επτά μέρες, αγόρασε καινούριο σπίτι. Φεύγουμε».

Ο πατέρας μου κέρδιζε μόνο 750.000 λιρέτες τον μήνα.

Η μητέρα μου όμως είχε ένα κατάστημα με ψιλικά και ρούχα.

Ένα τηλεφώνημα στον παππού μου από τον πατέρα μου, και τα χρήματα εμφανίστηκαν ως διά μαγείας.

Ο μεσίτης έδειξε στον πατέρα μου ένα πρόχειρο, ημιτελές διαμέρισμα.

Οι ιδιοκτήτες ήθελαν επτά εκατομμύρια λιρέτες.

Ο λογαριασμός του πατέρα μου είχε ακριβώς επτά εκατομμύρια λιρέτες.

Ούτε μία λιρέτα παραπάνω.

Ούτε μία λιρέτα λιγότερο.

Το αγόρασε.

Το διαμέρισμα είχε εσωτερικούς τοίχους.

Τίποτε άλλο.

Καμία ολοκληρωμένη κατασκευή.

Καμία κανονική εγκατάσταση.

Η μητέρα μου ήθελε να τον σκοτώσει.

«Πού στον διάολο θα κοιμηθούμε χωρίς πόρτες, χωρίς παράθυρα και χωρίς μπάνιο;»

Ο πατέρας μου γέλασε.

«Είμαι ο Frega».

«Μέχρι τον Μάιο του 1973 θα μένουμε στο καινούριο σπίτι».

Τον Μάρτιο του 1973 ήρθαν άλλοι δύο Frega.

Δίδυμα.

Χρόνια αργότερα ο πατέρας μου έλεγε:

«Μα εγώ βγήκα έγκαιρα. Πώς στον διάολο μπήκαν;»

Κι εγώ έδινα πάντα την ίδια απάντηση, ενώ όλοι γελούσαν.

«Το πρόβλημα δεν είναι ποτέ το να μπεις, μπαμπά. Αυτό είναι το εύκολο».

«Το πρόβλημα είναι να βγεις έγκαιρα».

«Ίσως είσαι εκτός συγχρονισμού».

«Το ρολόι σου, το Bulova, πάει μερικά δευτερόλεπτα πίσω».

Αχαχαχαχ.

Δεν δανείστηκε ποτέ από τράπεζα.

Κανένα στεγαστικό.

Κανένα δάνειο.

Φίλοι και άνθρωποι που τον ήξεραν του έδιναν πίστωση.

Και δεν πάτησε ποτέ τον λόγο του.

Στις 30 Μαΐου 1973 μετακομίσαμε.

Μόνο ο πατέρας μου κι εγώ κάναμε το μεγαλύτερο μέρος της μετακόμισης.

Ύστερα από δύο μέρες κουβαλώντας έπιπλα, εγώ, οκτώ χρονών, ανέβασα μόνος μου ένα πλυντήριο τρεις ορόφους και το έβαλα μέσα στο διαμέρισμα.

Επιτέλους ήμασταν στο δικό μας σπίτι.

Κανείς δεν θα μας έδιωχνε ποτέ.

Τουλάχιστον αυτή ήταν η θεωρία.

Χρόνια αργότερα οι γονείς μου πέθαναν, και ένας από τους αδελφούς μου κατάφερε να τα πάρει όλα στην κατοχή του.

Αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία.

Γεια σου, μπαμπά.