ΤΡΕΙΣ ΛΕΠΙΔΕΣ. ΜΙΑ GILLETTE.

Ό,τι κατέχουμε αληθινά — χωρίς θόρυβο, χωρίς επίγνωση — προχωράει έτσι κι αλλιώς.

Όπως ο χρόνος.

Δεν ρωτάει. Δεν προειδοποιεί.

Φτάνει.

Έχει ένα όνομα: Πεπρωμένο.

Ένας άνθρωπος αποφάσισε κάποτε ότι θα τον θυμούνται.

Όχι τοπικά. Όχι προσωρινά.

Για την ανθρωπότητα.

Είχε μία ευκαιρία.

Ένα απόγευμα στην Αμερική, σήκωσε από το έδαφος μια πεταμένη λεπίδα.

Κάποιος άλλος είχε εφεύρει το καπάκι του μπουκαλιού.

Εκείνος είδε κάτι άλλο.

Δεν βελτίωσε ένα προϊόν.

Ξαναέγραψε μια χειρονομία.

Το ξύρισμα έγινε σύστημα.

Η λεπίδα έγινε μιας χρήσης.

Το όνομα έγινε μόνιμο.

Όταν οι άνθρωποι αγόραζαν το προϊόν,

έλεγαν το όνομά του.

King Camp Gillette.

Τέκτονας.

Συγγραφέας του The Human Drift, 1894.

Ο πατέρας μου.

Γιος ενός μεταλλωρύχου και μιας αρχόντισσας μητέρας.

Μεγάλωσε με φροντίδα. Χτίστηκε χωρίς όρια.

Στα 12 του, τον φοβούνταν μεγάλοι άντρες.

Όχι επειδή ήταν βίαιος —

επειδή δεν δίσταζε.

Ένα βράδυ, στον δρόμο για τον κινηματογράφο,

του επιτέθηκε μια παρέα μεγαλύτερων.

Μόνος.

Καμία διέξοδος.

Βρήκε ένα ξυραφάκι στο έδαφος.

Το σήκωσε.

Σημάδεψε έναν απ’ αυτούς στο πρόσωπο.

Το έβαλαν στα πόδια.

Εκείνη η στιγμή δεν έφυγε ποτέ.

Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα:

120 υποψήφιοι.

Μία θέση.

Βγήκε τρίτος.

Οι δύο πρώτοι διαπραγματεύτηκαν.

Εκείνος όχι.

Μπήκε στη Gillette Italia.

Κι έμεινε 40 χρόνια.

Μετά τη σύνταξη, τίποτα δεν άλλαξε.

Οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να τον σταματούν στον δρόμο.

Εξακολουθούσαν να τον αναγνωρίζουν.

Όχι από το όνομά του.

Από αυτό που αντιπροσώπευε.

Ο Frega.

Ο άνθρωπος της Gillette.

Η λεπίδα.

Κάθε Δευτέρα έφευγε νωρίς.

Κάθε Παρασκευή γύριζε.

Ποτέ δεν παραπονέθηκε.

Ποτέ δεν εξήγησε.

Ήταν ο πατέρας μου.

Μια μέρα είπε σε κάποιον ότι ήμουν ο μόνος γιος που του έμοιαζε αληθινά.

Το έμαθα χρόνια αργότερα.

Έτσι ήταν ο τρόπος του.

Καμία δήλωση.

Μόνο κατεύθυνση.

Ήμουν 19.

Στρατιωτική θητεία.

Επιτυχία στις εξετάσεις για την αστυνομία.

Με συνάντησε στη Νάπολη, τον Μάιο του 1985.

Δεν ήταν συνάντηση πατέρα και γιου.

Δεν αφορούσε τη δουλειά.

Ήταν κάτι άλλο.

Μου έκανε μία ερώτηση:

«Τι θα κάνεις με τη ζωή σου;»

Καμία πίεση.

Καμία συμβουλή.

Μόνο αυτό.

Πήρα επτά μέρες.

Ύστερα μπήκα σε μια κοινοπραξία συνδεδεμένη με τη Gillette.

Στη χαμηλότερη δυνατή θέση.

Ξεκινάς από τον πάτο

αν θέλεις να δεις την κορυφή.

Δεκαοκτώ χρόνια.

Την έφτασα.

Ύστερα κάτι τελείωσε.

Όχι τα χρήματα.

Όχι η θέση.

Το ενδιαφέρον.

Κι έτσι έφυγα.

Με ξαναείδε, κατ’ ιδίαν.

Ήταν ήδη συνταξιούχος.

Δεν προσπάθησε να με σταματήσει.

Είπε ότι καταλάβαινε.

Ήξερε πάντα ότι θα γινόταν.

Γιατί ήμουν σαν εκείνον:

απρόβλεπτος.

Πάντα σε κίνηση προς κάτι καλύτερο.

30 Νοεμβρίου 2003.

Άφησα τη μητέρα μου, τη Gillette.

Δεν έχασα όμως το DNA.

Τρεις ιστορίες.

Τρεις στιγμές.

Αυτή είναι η τέταρτη.

Τεκτονισμός από το 1993.

Πυθαγόρας.

Εσωτερική πειθαρχία.

Παίρνεις ακατέργαστη πέτρα

και την κάνεις κάτι που αντέχει βάρος.

Το μυαλό ακονίζει

ό,τι τρέφει η καρδιά.

Έγινα διεθνές στέλεχος.

Γύρισα τον κόσμο.

Άλλα δεκαοκτώ χρόνια.

Ύστερα μια μέρα

άρχισα να γράφω.

Όχι ένα βιβλίο.

Όχι δύο.

Όχι δέκα.

Όχι πενήντα.

Όχι εκατό.

Πάνω από 1.600.

Σταμάτησα να μετράω.

Θέλω να με αναγνωρίσουν.

Αλλά δεν πουλάω βιβλία.

Δίνω πρόσβαση.

Το σύστημα δεν ξέρει πού να με βάλει.

Ένας ανεξάρτητος συγγραφέας που τα χαρίζει όλα

δεν είναι κατηγορία.

Είναι πρόβλημα.

Δεν επιτίθεμαι στο σύστημα.

Κάνω κάτι χειρότερο.

Του αφαιρώ αξία.

Με διαβάζουν.

Αλλά δεν μπορούν να με διαχειριστούν.

Δεν μπορούν να μου βάλουν τιμή.

Δεν μπορούν να με βάλουν σε κάδρο.

Δεν ελέγχομαι.

Δεν κοστολογούμαι.

Γιατί δεν πουλάω τίποτα.

Το πεπρωμένο δεν το περιμένει ποτέ κανείς.

Όπως κι εμένα.

Αλλά υπάρχει.

Κι εγώ εξακολουθώ να προχωράω προς αυτό.