ALÍTÖLSK GILLETTE-VERKSMIÐJA

Allir vissu að framleiðslustöðvar GILLETTE voru dreifðar um Evrópu – Þýskaland, Bretland, Spán – og síðar, ekki fyrr en mörgum árum seinna, kom í ljós að einnig voru verksmiðjur í einhverju Austur-Evrópulandi sem þjónuðu rússnesku mörkuðunum. En enginn vissi nokkurn tíma að í Napólí væri verksmiðja sem framleiddi GILLETTE BLUE II X 10 RAKVÉLAR, með EAN-kóða, vörunúmeri og meira að segja lotunúmeri.

Hún var líka með árstíðabundin tilboð, í kynningarpakkningum 10+2 ókeypis og 10+4 ókeypis – raunveruleg útibússtarfsemi, nema hvað opinberu skrifstofurnar voru í Mílanó, fyrst við Via Baldissera 5 og síðar við Via G.B. Pirelli 18, og enginn hafði hugmynd um að verksmiðjan í Napólí væri til.

Það voru NIELSEN-tölurnar sem sprengdu allt málið upp: þegar tekjur voru bornar saman við seldar einingar vantaði peninga sem hefðu átt að innheimtast – en fjármálum GILLETTE EUROPE var stýrt á alþjóðavísu frá Genf og Ítalía hafði enga eigin gjaldkeraskrifstofu.

Tekjurnar héldu áfram að skila sér illa, og þegar tölurnar voru orðnar nógu háar til að skipta máli gekk framkvæmdastjórinn okkar inn um dyr ríkissaksóknaraembættisins í Mílanó til að leggja fram kæru á hendur óþekktum aðilum.

Það var ekki auðvelt að greina óopinberu vöruna frá þeirri opinberu, en eitt smáatriði stakk strax í augu: þegar pakkinn var opnaður voru rakvélarnar merktar GILLETTE – en þær voru frá samkeppnisaðilanum.

Framleiðslueinkennin komu upp um þetta – í eiginleikum blaðanna, staðsetningu blaðanna og gæðaeftirlitinu.

Rannsóknin rakti málið til kjallara í Napólí, þaðan sem Piaggio-vörubifhjól lagði reglulega af stað, einu sinni á klukkustund, með eitt bretti af 84 pakkningum með 20 stykkjum – hefðbundnu GILLETTE-sniði – ásamt fylgiseðli fyrirtækisins, og fór hringinn til flestra heildsalanna í Napólí, sem blönduðu vörunni saman við þá opinberu.

Forvitnin var svo mikil að svæðið var vaktað með myndavélum í sjö daga, og þar kom í ljós að fólkið á bak við fölsunina var alvöru fagfólk: í afhendingum og framleiðslu var ekkert út á að setja – manni fannst maður vera staddur í Austur-Berlín. Ha, ha, ha.

Þegar ítalska fjármálalögreglan ákvað að ráðast til atlögu á staðnum og handtaka alla kom í ljós að þar voru heilu fjölskyldurnar að störfum – í pökkun, lager, flokkun, grafík, reikningagerð. Þetta leit út eins og útibú í Boston við Main Street.

Um 38 manns voru handteknir, en til að valda ekki ótta á markaðnum var rannsóknin aldrei gerð opinber: hún hefði valdið viðskiptavinum og neytendum áhyggjum og tjóni, og saksóknarinn ákvað að innsigla allt málið.

En tvennt hafði virkilega mikil áhrif: í fyrsta lagi skipulagið og gæðaeftirlitið ásamt flutningum og afhendingum; í öðru lagi að eftir yfirheyrslurnar spurðu konurnar í hópnum hvort þær gætu fengið vinnu hjá Gillette Italia.

Framkvæmdastjórinn, maður ættaður frá Apúlíu, brosti aldrei: honum var órótt – ekki aðeins vegna glæpsins og tjónsins fyrir fyrirtækið, heldur vegna þess að sem forseti ítalsk-bandaríska verslunarráðsins í Mílanó hafði hann rétt í þessu borið kennsl á raunverulega hæfileika og gæði – hæfileika sem hann gæti aldrei sett á launaskrá.