GILLETTE – SAMHLIÐA MARKAÐURINN

Til er fyrirbæri sem Ítalir þekkja vel, en aðeins úr fataheiminum og af matvörumarkaðnum: þegar vara fer að vekja áhuga um allan heim verða allir sem geta nýtt sér óopinberar leiðir til viðskipta að samhliða seljendum.

Verndin nær aðeins til opinberu vörunnar, aldrei til fölsunarinnar – en eins og við munum sjá verður stundum nær ómögulegt að greina eftirlíkinguna, svo vönduð er smíði hennar, og auk þess að blekkja viðskiptavinina skilur hún neytendurna eftir grunlausa um að þeir hafi yfirhöfuð verið blekktir.

Á níunda áratugnum var eitt vinsælasta viðskiptafyrirbærið á markaðnum að nýta sér veikleika gjaldeyrismarkaðanna – við höfðum yfir sextíu opinbera, skiptanlega gjaldmiðla – kaupa vörur erlendis og selja þær aftur heima.

Þegar ítalska forstjóranum á þeim tíma var bent á það í viðtali að á móti 200 milljörðum líra í tekjum á Ítalíu næmi samhliða innflutningurinn hjá Gillette aðeins 1 til 5 milljörðum – sem þótti hverfandi, enda myndu allar aðgerðir til að stöðva þessi viðskipti kosta miklu meira en tapið sjálft – svaraði hann:

Ef við leyfum handfylli einstaklinga í dag að ráðast inn yfir landamæri fyrirtækis eins og Gillette réttlætum við athæfi sem er rangt, jafnvel þótt það sé ekki ólöglegt – og meginregla Gillette-fólksins er meira virði en peningar.

Blaðamennirnir hörfuðu eins og þeir hefðu verið slegnir. Enginn sagði frá málinu, því það snerti nokkuð sem enginn talar nokkurn tíma um: gildi.

Þetta snerist aldrei um hagnað. Aðeins um menn.