मुलगा

Gillettenarrative तुमचे स्वागत करते. तुम्ही किती भाग्यवान आहात हे तुम्हाला अजून माहीत नाही — तुम्हाला काहीतरी मिळणार आहे, आणि त्या बदल्यात कोणीही तुमच्याकडे काहीही मागितलेले नाही. आता तुम्ही माझ्या जगात पाऊल ठेवत आहात, पात्याला स्पर्श करता येईल इतक्या जवळ. पण मी पाती विकत नाही. ते पाते फक्त माझ्या आईचे आहे. हे संपेल तेव्हा तुम्ही पूर्वीसारखे राहणार नाही. तुम्ही आधीच पुढच्याच्या शोधात असाल. सध्या, इथून सुरुवात करा. स्वतःला थोडा वेळ द्या.

माझा जन्म माझ्या आईपासून झाला, आणि मुलगा म्हणून माझ्यात तिच्यासारखे दिसण्याच्या अनेक शक्यता आहेत. निदान वैद्यकीय साहित्य तरी असेच सुचवते, आणि यावेळी तरी त्याच्याशी असहमत होण्याचे मला काही कारण दिसत नाही.

तरीही शारीरिक वैशिष्ट्यांपलीकडे आणखी काहीतरी असते. काहीतरी, जे नंतर येते. ते वर्षानुवर्षे उलगडत जाते, मागे राहिलेल्या खुणांमध्ये, आपण खरोखर जे आहोत त्यात, इतर जे असल्याचा दावा करतात त्यात नव्हे.

ओळखीची सुरुवात कदाचित एखाद्या X घटकाने होत असेल, पण अनुवंशशास्त्र कुठे संपते आणि माणुसकी कुठे सुरू होते हे खरे तर कोणालाच माहीत नाही. DNA शरीराचे स्पष्टीकरण देतो. आयुष्य बाकीचे स्पष्ट करते.

लोक म्हणतात की बुद्धिमत्ता आईकडून येते. येतेच. पण स्वभाव सूत्रांद्वारे वारशाने मिळत नाही. तो हावभावांतून, सवयींतून, निवडींतून आणि मौनांतून उमलतो. नीतिमत्ता, प्रकृती, शैली, उपस्थिती. माणसाची अदृश्य वास्तुरचना.

आणि आज ना उद्या कोणीतरी म्हणतेच: “तो अगदी त्याच्या वडिलांसारखा आहे.” सगळ्यांना दिसणारे. फार थोड्यांना समजणारे.

कोणताही मुलगा पूर्णपणे त्याच्या वडिलांसारखा नसतो. कोणतीही मुलगी पूर्णपणे तिच्या आईसारखी नसते. आपण सगळे एका मोठ्या खेळाचा भाग आहोत, जिथे आश्चर्ये कधीच थांबत नाहीत. आणि तरीही, माझ्या बाबतीत, अंतिम उत्तर सोपे वाटले. सगळे वडिलांकडूनच आले होते.

ते रुबाबदार गृहस्थ कधीच आवाज चढवत नसत. ते बोलत तेव्हा ते जवळजवळ गाण्यासारखे वाटे: इटालियन, फ्रेंच आणि स्पॅनिश यांचे एक कुतूहलजनक मिश्रण, ज्यात मोजकेच शब्द असत. तीन शब्द अनेकदा पुरेसे असत. “मी इथे आहे.”

अनेक वर्षे आम्ही ते गृहीत धरले. मग एक दिवस अशक्य गोष्ट समोर आली. आणि त्या अशक्यासमोर उभे राहून ते हसले आणि म्हणाले: “तुम्ही फक्त एक डॉलर देता.”

त्या क्षणी आम्हाला समजले की ते खरोखर कोण होते. ते माझे वडील होते.

पण तो खरा साक्षात्कार नव्हता. खरा साक्षात्कार अनेक वर्षांनी झाला. एका सकाळी मी स्वतःला एका अवघड प्रसंगाला त्याच शांततेने उत्तर देताना ऐकले. बोलण्यापूर्वीचे तेच मौन. निर्णय घेण्यापूर्वीचे तेच हसू. आणि क्षणभर असे वाटले, जणू ते खोलीत आले आहेत. मग मला जाणवले की ते आत आलेच नव्हते. ते कधी गेलेच नव्हते.

काय उरले? एक ओळखीचा चेहरा. वेगळ्या नादाचा एक आवाज. काळाच्या पलीकडेही निनादणारे एक व्यक्तिमत्त्व. कारण प्रत्येक संगीतात आवाज सर्वात महत्त्वाचा नसतो. नाद असतो. टिकून राहणारा नाद. आत्मा वाहून नेणारा नाद.

आणि तेच अखेरचे आश्चर्य होते. मी आयुष्यभर माझ्या आठवणींमध्ये माझ्या वडिलांना शोधत राहिलो. आणि शेवटी कळले की ते सतत माझ्या निवडींमध्येच राहत होते.

ते फक्त माझे वडील होते. आणि कसे कोण जाणे, अजूनही आहेत.