मला ज्याची गरज होती ते शून्य

माझी पत्नी Elisabetta हिने माझी मुलगी Giorgia, तिचा भाऊ Michele आणि त्याची पत्नी Cinzia यांच्यासोबत सुट्टीवर जायचे ठरवले.

त्यांचे ठिकाण होते सिसिलीतील एका चुलत भावाचे घर, जिथे ते रोजच्या आयुष्यातील ताणातून सावरण्यासाठी पाच दिवस घालवणार होते.

मला एकटे सोडण्यापूर्वी, माझ्या अमेरिकन लॅब्राडोरची काळजी घेण्याची जबाबदारी सोडली तर — त्याची एकेकाळी नेपल्समध्ये एक मैत्रीण होती आणि त्याने तिथला स्थानिक कुत्र्यांचा उच्चार उचलला होता — त्यांनी मला आवर्जून सांगितले की कोठी पूर्ण भरलेली आहे. त्यांनी रोजच्या अतिरिक्त खर्चासाठी मला पन्नास युरोही ठेवले आणि स्पष्ट केले की परत आल्यावर घर पूर्ण व्यवस्थित असावे, घरगुती आपत्तीग्रस्त भागासारखे दिसू नये, अशी त्यांची अपेक्षा आहे.

त्या रोज फोन करत. दोघींनाही कुत्र्याची काळजी होती. त्याने खाल्ले का? त्याने पुरेसे पाणी प्यायले का? तो फिरायला बाहेर गेला का? त्याने आपले काम उरकले का? त्याला सोबत मिळाली का?

एका क्षणी मी सुचवले की त्यांनी थेट त्यालाच फोन करावा आणि तक्रारींसह त्यांच्या प्रश्नांची उत्तरे त्यालाच देऊ द्यावीत.

माझ्या वाट्याला मात्र माझ्या पत्नीचा अधूनमधून एखादा शांत प्रश्न येई.

“जेवलास का?”

आणि मीही तितक्याच शांतपणे उत्तर देई.

“हो, माझ्या प्रिये.”

आहाहाहाहाहाहाहाहा.

मग त्यांच्या परतण्याचा दिवस आला.

कमालीच्या उत्सुकतेने ते घरात शिरले.

सगळे लख्ख होते. स्वयंपाकघर निष्कलंक होते. एकही भांडे जागेवरून हललेले नव्हते.

त्यांना इतके आश्चर्य वाटले की ते पुन्हा बाहेर गेले, जिन्याच्या मोकळ्या जागेत उभे राहिले, आणि आपण चुकीच्या फ्लॅटमध्ये तर शिरलो नाही ना, असा विचार करू लागले.

माझ्या मेहुणीने, काराबिनिएरीच्या एका वरिष्ठ अधिकाऱ्याच्या मुलीने, गुन्ह्याच्या ठिकाणाची कसून पाहणी केली आणि असे कसे काय घडू शकले याची चौकशी करत माझे अभिनंदन केले.

स्पेशल इफेक्ट्स संपले असे सगळ्यांना वाटत असतानाच, आम्ही स्वयंपाकघरातल्या टेबलाभोवती जमलो, आणि त्यांनी मला हातात पन्नास युरो घेऊन, ते परत करायला तयार, येताना पाहिले.

त्यांचे चेहरे एकमेकांकडे वळले. त्यांच्या डोळ्यांनी एकही शब्द न बोलता संपूर्ण संभाषण केले.

प्रश्न लगेच आला.

“तू जेवला नाहीस का?”

आणि मी उत्तर दिले:

“हो, धन्यवाद. दिवसातून किमान तीन वेळा. पण मला माहीत होते की मला आणखी कशाचीच गरज नाही. जगण्यासाठी मला शून्यच पुरेसे होते. मला जे हवे होते ते सगळे तेच होते.”

मी हसलो आणि एकटाच फिरायला गेलो.

कारण यश कधीच वाटून घ्यायचे नसते.

ते आइस्क्रीमसारखे असते. प्रत्येक जण त्याची चव आपापल्या जिभेवर ओळखतो, सगळ्यांसाठी चव तीच असली तरी.