GILLETTE मध्ये आम्ही घरी आहोत

एक इटालियन शरीर, ते जे काही एकेकाळी होते त्या सगळ्यासह, एका अमेरिकन मनाशी पुन्हा जोडले जाणार होते, त्याने जे काही केले त्या सगळ्यासह — माता Gillette कडून शिकलेल्या शांततांच्या आणि तिच्या अनोख्या शिकवणींच्या आत.

मला प्रतीक्षेचा आदर करता येत होता. कधीही घाई नाही. मी शिकलेला धडा हा होता: जे वाट पाहायला जाणतात, त्यांना सगळे काही मिळते — निकडीशिवाय, आणि त्याहूनही अधिक, अपेक्षेशिवाय.

काहीही न मागणारी व्यक्ती असणे हे नेहमीच एक अज्ञात समीकरण राहिले आहे. विकत घेता न येणे माणसाकडून सत्ता काढून घेते. पण परवानगी न मागता घेणे — ती माझी शिकवण होती. जगातील प्रत्येक स्त्रीला जनुकीयदृष्ट्या जशी सवय असते, तसे.

एके दिवशी आम्ही एकाच बाथरूममध्ये, एकाच वेळी, एकाच क्षणी होतो — माझे वडील आणि मी, दाढी करत. आम्हा दोघांची एकाच वेळी एकच मीटिंग होती, आणि नियम नेहमी एकच होता: लवकर पोहोचा, वेळेवर कधीच नाही.

माझा दाढीचा विधी निरखण्यासाठी ते क्षणभर थांबले आणि त्यांना असे काहीतरी दिसले, ज्याने त्यांना आश्चर्य वाटले. चेहऱ्यावरचा पहिला फटकारा खालून वर जात होता, केसांच्या उलट दिशेने. दुसरा मधला भाग व्यापत होता. फक्त शेवटचा फटकारा वरून खाली जात होता. आणि हसत त्यांनी मला विचारले की हे मला कोणी शिकवले.

मी त्यांच्याकडे लक्षपूर्वक पाहिले. ते कधीच कारणाशिवाय बोलत नसत. मला त्यांचा खरा हेतू उलगडायचा होता. पण उत्तर एकच होते: मी ते तुमच्याकडून शिकलो — मी पाच वर्षांचा होतो तेव्हापासून, दररोज सकाळी तुम्हाला दाढी करताना पाहत. 104 अंश ताप असतानाही ते उठत, दाढी करत, आणि पुन्हा झोपायला जात.

आणि माझ्या लक्षात आलेली गोष्ट अशी की त्या शेवटच्या फटकाऱ्यात ते कधीच उलट्या दिशेने जात नसत. कारण ते म्हणायचे की खरखरीत भाग ही पुरुषाची ओळख असते — तुम्ही फारच गुळगुळीत झालात, तर तुम्ही स्त्री बनता.

मे 2030 मधल्या त्या संध्याकाळी, मी माझ्या बोस्टनच्या रस्त्यांवरून चालत होतो. आठवणी पुन्हा पुन्हा वर येत होत्या. काही अश्रूंनी माझ्या आयुष्याला, त्या संपूर्ण प्रवासाला चौकट घातली.

मी फक्त शारीरिकदृष्ट्या एकटा होतो. पण मनाने मी वेढलेला होतो — ज्यांनी कधी मला एखादे वाक्य, एखादा विनोद, एखादी गोष्ट, एखादी कहाणी दिली आणि माझी स्मृती भरली, त्या सगळ्यांनी. आणि लहानपणीच मी शिकलो होतो की तपशील कधीही विसरायचे नाहीत. कारण ते प्रत्येक गंभीर संभाषणाचा पाया असतात. नेहमीच असेच होते.

हिशेब चुकते करण्याची वेळ आली होती. आणि ते नेहमी जिन्यावरच्या पोकरच्या एका डावानंतर, घरी जाण्यापूर्वी केले जाते — आधी कधीच नाही.

GILLETTENARRATIVE आधी रडारवर दिसले. मग त्याच्यावर नजर ठेवली गेली. मग ते तपासले आणि पडताळले गेले. आणि त्यानंतरच ते जे होण्यासाठी जन्मले होते ते बनले: एक कथा.

प्रत्येकजण नेहमी एकच प्रश्न विचारत असे: मी फक्त 1 USD साठी सगळे कसे देऊन टाकू शकलो — आणि महिना फक्त 70 USD वर हे सगळे कसे उभारू शकलो.

उत्तर एका प्रतिमेत सापडले.

मी केबिनमध्ये होतो, शेकोटीसमोर. आणि नदीपलीकडे मी बोस्टनच्या Prudential Center Tower कडे पाहत होतो — माझी आई मला आश्रय देत होती त्या वर्षांत ते तिचे घर होते. आणि माझ्या मनात नेहमी एकच विचार यायचा.

गगनचुंबी इमारतीत राहणे कसे वाटते, हे जाणून घेण्याचा आनंद मला घेता आला असता. पण मी जिथे होतो तिथेच राहायला मी मोकळा होतो — एकाच कारणाने: मी मुक्त होतो.

Nando The Scribe. ज्याच्या अस्तित्वाची तुम्ही अपेक्षा करत नाही, असा कोणीतरी. आणि तरीही, तो खरा आहे. आणि तो तुम्हाला नेहमी त्याने जे केले त्यात सापडेल — त्याने जे म्हटले त्यात कधीच नाही.