GILLETTE पुरुष मरण पावले

माणसाच्या आयुष्यात अनेक गोष्टी एकत्र नांदतात, पण पहिल्या राहतात त्या म्हणजे निकड आणि गरज.

या दोन मितींच्या आत माणूस स्वतःला प्रकट करतो, पण आध्यात्मिक भाग भावनिक निर्णयांवर पोसला जातो — थंड, तार्किक विचारांवर कधीच नाही.

आज माझा दिवस होता, Gillette मधील माझ्या त्या सहकाऱ्यांना समर्पित दिवस, जे कंपनीतील आपला काळ संपल्यावर मरण पावले.

पहिला विचार अर्थातच माझ्या वडिलांकडे गेला. अश्रूंना अंतच नाही असे वाटत होते, तोपर्यंत आतून एक लहानसा आवाज मला म्हणाला: छोट्या मुलीसारखे वागणे थांबव, तू Gillette पुरुष आहेस — आणि कबरीवरच्या आपल्या फोटोतून माझे वडील संमतीने हसत असल्यासारखे वाटले.

मग मी Mario ला भेटायला गेलो, माझ्या वडिलांच्या काळात ओळखलेला कंपनीतील एक सहकारी, आणि त्याच्यासोबत मला Guido ही भेटला — आम्ही तिघेही एकाच कार्यगटात, पण प्रत्येकाचे व्यक्तिमत्त्व वेगळे.

ते माझा आदर करत, माझी काळजी घेत, आणि एखादी गोष्ट, एखादा किस्सा सांगायला कोणतीही संधी पुरेशी असे — विक्री क्षेत्रातून आलेल्यालाच जसा सांगता येतो तसा.

मग, एका चर्चच्या आत — कारण ते प्रत्यक्ष जिथे पुरलेले होते तिथपर्यंतचे अंतर जाण्याची परवानगी नव्हती — मला Giuliano ची आठवण झाली, माझा मित्र आणि मला प्रशिक्षण देणारा एरिया मॅनेजर, आणि डॉ. Di Tullio यांची, कंपनीला मोठे करणाऱ्या त्या Gillette Italia चे सेल्स डायरेक्टर, जिने थकवा कधीच न जाणणारी आणि पात्यांनी सज्ज ग्लॅडिएटर असल्याचा अभिमान बाळगणारी माणसे घडवली.

मग, दिवसाच्या अखेरीस, मला Camp आजोबांचा विचार आला. मी त्यांना प्रत्यक्ष कधीच भेटलो नव्हतो — आम्ही दोघे सक्रिय होतो ती वर्षे एकमेकांवर आली नाहीत — पण तीन गोष्टी आम्हा दोघांना जोडत होत्या.

आम्ही विक्री प्रतिनिधी, लेखक आणि फ्रीमेसन होतो, आणि वर्तुळ पूर्ण करायचे तर, जग आणि त्यातील माणसे बदलण्यासाठी व्यवस्था कशा उभारायच्या याचा विचार आम्ही दोघांनीही केला होता: त्यांनी ते भौतिकरित्या साध्य केले, मी ते बौद्धिकरित्या करण्याचा प्रयत्न करतो, आणि ते कठीण होते पण अशक्य नव्हते, हे आम्हा दोघांनाही माहीत होते — काहीतरी नवे जन्माला येते तेव्हा नेहमीच असते तसे.

सर्व Gillette पुरुषांना निरोप.