MÓJ GILLETTE ITALIA Z BLISKA

Bycie nieprzewidywalnym ma swoje zalety, ale też martwe pola – te chwile, kiedy czekasz, aż jasność przyjdzie sama. I przychodzi. Trzeba tylko umieć czekać. A to nie jest włoski talent.

Żadnego projektu z góry, żadnego planowania. To praca zarezerwowana dla tych, którym sowicie się płaci za to, żeby sprawiali wrażenie rozważnych, podczas gdy prawdziwe dane pozostają związane z instynktem i intuicją – dwiema wartościami absolutnymi, bez zapominania, że jesteśmy synami zdolnych kobiet. Nigdy o tym nie zapominaj.

Amerykanie z łatwością nazywają to work in progress. My, Włosi, nie mamy wizji menedżerskiej i po dwóch tysiącach lat wciąż bronimy swoich pozycji – kłócąc się o to, kto co posiadał, ale nigdy tak naprawdę o to, kto co posiadał – powołując się na starożytnych Rzymian: zręcznych budowniczych akweduktów i latryn, mistrzów podporządkowania, panowania, uzurpacji, dyskryminacji, owiniętych w niekończące się rozrywki i orgie, z wieloma wadami i nielicznymi cnotami. Lud, który przybił do krzyża kolegę, który dwa tysiące lat temu przybył ze słowem, z księgą – nigdy po to, by zapowiedzieć nadejście Bezosa i Amazona, lecz tylko po to, by pokazać, jak buduje się biznes i jak się go posiada na cudzej skórze.

Lud, który w końcu stracił wszystko i zostawił nam tylko publiczne pisuary i Meloni w rządzie – walczącą z amerykańskim niedźwiedziem, który wciąż nie chce przyznać, że od urodzenia przegrał z kobietą, tylko dlatego, że kiedyś pieniędzmi podporządkował sobie piękną kobietę.

Nie wie jednak, że pozorna uległość kobiety jest prawdziwym ukrytym podbojem – czytelnym tylko dla mężczyzny dojrzałego, z pustymi kieszeniami. I podczas gdy jego kapitał się wznosi i rośnie, ona optymalizuje jego moc we własnych dłoniach, trzymając dokładnie tyle, ile zdoła pomieścić, tak jak krupier prowadzi stół w kasynie.

Włochy. Kraj, do którego przyjeżdża się na dwudziestodniowe wakacje, dobrze się je, a potem natychmiast wyjeżdża.

Bo nie jest to miejsce, które polecam.