కొడుకు

Gillettenarrative మీకు స్వాగతం పలుకుతోంది. మీరు ఎంత అదృష్టవంతులో మీకు ఇంకా తెలియదు — మీకు ఒకటి అందబోతోంది, దానికి బదులుగా మిమ్మల్ని ఎవరూ ఏమీ అడగలేదు. ఇప్పుడు మీరు నా ప్రపంచంలోకి అడుగుపెడుతున్నారు, బ్లేడ్‌ను తాకగలిగేంత దగ్గరగా. కానీ నేను బ్లేడ్లు అమ్మను. ఆ ఒక్కటి మా అమ్మకు మాత్రమే చెందినది. ఇది ముగిసినప్పుడు, మీరు మునుపటిలా ఉండరు. మీరు అప్పటికే తర్వాతి దాని కోసం వెతుకుతూ ఉంటారు. ప్రస్తుతానికి, ఇక్కడి నుంచి మొదలుపెట్టండి. మీకంటూ ఒక క్షణం తీసుకోండి.

నేను మా అమ్మకు పుట్టాను, కొడుకుగా ఆమెను పోలి ఉండే అవకాశాలు నాలో చాలా ఉన్నాయి. కనీసం వైద్య సాహిత్యం అదే సూచిస్తుంది, ఈ ఒక్కసారికి దానితో విభేదించడానికి నాకు కారణం కనిపించడం లేదు.

అయినా శారీరక లక్షణాలకు ఆవల, ఇంకేదో ఉంది. ఆ తర్వాత వచ్చేది. అది ఏళ్ల క్రమంలో, మిగిలిపోయే జాడల్లో, ఇతరులు తాము అని చెప్పుకునే దానిలో కాకుండా మనం నిజంగా ఏమిటో దానిలో బయటపడుతుంది.

గుర్తింపు ఒక X అంశంతో మొదలుకావచ్చు, కానీ జన్యుశాస్త్రం ఎక్కడ ముగుస్తుందో, మానవత్వం ఎక్కడ మొదలవుతుందో నిజానికి ఎవరికీ తెలియదు. DNA శరీరాన్ని వివరిస్తుంది. మిగతాదాన్ని జీవితం వివరిస్తుంది.

తెలివితేటలు తల్లి నుంచి వస్తాయని అంటారు. వస్తాయి. కానీ స్వభావం సూత్రాల ద్వారా వారసత్వంగా రాదు. అది హావభావాల్లో, అలవాట్లలో, ఎంపికల్లో, మౌనాల్లో బయటపడుతుంది. నైతికత, మనస్తత్వం, శైలి, ఉనికి. మనిషిలోని కనిపించని నిర్మాణం.

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు ఎవరో అంటారు: “అచ్చం వాళ్ల నాన్నలాగే.” అందరికీ కనిపిస్తుంది. అతి కొద్దిమందికే అర్థమవుతుంది.

ఏ కొడుకూ పూర్తిగా తన తండ్రి కాదు. ఏ కూతురూ పూర్తిగా తన తల్లి కాదు. మనమందరం ఆశ్చర్యాలు ఎప్పటికీ ఆగని ఒక పెద్ద ఆటకు చెందినవాళ్లం. అయినా, నా విషయంలో, చివరి జవాబు సరళంగానే అనిపించింది. అంతా తండ్రి నుంచే వచ్చింది.

ఆ సొగసైన మనిషి ఎప్పుడూ గొంతు పెంచలేదు. ఆయన మాట్లాడితే, అది దాదాపు ఒక పాటలా వినిపించేది, కొన్ని మాటలే మోసే ఇటాలియన్, ఫ్రెంచ్, స్పానిష్‌ల విచిత్రమైన కలయిక. తరచుగా మూడు మాటలు చాలేవి. “నేను ఇక్కడే ఉన్నాను.”

ఏళ్ల తరబడి మేము వాటిని తేలిగ్గా తీసుకున్నాం. తర్వాత ఒక రోజు అసాధ్యం వచ్చింది. ఆ అసాధ్యం ముందు నిలబడి, ఆయన నవ్వి అన్నారు: “మీరు ఒక్క డాలర్ మాత్రమే చెల్లిస్తారు.”

ఆ క్షణంలో ఆయన నిజంగా ఎవరో మాకు అర్థమైంది. ఆయన మా నాన్న.

కానీ అసలు వెల్లడి అది కాదు. అసలు వెల్లడి ఏళ్ల తర్వాత వచ్చింది. ఒక ఉదయం, ఒక కష్టమైన పరిస్థితికి నేను అదే ప్రశాంతతతో జవాబిస్తుండటం విన్నాను. మాట్లాడే ముందు అదే మౌనం. నిర్ణయించే ముందు అదే చిరునవ్వు. ఒక క్షణం, ఆయన గదిలోకి వచ్చినట్టు అనిపించింది. తర్వాత గ్రహించాను, ఆయన అసలు లోపలికి రాలేదని. ఆయన ఎప్పుడూ వెళ్లిపోలేదు.

ఏం మిగిలింది? ఒక సుపరిచితమైన ముఖం. వేరే ధ్వని ఉన్న ఒక గొంతు. కాలాన్ని దాటి ఇంకా ప్రతిధ్వనించే ఒక వ్యక్తిత్వం. ఎందుకంటే ప్రతి సంగీతంలో, అన్నిటికంటే ముఖ్యమైనది గొంతు కాదు. ధ్వని. మిగిలి ఉండే ధ్వని. ఒక ఆత్మను మోసుకెళ్లే ధ్వని.

అదే చివరి ఆశ్చర్యం. నా జ్ఞాపకాల్లో మా నాన్న కోసం వెతుకుతూ జీవితమంతా గడిపాను. చివరికి తెలిసింది, ఆయన ఇన్నాళ్లూ నా ఎంపికల్లోనే జీవిస్తున్నారని.

ఆయన కేవలం మా నాన్న. ఎలాగో, ఇప్పటికీ అలాగే ఉన్నారు.