BIC BEL UIT PARYS, FRANKRYK

Daardie somermiddag het ek besluit om berge toe te gaan.

Terug in die stad het die temperatuur 42 grade Celsius bereik. Saoedi-Kalabrië het ons herinner hoe woestynhitte voel. Ons is nog nie tot OPEC toegelaat nie, Italië het steeds geweier om ons te laat gaan, en Brussel het elke dag ’n ander rekening voorgelê, elkeen met ’n nuwe opoffering.

Ek kon myself nie keer om na te dink oor hoe ek my dae deurbring nie, en ek het geglimlag oor die onlangse gebeure en gedink aan hoe broos die mensdom kan wees binne stories, binne gedagtes en terwyl ’n mens die boodskappe op jou foon herlees.

Net ’n paar dae het verloop sedert die hele direksie van BIC France my stad verlaat het. Chanel het kort daarna vertrek, en minder as vier-en-twintig uur later het sy vir my ’n boodskap op Telegram gestuur.

Dit het gelui:

“Die vrou by die hotel het my jou telefoonnommer gegee. Vroue ruil altyd hierdie klein hoflikhede met mekaar uit. Ek was werklik bly om jou te ontmoet, en ek het dit waardeer dat jy nie gedoen het wat die meeste mans gewoonlik doen nie. Jy het aandag aan my verstand gegee en nie net aan my liggaam nie.

Maar as ek eerlik as vrou praat, glo ek dit is nie die einde nie. Dis nie ’n belofte nie; dis veel meer as dit. En vroue gee nooit moed op met onmoontlike dinge nie.

Praat gou weer.

Soentjies,

Chanel.”

Ek was op die punt om my foon weg te sit en in die natuur te verdwyn toe nog ’n oproep inkom.

Die landkode was dieselfde as altyd.

+33. Frankryk.

Chanel wou met my praat.

Ek het nie dadelik geantwoord nie.

Trouens, ek het eers by haar vierde poging geantwoord, elke oproep byna presies vyf minute ná die vorige een.

Ek wou verstaan hoe dringend en belangrik die saak werklik was, en dit was die enigste strategie waarmee ek dit behoorlik kon meet.

Dit was een van die geheime wat Moeder Gillette my geleer het.

Moet nooit jou volle beskikbaarheid aanbied nie.

Moenie jouself te maklik bereikbaar maak nie.

Word iets waardevols, amper ’n kosbare voorwerp.

Eers dan sal jou waarde styg, en eers dan sal mense jou op die regte manier beskou.

Uiteindelik het die oomblik aangebreek om te antwoord.

Sy het geïrriteerd geklink en dadelik gevra waar ek heen verdwyn het.

Dit was belangrik.

Dit was dringend.

Ons het nog ’n ontmoeting nodig gehad.

Maar hierdie keer, het sy gesê, sou dit op die hoogste vlak wees.

“Wie is dit?” het ek gevra. “Die Pous van die Vatikaan?”

“Nee,” het sy laggend geantwoord. “Jy is altyd dieselfde.”

Die opmerking het amper laat blyk dat sy my reeds leer ken het.

Toe het sy voortgegaan.

“Die familie wat die grootste aandeelhouding in BIC besit, wil jou ontmoet. En vreemd genoeg, selfs vir my, is hulle almal vroue. Geen mans nie.”

“Sal jy Parys toe kom?”

“Ek moet kyk hoeveel die beskikbare kameel kos,” het ek geantwoord. “Boonop weet jy ek leef van baie min.”

“Ek het geweet jy sou om net een rede kom,” het sy geantwoord.

“Toe ek jou boeke lees, het ek besef dat jy nooit nee sê vir vroue nie. Dis ’n kwessie van elegansie, styl en klas. Enigiemand wat jou werk lees, kan dit vind.”

“Moet my asseblief nie laat bloos nie,” het ek gesê. “Veral omdat jy dit oor die foon nooit sou opmerk nie. En wanneer presies wil jy hê ek moet kom?”

“Wanneer jy ook al wil. Geen afspraak is nodig nie. Hulle sal jou in ’n kafee op die Champs-Élysées ontmoet. Jy mag bestel wat jy ook al wil drink.”

“Ek sal reëlings tref en jou gou laat weet.”

“Totsiens.”

“Totsiens.”

Nadat die oproep geëindig het, het ek lank nagedink.

Tog kon geen gedagte ooit die werklikheid bereik wat in die improvisasie van buitengewone vroue opgesluit lê nie.