DIE BIC-EPILOOG

Dit was sewe-uur die aand toe my foon gelui het, en ek was gereed om te antwoord.

“Hallo, meneer Frega. Hier praat Valeria van die Sheraton-hotel in Reggio Calabria. Verskoon tog die steuring. Ek bel namens die hoofbestuurder om te vra of u môreoggend omstreeks 10:30 kan inkom oor ’n saak wat u raak.”

“Sekerlik. Maar weet u, ek is die angstige soort. As u so vriendelik sou wees om my ’n wenk oor die onderwerp te gee, kan ek voorbereid en gereed aankom.”

“Eerlik gesê behoort ek dit nie vir u te sê nie. Maar prakties gesproke gaan dit oor ’n skuld wat u Franse kollega ’n paar weke gelede agtergelaat het. Sy het ons opdrag gegee om u te kontak om die saak af te handel.”

“Sê asseblief vir die hoofbestuurder ek sal môreoggend daar wees. Dankie.”

’n Franse kollega?

Wie in die hel was dit?

Van al die moontlikhede was die enigste naam wat by my opgekom het, Chanel.

En waarom sou sy haarself my kollega noem en my opsaal met ’n probleem wat nie eens myne was nie?

Die volgende dag het ek by die hotel aangekom.

Die hoofbestuurder het my hartlik gegroet en my dadelik ’n brief oorhandig wat daar op my naam afgelewer is.

Hoewel hulle nie ’n poskantoor was nie, het hulle vriendelik ingestem om dit te ontvang, omdat my pa en ek al meer as vyftig jaar namens ons moedermaatskappy, Gillette, hul klante was.

Toe het die hoofbestuurder gevra of ek bereid is om my kollega se skuld te vereffen, en ek het hom gevra hoeveel dit is.

“Ek is amper skaam om dit van u te vra,” het hy gesê, “maar die dame het absoluut daarop aangedring dat u die skuld betaal voordat u die koevert oopmaak.”

“Hoeveel skuld ek?”

“Meneer Frega: een Amerikaanse dollar.”

Wat ’n teef se dogter, daardie Franse vrou.

Ek het geglimlag.

Ons het totsiens gesê.

Toe het ek buitentoe gestap om die brief oop te maak en te lees.

My liefling, nou verstaan jy hoe dit voel om een dollar te betaal.

Soentjies,

Jou Chanel

Maar dit eindig nie hier nie.

Ek het nie ’n motor gehad nie, en ek het nooit busse geneem nie.

Die lewe in die groot buitelandse hoofstede het my geleer om te loop, so ek het te voet huis toe gegaan en byna drie kilometer afgelê.

Ek het die deurklokkie gelui.

My dogter het die deur oopgemaak en geskree:

“Verrassing!!!!”