Η LADY WILKINSON ΚΑΙ Η ΑΦΗΓΗΣΗ

Ετοιμαζόμουν να την αποχαιρετήσω και να φύγω όταν, με ένα τελευταίο τίναγμα της ουράς της, με σταμάτησε.

«Αλήθεια θα με αφήσεις έτσι;

Πότε θα σε ξαναδώ;

Μείνε να μιλήσουμε.

Δεν θα το μετανιώσεις.

Λόγος της Maggy».

Το σχέδιο των διακοπών μου ήταν απλό.

Δύο μέρες.

Το επόμενο βράδυ έπρεπε να πετάξω πίσω στην Ιταλία.

Όμως μια ηλικιωμένη αριστοκράτισσα με καλούσε από το Λονδίνο, κι εγώ, μισόαιμος Καλαβρός, δεν μπορούσα να κάνω πως δεν την άκουγα.

«Πόσο χρόνο θα θέλατε να σας αφιερώσω;»

Τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα.

Για μια στιγμή φάνηκε σαν να μην είχε ακούσει καλά.

Σαν να είχε παρεξηγήσει.

Όμως όχι.

Ήμουν πράγματι εγώ που μιλούσα.

Κι εκείνη, μια Αγγλίδα οπλισμένη με εμπειρία και ευλογημένη με απόλυτη διαύγεια σκέψης, αναγνώρισε αμέσως την ευκαιρία.

Χαμογελώντας, απάντησε:

«Μια ολόκληρη ζωή».

Όποτε μια γυναίκα, οπουδήποτε στον κόσμο, λέει:

«Δεν θα το μετανιώσεις»,

σημαίνει ότι έχει ήδη μία ή περισσότερες εκπλήξεις να σε περιμένουν.

Αυτό το έμαθα σε όλη μου τη ζωή, μέσα στις πολυπολιτισμικές μου εμπειρίες.

Οι γυναίκες που γνώρισα δεν ήταν ποτέ ένας αριθμός.

Ήταν απλώς η αρχή του κόσμου στον οποίο ανήκα.

Θα γύριζα στο ξενοδοχείο μου και θα τους ενημέρωνα για τα νέα σχέδια αναχώρησής μου.

Θα της έδινα πέντε μέρες.

Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να προσφέρω.

Πριν με αφήσει να φύγω, ωστόσο, με σταμάτησε άλλη μια φορά και είπε:

«Η γυναίκα που σήμερα αποκαλείς Μητέρα είναι φίλη μου.

Πολεμήσαμε στον ίδιο πόλεμο.

Η μοίρα τελικά μας πήγε σε διαφορετικές κατευθύνσεις, αλλά καμία από τις δύο δεν επέτρεψε ποτέ στον εαυτό της να ξεχάσει.

Ο σεβασμός έμεινε αληθινός.

Ο σεβασμός έμεινε αμοιβαίος».

Ύστερα με κοίταξε με την ήρεμη βεβαιότητα κάποιου που είχε ήδη ζήσει πολλές ζωές και πρόφερε σιγανά τις λέξεις που άλλαξαν τα πάντα:

«Καλώς ήρθες, ανιψιέ».