Η ΚΥΡΙΑ WILKINSON — Η ΑΤΣΑΛΙΝΗ ΚΥΡΙΑ

Όποτε υπήρχαν λίγες ελεύθερες μέρες ή στις καλοκαιρινές διακοπές, ο πατέρας μου με έπαιρνε μαζί του όταν επισκεπτόταν τους πελάτες του. Ήταν πάντα ευγενικοί, φιλόξενοι άνθρωποι, κι εγώ έτρωγα όσο περισσότερο μπορούσα.

Θυμάμαι μια συγκεκριμένη φορά που μας πήγαν σε ένα καφέ για καφέ. Με ρώτησαν τι ήθελα.

«Έναν χυμό αχλάδι, παρακαλώ».

Ο μπάρμαν μού έδωσε ένα μικρό μπουκαλάκι.

Το ήπια σε λίγα δευτερόλεπτα και μετά περίμενα τον χυμό αχλάδι μου.

Τα μάτια μου είχαν ήδη καρφωθεί στο μπουκάλι του ενός λίτρου πίσω από τον πάγκο.

Στην αρχή ο πελάτης νόμισε ότι αστειευόμουν.

Ύστερα αποφάσισε να μου κάνει το χατίρι.

Στο τέλος είχε μείνει εντελώς άφωνος.

Την ίδια εκείνη εβδομάδα ο πατέρας μου επισκέφθηκε αρκετούς πελάτες που, σε κάποια φάση της επαγγελματικής τους ζωής, είχαν δυσκολευτεί να βρουν προϊόντα Gillette. Πεπεισμένοι ότι οι καταναλωτές δεν θα το καταλάβαιναν ποτέ, είχαν αποφασίσει να αγοράσουν στη θέση τους προϊόντα Wilkinson.

Η σύγχυση ήταν κατανοητή.

Στο κάτω κάτω, και η Wilkinson πουλούσε λεπίδες και συστήματα ξυρίσματος.

Το πρόβλημα εμφανιζόταν όταν οι καταναλωτές αγόραζαν ανταλλακτικά Wilkinson και, δέκα λεπτά αργότερα, γύριζαν στο κατάστημα γιατί η ξυριστική τους μηχανή δεν κούμπωνε σε εκείνο το σύστημα.

Επαναλάμβαναν απλώς το ίδιο αίτημα:

«Gillette».

Μερικοί έμποροι εκνευρίστηκαν τόσο που προσπάθησαν ακόμη και να επιστρέψουν τα προϊόντα Wilkinson κατευθείαν στα κεντρικά της Gillette στο Μιλάνο.

Η υπόθεση ανατέθηκε στον πατέρα μου.

Και τότε τον είδα να δουλεύει.

Ο πρώτος που αναγνώρισε την ποιότητα της Wilkinson ήταν ο ίδιος ο πατέρας μου.

Έλεγε ανοιχτά ότι η Wilkinson έφτιαχνε εξαιρετικά προϊόντα: αληθινό ατσάλι, κοφτερό και ανθεκτικό, που συχνά κρατούσε περισσότερο από τον μέσο όρο.

Ύστερα επινόησε αυτό που έμεινε γνωστό ως η Προσφορά Frega.

«Αγόρασε πέντε προϊόντα Gillette, ανακατεμένα όπως θέλεις, και ο έμπορος θα σου χαρίσει ένα πακέτο παραδοσιακά ξυραφάκια Wilkinson — εκείνα με τα σταυρωμένα σπαθιά».

Η ιδέα λειτούργησε τέλεια.

Ο έμπορος άδειασε την αποθήκη από τα παλιά αποθέματα.

Ο έμπορος έβγαλε μετρητά.

Ο έμπορος έλυσε ένα πρόβλημα αποθεμάτων.

Και η θεία Wilkinson συνέχισε να διανέμεται.

Μια μέρα ρώτησα τον πατέρα μου γιατί το έκανε.

«Τι κερδίζεις βοηθώντας τους;» είπα.

Χαμογέλασε.

«Nando, θυμήσου αυτό:

ο ήλιος το πρωί βγαίνει για όλους».