Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΤΗΣ BIC

Ήταν επτά το απόγευμα όταν χτύπησε το τηλέφωνό μου, κι εγώ ήμουν έτοιμος να απαντήσω.

«Εμπρός, κύριε Frega. Είμαι η Valeria από το ξενοδοχείο Sheraton του Reggio Calabria. Συγχωρήστε με για την ενόχληση. Σας τηλεφωνώ εκ μέρους του γενικού διευθυντή, για να σας ρωτήσω αν θα μπορούσατε να περάσετε αύριο το πρωί γύρω στις 10:30, για ένα ζήτημα που σας αφορά».

«Βεβαίως. Ξέρετε όμως, είμαι αγχώδης τύπος. Αν είχατε την καλοσύνη να μου δώσετε μια ιδέα για το θέμα, θα μπορούσα να έρθω προετοιμασμένος και έτοιμος».

«Για να πω την αλήθεια, δεν θα έπρεπε να σας το πω. Στην πράξη όμως, αφορά ένα χρέος που άφησε η Γαλλίδα συνάδελφός σας πριν από μερικές εβδομάδες. Μας έδωσε οδηγίες να επικοινωνήσουμε μαζί σας για να τακτοποιηθεί το ζήτημα».

«Πείτε στον γενικό διευθυντή ότι θα είμαι εκεί αύριο το πρωί. Ευχαριστώ».

Γαλλίδα συνάδελφος;

Ποια διάολο ήταν αυτή;

Απ’ όλες τις πιθανότητες, το μόνο όνομα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η Chanel.

Και γιατί να αποκαλεί τον εαυτό της συνάδελφό μου και να μου αφήνει ένα πρόβλημα που δεν ήταν καν δικό μου;

Την επόμενη μέρα έφτασα στο ξενοδοχείο.

Ο γενικός διευθυντής με υποδέχτηκε θερμά και μου έδωσε αμέσως ένα γράμμα που είχε παραδοθεί εκεί στο όνομά μου.

Παρότι δεν ήταν ταχυδρομείο, είχαν δεχτεί ευγενικά να το παραλάβουν, επειδή κι εγώ κι ο πατέρας μου ήμασταν πελάτες τους, εκ μέρους της μητρικής μας εταιρείας, της Gillette, για περισσότερα από πενήντα χρόνια.

Ύστερα ο γενικός διευθυντής με ρώτησε αν ήμουν διατεθειμένος να εξοφλήσω το χρέος της συναδέλφου μου, κι εγώ τον ρώτησα πόσο ήταν.

«Σχεδόν ντρέπομαι να σας το ζητήσω», είπε, «αλλά η κυρία επέμενε κατηγορηματικά να εξοφλήσετε το χρέος πριν ανοίξετε τον φάκελο».

«Πόσα χρωστάω;»

«Κύριε Frega: ένα δολάριο ΗΠΑ».

Τι κόρη της σκύλας, αυτή η Γαλλίδα.

Χαμογέλασα.

Χαιρετηθήκαμε.

Ύστερα βγήκα έξω για να ανοίξω το γράμμα και να το διαβάσω.

Αγάπη μου, τώρα καταλαβαίνεις τι σημαίνει να πληρώνεις ένα δολάριο.

Φιλιά,

Η Chanel σου

Όμως δεν τελειώνει εδώ.

Δεν είχα αυτοκίνητο και δεν έπαιρνα ποτέ λεωφορεία.

Η ζωή στις μεγάλες ξένες πρωτεύουσες μού είχε μάθει να περπατάω, κι έτσι γύρισα σπίτι με τα πόδια, αφού διένυσα σχεδόν τρία χιλιόμετρα.

Χτύπησα το κουδούνι.

Η κόρη μου άνοιξε την πόρτα και φώναξε:

«Έκπληξη!!!!»