ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΡΟΣ ΤΗ BIC ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

Είχα οργανώσει το ταξίδι μου και είχα ενημερώσει την Chanel ότι θα έφτανα στο Παρίσι σε τρεις εβδομάδες.

Πέρα από αυτή τη μοναδική πληροφορία, εκείνη έμεινε διακριτική και συγκρατημένη, μια τυπική Γαλλίδα. Δεν ρώτησε τίποτε άλλο.

Η στιγμή της αναχώρησής μου ακολουθούσε μια πολύ συγκεκριμένη λογική.

Επρόκειτο να πάρω τη μηνιαία μου σύνταξη των 351 ευρώ, και με αυτά τα χρήματα θα μπορούσα να φύγω. Το πραγματικό ερώτημα δεν ήταν αν μπορούσα να πάω, αλλά πώς.

Πήρα τηλέφωνο έναν φίλο μου που οδηγούσε τακτικά φορτηγά διεθνών μεταφορών, και συμφωνήσαμε να με πάρει μαζί του.

Πριν δεχτώ, όμως, έπρεπε να ξέρω τι μετέφερε. Αν το ρυμουλκούμενο τύχαινε να είναι φορτωμένο με ζώα, θα έπρεπε να αντέξω τη μυρωδιά.

Η Μητέρα Gillette δεν ήταν ποτέ ελαστική με τα παιδιά της σε ένα σημείο: το πρόβλημα δεν βρίσκεται ποτέ μέσα στο μυαλό· υπάρχει μόνο στις πράξεις που δημιουργούν λύσεις.

Για διαμονή, είχα βρει ένα κοινόχρηστο δωμάτιο λίγο έξω από την πόλη. Κόστιζε δώδεκα ευρώ τη μέρα.

Το μέρος βρισκόταν κοντά στην τελευταία στάση της γραμμής του μετρό, και η μετακίνηση προς την πόλη θα κόστιζε μόνο τρία ευρώ τη μέρα.

Η παραμονή μου δεν θα κρατούσε πάνω από τρεις μέρες, όχι από επιλογή αλλά από προγραμματισμό.

Μέχρι να ολοκληρώσει ο φίλος μου ο οδηγός την παράδοσή του στις Βρυξέλλες, εγώ θα ήμουν ήδη έτοιμος για την επιστροφή, κι αυτή τη φορά δεν θα με απασχολούσε τι μετέφερε.

Η μέρα της αναχώρησης έφτασε επιτέλους.

Στις δύο τα ξημερώματα, η γυναίκα μου με ρώτησε πού πήγαινα.

Με είδε να στέκομαι εκεί με μια βαλίτσα με ροδάκια, ντυμένος με συνηθισμένα ρούχα.

Της είπα ότι μου είχε δοθεί η ευκαιρία να πάω σε μια συνάντηση για δουλειά, αν και δεν είχα ιδέα ποιος ρόλος θα μπορούσε να μου προσφερθεί.

Περίμενα ότι, με τα προσόντα μου, η υψηλότερη διαθέσιμη θέση θα ήταν μάλλον αποθηκάριος.

Δεν θα διάλεγα τίποτα. Απλώς θα το δεχόμουν αν μου άρεσε.

Ο Eugenio είχε σταθμεύσει το φορτηγό στην αρχή του δρόμου που οδηγούσε στο σπίτι μου.

Μόλις έφτασα κοντά του, η πρώτη μου έγνοια ήταν να μάθω τι μετέφερε.

Δεν θα το πιστέψεις. Το ρυμουλκούμενο κουβαλούσε πλαστικό για τη BIC Belgium, όπου θα χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή στυλό.

Αχαχαχαχ.

Στη διάρκεια του ταξιδιού των τριάντα δύο ωρών από το Reggio Calabria ως το Παρίσι, σταματούσαμε μόνο σε σταθμούς εξυπηρέτησης του αυτοκινητόδρομου για καύσιμα, φαγητό και τουαλέτα.

Στο μεταξύ, ο Eugenio άλλαζε συνέχεια τα χαρτιά του ταχογράφου. Κάθε φορά που το έκανε, στα έγγραφα εμφανιζόταν το όνομα άλλου οδηγού. Πίσω από το τιμόνι ήταν πάντα ο Eugenio. Κι όμως το σύστημα κατέγραφε έξι διαφορετικούς οδηγούς.

Αυτό και μόνο αρκούσε για να καταλάβω ότι βρισκόμουν μέσα σε ένα σύστημα που δεν λειτουργούσε σωστά, και ότι αυτή ήταν η μόνη λύση που είχαν βρει οι άνθρωποι για να μειώσουν το κόστος.

Τελικά φτάσαμε στα περίχωρα του Παρισιού.

Ο Eugenio με άφησε κοντά σε έναν σταθμό του μετρό, τον ίδιο σταθμό που θα έπρεπε να ξαναβρώ όταν θα ερχόταν η ώρα να γυρίσω σπίτι.

Με ρώτησε πού πήγαινα.

Απάντησα: «Πάω να συναντήσω κάποιες γυναίκες».

Με κοίταξε και είπε: «Η δύναμη του σεξ».