ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ BIC ΣΤΟ SHERATON

Έφτασα ακριβώς στην ώρα μου.

Εκείνη δεν ήταν εκεί.

Ύστερα χτύπησε το τηλέφωνό μου.

Ήταν η Chanel. Ζήτησε συγγνώμη. Ήταν σε ταξί, ακόμη στον δρόμο, και θα αργούσε μόνο πέντε λεπτά.

Λίγα λεπτά αργότερα την είδα να μπαίνει στο ξενοδοχείο.

Μακριά ξανθά μαλλιά. Ψηλή. Κομψή. Μια παρουσία που δεν χρειαζόταν συστάσεις.

Πλησίασε τη ρεσεψιόν, έκανε check-in, άφησε τις αποσκευές της και μετά ήρθε προς το μέρος μου.

«Κύριε Frega, καλησπέρα. Είμαι η Chanel. Έχω ήδη το πλεονέκτημα να ξέρω ποιος είστε. Το βίντεο στον ιστότοπό σας και η φωτογραφία σας δεν δημιούργησαν ψεύτικες προσδοκίες. Και είναι επίσης αλήθεια ότι δεν χρησιμοποιήσατε κανένα φίλτρο. Είστε πράγματι ακριβώς όπως σας διαφημίζουν».

«Σας ευχαριστώ, κυρία μου. Παρακαλώ, καθίστε. Μπορώ να σας προσφέρω έναν καφέ ή κάτι άλλο να πιείτε; Πάρτε τον χρόνο σας. Δεν βιάζομαι, και ξέρω πώς πρέπει να φέρεται ένας κύριος όταν βρίσκεται με μια κυρία».

«Όχι, ευχαριστώ. Ήπια ήδη καφέ στο αεροδρόμιο. Μάλιστα, φοράω σήμερα ένα καινούργιο άρωμα. Ελπίζω να σας αρέσει».

Το άρωμα τράβηξε την προσοχή μου.

«Πώς λέγεται;» ρώτησα. «Είναι εντελώς καινούργιο για τις αισθήσεις μου».

Χαμογέλασε.

«Λοιπόν, το όνομά του είναι ένα παλιό γαλλικό κλασικό. Απαντά σε μια πολύ απλή ερώτηση: πώς νικάς έναν Ιταλό χωρίς να πατήσεις ποτέ στο γήπεδο;»

Την κοίταξα κατευθείαν στα μάτια.

Πέρα από την κομψότητά της, ήταν αξιοσημείωτα έξυπνη. Αυτό και μόνο με έκανε πιο πρόθυμο να συνεχίσω την κουβέντα. Μια έντονη αίσθηση ενσυναίσθησης γεννήθηκε σχεδόν αμέσως.

Άρχισε να εξηγεί τον σκοπό της επίσκεψής της, αλλά εγώ αφαιρούμουν με τον τρόπο που κινούνταν καθώς μιλούσε. Το πρόσεξε. Πού και πού σταματούσε και ρωτούσε αν όλα ήταν σαφή.

Σαφή μόνο ως έναν βαθμό.

Είχε εκείνη την παρουσία που κάνει δύσκολη τη συγκέντρωση.

Ύστερα είπε κάτι που άλλαξε εντελώς την κατεύθυνση της συνάντησης.

«Πέντε ανώτερα στελέχη της BIC France ήρθαν μαζί μου σήμερα. Θα ήθελαν να σας γνωρίσουν. Εκεί αρχίζει η πραγματική κουβέντα».

Η προσοχή μου επέστρεψε αμέσως στο θέμα.

Τους έκανε νόημα να πλησιάσουν. Είχα δεχτεί να τους συναντήσω, άλλωστε.

Μέσα σε λίγες στιγμές, ήμασταν επτά γύρω από ένα τραπέζι τριγυρισμένο από τέσσερις καναπέδες.

Στην αρχή υπέθεσα ότι ήταν κάποια παρεξήγηση.

Γιατί να ταξιδέψουν άνθρωποι από τόσο μακριά, από τη Γαλλία, για μια συνάντηση μαζί μου;

Ο μεγαλύτερος σε ηλικία συστήθηκε.

«Ονομάζομαι M… A. Είμαι σήμερα διευθύνων σύμβουλος της BIC France».

Ακόμη δεν είχα ιδέα τι ήθελαν.

Ζήτησα από όλους να συστηθούν.

Η εικόνα ξεκαθάρισε πολύ γρήγορα.

Ολόκληρο το διοικητικό συμβούλιο της BIC στεκόταν μπροστά μου.

Ο λόγος της συνάντησης ήταν η εκδοτική πρόταση εξαγοράς που είχα κάνει στο διαδίκτυο.

Την είχαν πάρει στα σοβαρά.

Μάλιστα, την είχαν πάρει τόσο στα σοβαρά που είχαν αρχίσει να αμφισβητούν το ίδιο τους το μέλλον. Θα έβρισκαν νέα θέση μέσα στον νέο οργανισμό; Θα έπρεπε να ψάξουν δουλειά αλλού;

Και κατά κάποιον τρόπο η επαφή είχε κανονιστεί μέσω της Chanel, που έμενε ως επί το πλείστον σιωπηλή και μιλούσε με χειρονομίες. Μια παρουσία που ήταν αδύνατο να την παραβλέψεις.

Εξήγησα ότι ήμουν απλώς ένας συγγραφέας και τίποτε άλλο.

Κανείς δεν με πίστεψε.

Η απάντηση ήταν ομόφωνη.

«Όταν μιλάει κάποιος από τη Gillette, ακόμη και οι μέτοχοί μας ακούνε σιωπηλοί. Ξεκινώντας από την ίδια την οικογένεια της BIC».

Ζήτησα ένα σύντομο διάλειμμα και χρησιμοποίησα την πρόφαση ενός καφέ για να αποφασίσω τι θα έλεγα μετά.

Η κατάσταση ήταν ασυνήθιστη.

Κι όμως για πρώτη φορά βεβαιώθηκα για κάτι: η αφήγηση προκαλεί πολύ περισσότερη αναστάτωση από τις υποσχέσεις.

Και μόλις τώρα άρχιζα να το καταλαβαίνω.