CONSTITUTUM CUM MATERTERA WILKINSON

Cum tandem tempus venisse putarem sermonem nostrum incipiendi, illa imperium sumpsit.

«Veni mecum in alterum conclave.

Aliquid tibi ostendere volo.»

«Quid?»

Aulam intravimus paene tam amplam quam domicilium meum hodiernum.

Circiter centum septuaginta metra quadrata.

In medio mensa billiardica stabat.

Rogavit num ludum nossem.

Num ludere scirem.

Respondi me scire.

Explicavi me Gorizianam, formam Italicam traditam, non admodum amare, et pool Americanum malle.

Subrisit.

«Sine dubio.

Iam sciebam.»

Statim occasionem arripui.

Rogavi num pecuniam in Servitium Intellegentiae Suae Maiestatis impendisset, num libros meos gratis legisset, an simpliciter matrem meam de me percontata esset.

Non respondit.

Aut fortasse silentio respondit.

Deinde me ad mensam longam duxit.

In ea exposita erant instrumenta escaria, thecae ad manus curandas, thecae ad pedes curandos, et multa ad corporis cultum pertinentia.

Omnia ex chalybe polito facta erant.

Singula quaeque frusta omni hebdomade poliebantur ut nitorem servarent.

Sed non id animum meum cepit.

Omnis res idem signum gerebat.

Duos gladios.

Notam.

Subscriptionem.

Identitatem.

Wilkinson Sword.

Horror per spinam meam cucurrit.

Primum vere intellexi ubi essem.

Non eram hospes cuiusdam procuratoris.

Non eram hospes cuiusdam praefecti.

Ne hospes quidem eram cuiusdam legendae societatis.

Aliquando voces muliebres eam vocantes audivi.

«Matertera…

Matertera…

Ubi es?»

Sine cunctatione respondit:

«Statim veniam.

Cum nepote meo sum.

Filio Gillette.»

Tum nihil iam dubitabam.

In domo materterae meae eram.

In alterum conclave rediimus.

Omnes parati erant ad exeundum.

Omnes praeter me.

Maggy bracchium meum prehendit et dixit:

«Volo tibi filiam meam et duas neptes meas commendare.

Neutra earum nupta est.

Veni.

Aliquid tibi ostendere volo.

Spero id te laetum facturum esse.»

Ut verum dicam, prorsus ebrius eram.

Non vino.

Notitiis.

Affectibus.

Tempore.

Nihil iam eorum digerere poteram.

Illa contra, anicula illa Anglica, terrae motus erat.

Statim mecum quaesivi qualis iuvenis fuisset.

Et num quisquam eam umquam regere potuisset.

Responsum sponte venit.

Minime.

Ultra id erat.

Mulier ex chalybe erat.

Ad officinam desertam pervenimus.

Constitit.

Tacita eam intuita est.

Deinde dixit:

«Fernando.

Omnia hic coeperunt.

Et si te maturius novissent, societatem nostram hodie adhuc haberemus.

Numquam coacti essemus eam vendere propter malam administrationem et consilia arrogantia.»

Filia eius.

Neptes eius.

Omnes tacitae.

Etiam Dominique commotus videbatur.

Deinde dixit:

«Hoc est iter affectuum quod anus semper praebet ut hospites suos moveat.

Semper eadem caerimonia Anglica.»

Sed hac vice non hospitem alloquebatur.

Nepotem suum alloquebatur.

Itinere finito me ad deversorium reduxerunt.

Ego fui qui redire rogavi.

Non paratus eram tot affectus uno die haurire.

Sed postridie iterum conventuri eramus.