DOMINA WILKINSON ET NARRATIO

Valedicturus eram et abiturus, cum illa, ultimo caudae ictu, me retinuit.

«Itane me sic relinquis?

Quando te iterum videbo?

Mane et mecum loquere.

Non te paenitebit.

Fidem do Maggy.»

Consilium feriarum mearum simplex erat.

Duo dies.

Postero vespere in Italiam revolaturus eram.

Sed anus aristocratica Londinio vocabat, et ego, Calaber dimidio sanguine, simulare non poteram me eam non audire.

«Quantum temporis vis me tibi dedicare?»

Oculi eius dilatati sunt.

Ad momentum visa est me non recte audivisse.

Quasi male intellexisset.

Sed non.

Ego revera loquebar.

Et illa, mulier Anglica usu armata et absoluta mentis claritate beata, statim occasionem agnovit.

Subridens respondit:

«Vitam totam.»

Quotiens mulier ubivis terrarum dicit:

«Non te paenitebit»,

significat eam iam unam aut plures res inopinatas tibi paratas habere.

Id per totam vitam didici, inter varias meas experientias multarum culturarum.

Mulieres quas conveni numquam numerus fuerunt.

Simpliciter origo erant mundi ad quem pertinebam.

Ad deversorium reversurus eram eosque de novo profectionis consilio certiores facturus.

Ei quinque dies daturus eram.

Id minimum erat quod offerre poteram.

Antequam me dimitteret, tamen iterum me retinuit et dixit:

«Mulier quam tu hodie Matrem vocas amica mea est.

In eodem bello pugnavimus.

Fatum nos tandem in diversas partes tulit, sed neutra nostrum umquam sibi oblivisci permisit.

Reverentia vera mansit.

Reverentia mutua mansit.»

Tum me spectavit tranquilla certitudine eius quae iam plures vitas vixerat, et placide verba pronuntiavit quae omnia mutaverunt:

«Salve, nepos.»