DOMINA WILKINSON — MATRONA FERREA

Quotiens pauci dies vacui erant aut tempore feriarum aestivarum, pater meus me secum ducebat ad emptores suos visendos. Semper homines comes et hospitales erant, et ego quantum omnino poteram edebam.

Memini quandam occasionem singularem, cum in thermopolium ad cafaeum sumendum ducti sumus. Me rogaverunt quid vellem.

«Sucum pirorum, quaeso.»

Thermopola mihi parvam lagunculam porrexit.

Paucis secundis eam ebibi, deinde sucum meum pirorum exspectavi.

Oculi mei iam in lagoenam unius litri post abacum defixi erant.

Primo emptor me iocari putavit.

Deinde mihi indulgere statuit.

Ad finem prorsus obstupefactus est.

Eadem hebdomade pater meus complures emptores visit qui, aliquo vitae negotialis tempore, merces Gillette aegre comparaverant. Persuasi consumptores id numquam animadversuros esse, merces Wilkinson potius emere statuerant.

Confusio intellegi poterat.

Nam Wilkinson quoque laminas et systemata rasoria vendebat.

Difficultas orta est cum consumptores capsulas Wilkinson emebant et, decem minutis post, ad tabernam redibant, quod novacula eorum illi systemati aptari non poterat.

Eandem petitionem simpliciter iterabant:

«Gillette.»

Quidam tabernarii adeo exasperati sunt ut merces Wilkinson etiam ad sedem principalem Gillette Mediolani directo reddere conarentur.

Res patri meo commissa est.

Et tum eum in opere vidi.

Primus qui bonitatem Wilkinson agnosceret pater ipse meus fuit.

Palam dicebat Wilkinson merces optimas facere: chalybem verum, acutum et durabilem, qui saepe diutius quam vulgo duraret.

Deinde excogitavit quae Oblatio Frega appellata est.

«Eme quinque merces Gillette, quomodo libet mixtas, et tabernarius tibi unum fasciculum laminarum Wilkinson antiquarum — earum cum gladiis decussatis — dono dabit.»

Consilium egregie successit.

Tabernarius veteres merces ex horreo amovit.

Tabernarius pecuniam paravit.

Tabernarius difficultatem copiarum solvit.

Et matertera Wilkinson distribui perrexit.

Quodam die patrem rogavi cur id faceret.

«Quid commodi tibi est, si eos adiuvas?» inquam.

Subrisit.

«Nando, hoc memento:

sol mane omnibus oritur.»