GILLETTE ET OVA AMERICANA

Aëroplanum modo in terram descenderat. Uxor et filia mea ambae incredulae et suspiciosae erant: novum initium in incertum versum erat, et tot homines alia lingua loquentes audire res illis omnino nova erat.

Aëroportus JFK, in urbe New York, nos excipiebat. Mihi id domum redire significabat — in terram meam — quae ex promisso identitatis in victoriam et novum prospectum transierat.

Ut breviter dicam: cum Ciconia me abhinc 61 annos in urbe New York deponere deberet, ab accipitre Calabro praestricta et capta est, et statuit me in clivis montium Aspromonte relinquere. Sed haec alia fabula est.

Sarcinas sustulimus et in taxiraedam flavam ascendimus. Auriga rogavit quo tenderemus, et ei inscriptionem dedi. Deinde rogavit unde veniremus et unde ego oriundus essem.

Respondi: «Queens, NY.»

Toto itinere silentium plenum. Cum advenimus, pretium rogavi: «22 USD per chartam creditoriam; si nummis praesentibus solvis, 14 USD.»

Eum benevolo animo aspexi, et ille dixit: «12 annos Neapoli laboravi et didici hoc solo modo me vitia mea solvere posse. Et ex sarcinis intellexi te ex Italia venire. Salve in urbe New York.»

Domus nova et pulchra erat, uno aditu a via et paucis tantum gradibus ascendendis. Duae mulieres inter se aspexerunt et per silentia sua locutae sunt — sed ego, cum meo «codice muliebri» a nativitate insito, colores et cogitationes post oculos earum legere poteram.

«Domi sumus», inquam. «Postea ibo ut cibaria emam.»

Exii ut cibos compararem. Superfora non amo: Walmart omnes excipit, sed emptores apud Walmart care solvunt. Mei suppeditatores manent in parvis tabernis vicinis, in illis locis ubi pauca verba aut iocum commutare mihi sinit nuntia vera colligere — et de vita mea scribere.

«Et ova, Jack, ubi recentia emere possum?»

«Post hanc viam est Turca nomine Kan. Paucas gallinas suas habet quas diligenter custodit. Vide num habeat quod quaeris.»

Paucis passibus post adveni. Etiam Italice loquebatur — et tum res inopinatae coeperunt.

Me in posteriorem tabernae partem duxit ut gallinas suas mihi ostenderet: novem tantum numeravi, et una ex eis maculam in alis habebat coloribus vexilli Italici. Curiosus rogavi quid significaret.

Superbe dixit: «Haec est Camilla. Ex Italia venit, Neapoli — e vico Forcella. Patruus meus eam mihi donavit. Ova mirabilia parit. Haec sunt ova quae recentia bibere potes, nihil opus est ea coquere. Dominas meas numquam rebus chemicis alo — tantum cibo naturali, ut in Turcia facimus.»

Rogavit num aliqua gustare vellem, et sane accepi: «Quae melior occasio?»

Ad mensulam intra tabernam consedimus, confabulantes, et mihi patinam cum tribus ovis attulit.

«Modo a Camilla mea parta. Nando, vir fortunatus es», inquit.

Tactu tepida erant. Exspectavi dum ille consideret, antequam sermonem continuarem.

Rogavit quid bibere vellem. «Cafaeum Americanum, quaeso.»

Primum ovum perforare coepi — sed foramen nullum fuit. Alterum temptavi, deinde ultimum.

Omnia tria dura cocta erant.

…Miraculum. In America eramus.

Gallina quae ova iam cocta parit — nihil opus est ea coquere. Nec admirationem nec timorem ostendi; tantum Kan rogavi quanti Camillam vendere vellet. Ille rogavit cur.

Subrisit: «Placueruntne tibi ova?»

Ei dixi me eam filiae meae donare velle, quae gallinas amat.

Intus cogitabam: aut consilium unius millionis dollariorum… aut fraus quae intellegi exspectaret.

Solvi, valedixi, abii. Nemini quicquam dixi, sed postridie redii.

«Bonum mane, Kan. Licetne mihi hodie plura ova potabilia habere?»

«Certe, conside. Statim ea afferam.»

«In gallinarium intrare velim et ea ipse a Camilla sumere.»

«Me paenitet, Nando, sed heri vespere eam ad convivium natalicium coximus. Sed alia ova tibi afferam.»

Idem ritus, eadem mensa, eadem patina: tria ova recentia, ad bibendum destinata — sed iterum dura cocta, et ad edendum parata.

Solvi, abii, et cogitavi: somnium Americanum.

An fortasse… ipse est qui me invenire conatur — et nondum invenit?

Salve in America