POKÓJ GILLETTE NA ZEWNĄTRZ

Napisałem sagę wiejską, a nie intelektualną, bo moje wykształcenie nie pozwoliłoby mi na nic innego. Z oceną 4 na 10 z włoskiego zdobyłem dyplom tylko dzięki zasługom sportowym, pewnej kobiecie i dyrektorowi, który docenił prezent w postaci pięciu litrów mojego wina.

Hahahaha.

Chciałem dać ludziom ćwiczenie dla umysłu, i to takie, które nie wymagało dyplomu studiów ani doktoratu. Stworzyłem dziesięć pokoi i myślałem, że zamknąłem rozdział w życiu każdego z nas, ale rozejrzałem się wokół i zdałem sobie sprawę, że coś zostawiłem na zewnątrz.

Co?

Siebie.

Z moimi niedoskonałościami, moimi wadami, moimi cechami, zwodniczymi stronami, moją drażliwością, moim pragnieniem odwetu, absurdem zamkniętym w jakimś formacie, a do tego z nawykiem nieustannego skupiania na sobie uwagi, choć wcale nie byłem interesujący, i to zawsze wywoływało u mnie uśmiech.

Tak, zawsze był obok mnie ktoś, kto chciał mi pokazać drogę, to, co powinienem robić, jak powinienem to robić, dlaczego powinienem to robić, prawie jakby chciał mnie w coś wtajemniczyć. Ale nie byłem w żadnym zakonie ani we wspólnocie duchowej. Byłem we własnym życiu, gdzie to, że muszę się czegoś nauczyć, było logiczne, ale to, że ktoś mi mówi, jak mam to zrobić – już nie.

Nie przeciągajmy, bo każdy czytelnik się męczy i chce poznać zakończenie. Może pewnego dnia zacznę pisać zakończenie na początku opowieści, żeby wszyscy zrozumieli, że koniec jest jedynym prawdziwym początkiem.

Zanim usiądę i zacznę czekać na śmierć, zawsze będę szukał idealnego miejsca, w którym to zrobić. Ale uwierz mi, spośród tylu wyborów i tylu możliwości nie znajduję lepszego miejsca niż ramiona kobiety. Nawet jeśli nie jest moja, to bez znaczenia. Specjalnie mnie to nie obchodzi.

Hahahahaha.

To najlepsze miejsce, miejsce, w którym wszystko się zaczęło i w którym wszystko się kończy. Ale nikt nigdy nie staje się tak niezapomniany jak słowo pisane.