Gillette Burgundy — Tendo la 1

Hadithi hazifanani kamwe, kwa sababu nyakati ambapo hukutana hazifanani kamwe. Mahali hubadilika. Majira hubadilika. Watu hubadilika. Na wanawake wanapokatiza njia zao, utabiri hupoteza thamani yake yote.

Nilisimulia hadithi hii muda fulani uliopita. Leo nataka kuisimulia tena kwa uzito mkubwa zaidi, kana kwamba ni mazungumzo na nafsi yangu—mwito wa kumbukumbu, sauti inayoendelea kubisha hodi kwenye mlango wa wakati, ikinikumbusha si yaliyokuwa tu, bali pengine yale yanayoweza bado kuwa.

TENDO LA 1 — NYUMBA YA SHAMBA YA MAISHA YA PILI

Miaka ishirini kabla, nilikuwa nimeondoka kwenda Burgundy, moyoni mwa Ufaransa, kwa nia ya kununua nyumba ya zamani ya shamba.

Ilikuwa nchi ya divai, jibini, na ule umaridadi usio na makeke ambao Wafaransa huulinda kama urithi. Tayari nilimfahamu dalali wa nyumba wa pale aliyeshughulikia biashara hiyo. Alikuwa ameiwasilisha mali hiyo kama fursa adimu, na masharti yalivutia vya kutosha kunitia udadisi.

Sijawahi kuwa mwindaji wa bei za chee. Bei za chee ni uvumbuzi wa binadamu. Fursa za kweli ni mali ya maongozi ya Mungu.

Eneo hilo lilikuwa mbali na njia kuu za biashara. Wageni walifika hasa katika misimu ya mavuno ya Agosti na Septemba au kwa ajili ya sherehe za wenyeji za kuadhimisha divai mpya. Muda uliobaki wa mwaka, kimya kilitawala vilima na mashamba.

Nyumba ilikuwa katika hali nzuri kabisa. Ilihitaji matengenezo kidogo, marekebisho machache ya kimuundo, na ofisi inayofaa kwenye ghorofa ya chini. Hakuna kilichokuwa kigumu sana.

Hata hivyo, dalali alionekana kuwa na haraka.

Dhoruba ilikuwa inakaribia, alieleza, akapendekeza tulikague shamba hilo upesi tukiwa juu ya farasi.

Hekta kumi na mbili.

Mashamba ya mizabibu yaliyotanda hadi upeo wa macho.

Divai nyekundu.

Divai nyeupe.

Shampeni.

Ziwa dogo upande wa magharibi.

Safu za migunga.

Mikataba iliyopo ya uuzaji wa zabibu.

Tulipokuwa tukipita shambani juu ya farasi, niliuliza kwa nini wamiliki wanauza.

Jibu lake lilikuwa rahisi na la kuvunja moyo.

“Mke wangu ana saratani. Sitaki amalize miaka yake iliyobaki akiwa amefungwa kwenye shamba hili. Nataka kumzungusha duniani wakati bado tunaweza.”

Sikusema lolote.

Tuliporudi kwenye mazizi, niliwaona farasi wanane wa Kiarabu, wachanga na wa kupendeza mno.

Niliuliza bei ya mali yote.

Nyumba ya shamba.

Ardhi.

Mashamba ya mizabibu.

Mazizi.

Farasi.

Yule mtu alisita.

Alionekana kama anaogopa kuitamka.

Kisha akaitamka.

“Euro laki sita na elfu hamsini.”

Nililifikiria kwa sekunde chache.

Siku iliyofuata tulikutana na mthibitishaji wa umma.

Nililipa yote.

Bila rehani.

Bila benki.

Bila mkopo.

Nikawa mmiliki wa shamba kubwa huko Burgundy.

Mkulima wa mizabibu.

Mkulima.

Hata mtu wa shamba.

Na huku nikitabasamu peke yangu, nikawaza kwamba wote waliodai kuwa naandika kama mbwa hatimaye walikuwa wamenipatia taaluma inayonifaa kabisa.