GILLETTE-உம் GENNARO HOT DOG-உம்

இன்னும் $1.

பேருந்திலிருந்து இறங்கி, நான் வாழ வேண்டிய முகவரியை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினேன்.

ஓர் இத்தாலிய வாயிலிருந்து வெளிவரும் என் அமெரிக்க உச்சரிப்பு தவறாக ஒலித்தது.

நான் வியர்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

அழுக்காக உணர்ந்தேன்.

அதிகாலை Manhattan உண்மையைச் சொல்கிறது.

குப்பை லாரிகள் இன்னும் கடந்து போயிருக்கவில்லை.

தெருக்கள் இன்னும் முந்தைய இரவின் வாடையைச் சுமந்துகொண்டிருந்தன.

பெரும்பாலோருக்கு, அந்த வாடை அருவருப்பாக இருக்கும்.

எனக்கு, அது வீட்டின் மணமாக இருந்தது.

அங்கே வந்து சேர எனக்கு 61 ஆண்டுகள் ஆனது.

டெலிவரியில் தவறு செய்து என்னைத் தென் இத்தாலியில் போட்டுவிட்ட, FedEx-உடன் இணைந்த அந்த நாரையைக் குறை சொல்லுங்கள். தவறான சேருமிடம்.

இப்போது என் உடல் இறுதியாக என் மனதைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தது.

New York City மௌனத்தில் எனக்காகக் காத்திருந்தது.

பிறகு அதைப் பார்த்தேன்.

ஒரு ஹாட்-டாக் வண்டி.

உடனே தெரிந்துவிட்டது: நான் வீட்டில் இருந்தேன்.

அருகில் சென்றேன். உரிமையாளர் வயதானவர். இத்தாலியர். Naples-ஐச் சேர்ந்தவர். கச்சிதம்.

அவர் உடனே நடிக்கத் தொடங்கினார்.

“நான் களைத்துவிட்டேன்.”

“எனக்கு வயதாகிவிட்டது.”

“என்னிடம் பணம் இல்லை.”

“எனக்கு நிறையப் பிள்ளைகள்.”

“இந்தத் தொழிலை விற்க விரும்புகிறேன்.”

நான் அவரை நிறுத்தினேன். “வண்டிக்கு எவ்வளவு?”

அவர் என்னை உற்றுப் பார்த்தார். “பணத்தைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு முன்… நீ யார் என்ற எழவை முதலில் சொல்.”

சரிதான். காபிக்குச் சென்றோம். பிறகு மதிய உணவு. பிறகு இன்னும் பேச்சு. மணிநேரங்கள் கடந்தன, ஆனால் அவர் ஒருமுறைகூடத் தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்க்கவில்லை.

ஒரு கட்டத்தில் புன்னகைத்துச் சொன்னேன்: “அமெரிக்காவில் நேரம் பணம் என்று எப்போதும் சொல்வார்கள்.”

அவர் சிரித்தார். “இல்லை.” பிறகு என்னை நேராகப் பார்த்தார். “நேரத்திற்குப் பிறகு… இதயம்தான் பணம்.”

நாங்கள் இருவரும் புன்னகைத்தோம். ஆனால் அது நகைச்சுவை அல்ல என்று எனக்கு உடனே தெரிந்தது.

மறுநாள் காலை, City Hall-இல் சந்தித்தோம். அவர் தன் மனைவியுடன் வந்தார். பிறகு அவருடைய மகள். பிறகு அவருடைய சகோதரி. பிறகு அவருடைய மைத்துனி. அந்தக் கட்டத்தில் அது ஒரு வணிகப் பரிவர்த்தனை போலக் குறைவாகவும், நான் அந்தக் குடும்பத்தில் திருமணம் செய்துகொள்வது போல அதிகமாகவும் தோன்றியது.

வண்டிக்கு அவர் என்ன கேட்கிறார் என்று இன்னும் எனக்குத் தெரியவில்லை. ரொக்கமாக $35,000 தயார் செய்து வைத்திருந்தேன். அது போதுமானதாக இருக்கும் என்று நம்பினேன்.

எல்லாம் கையெழுத்தானது. முடிந்தது.

பிறகு அவர் என்னைப் பார்த்துச் சொன்னார்: “உன்னிடம் எவ்வளவு பணம் இருக்கிறது?”

புத்திசாலிகள் ஆபத்தான கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லும் விதத்தில் நான் பதில் சொன்னேன்: “எனக்குத் தெரியாது. நான் எண்ணவில்லை. நான் உங்களுக்கு எவ்வளவு தர வேண்டும் என்று மட்டும் சொல்லுங்கள்.”

அவர் புன்னகைத்தார். “ஒரு டாலர்.”

மௌனம். யாரும் அசையவில்லை. யாரும் பேசவில்லை.

பிறகு அவர் சொன்னார்: “அமெரிக்காவுக்கு வருக.”

பெரும்பாலோர் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ளாத ஒன்றை நான் கற்றுக்கொண்ட நாள் அது.

சில மனிதர்கள் தொழில்களை விற்கிறார்கள். மற்றவர்கள் மரபைக் கைமாற்றுகிறார்கள்.

முதல் ஆண்டு முழுவதும், ஒவ்வொரு ஹாட் டாக்கையும் ஒரு டாலருக்கு விற்றேன்.

மரியாதையால். நினைவால்.

ஏனென்றால் சில மனிதர்களை விலைக்கு வாங்க முடியாது. அவர்களைக் கௌரவிக்க மட்டுமே முடியும்.